Wednesday, 25 October 2017

සයිබර් සලබයෝ

සංහිඳේ දෙයියන්ගෙ පාමුල,
කිරිපල්ලෙන් පසු ආචාර්ය සුජීව හෙට්ටිතන්ත්‍රීන් රචනා කල නවතම ගීතය "සයිබර් සලබයෝ" ගැන මා දකින විදිහ.
කියවා බලා අදහසක් සටහන් කරගෙන යන්න...

සයිබර් සලබයෝ...

ආලයේ දැලේ
ජාලයේ කැලේ
කාලයේ කදුළු
ලපැටියන්ට පොවනා
සයිබර් සලබයෝ

ස්පර්ෂ තිර පුරා
රාගයේ මුහුණු පළදා
ඩිජිටල් සළෙලුන්
පික්සල් වනේ පිපෙනා
සින්තටික් මල් සිඹිනා

අවකාශයේ
අනියම් යහනේ
ට්‍රෝජන් කාචයෝ
අනුරාගයේ වෛරසය වැළඳී
ආදරේ අසාධ්‍ය වූ අඩවියේ

සයිබර් සලබයෝ ගීතය මෑත කාලයේ අසන්නට ලැබුණු කිසියම් ආකාරයක වෙනස් ස්වරූපයක් ගත් නිර්මාණයක්ය. අද අපට අසන්නට ලැබෙන ගීත වල විශේෂ ලක්ෂණය වන්නේ ඒ සෑම ගීතයක්ම පාහේ කිසියම් ඒකාකාරි වචන සමුදායකට සහ නාද රටාවකට උරුම කම් කීමයි. බොහෝ නව නිර්මාණ වල මට නිර්ක්ෂණය වූ තවත් කරුණක් වන්නේ ඇතැම් ගීත මත පැරණි සාර්ථක නිර්මාණ වල සෙවනැලි පතිත වී තිබිමයි. නැතහොත් ඒවා ඇසෙන එක විටම පෙර ගීතයක් සිහිපත් වීමයි. ඇතැම් විට රචකයාගේ දුර්වල පරිකල්පනයත් හදිස්සියත් සංගිතඥයා නිර්මාණයක් සදහා සැලකිය යුතු පරිනත වීමේ කාල පරාසයක් නොගැනිමත් මෙයට බලපෑ එක් වැදගත් සාධකයක්ය. තවත් මෙයට බලපාන හේතුන් විශාල ප්‍රමාණයක් කවරෙකුට වුව හදුනා ගත හැකිය. මේ ඒකාකාරීව ගලාගිය ආකෘතියෙන් වෙනස් වූ නිර්මාණයක් ලෙස සයිබර් සලබයෝ ගීතය හඳුනාගත හැකිය. අමරපිරි පීරිස් නම් ගාන්ධර්වයාගේ භාවමය හඬින් අප අතරට එන මෙම ගීතයේ රචකයා වන්නේ සුජිව හෙට්ටිතන්ත්‍රීය. එමෙන්ම පවතින රාමුවෙන් වෙනස් වූ කිසියම් නවමු සංගිත රිද්මයක් මෙයට මුසුකර ඇත්තේ අමිත් ලියනගේ නම් තරුණ සංගීතවේදියා විසින්ය.

ගීතය ගැන විචාරයකට යොමු වීමට පෙර මේ නිර්මාණය ස්තාන ගතකොට ඇති සමාජ ව්‍යුහය ගැන යම් අවබෝධයක් මූලිකව ලබාගැනිම වැදගත්ය. නිදහස් වෙළද ප්‍රවේශයක් අපේ අර්ත ක්‍රමයට ආරෝපණය කිරිමත් සමග කේන්ද්‍රයේ සිට අපේ රටට නොයෙක් දේ සීමාවකින් තොරව ගලා ආවේය. නිවැරදි ප්‍රතිපත්ති සම්ප්‍රධායක් සහ නියාමන ක්‍රමවේදයක් නොපැවතීම නිසා නිදහස් වෙළදපොල ක්‍රමයේ වාසි සහගත තත්වයන්ට වඩා අපට අත්වූයේ එහි අනිටු ප්‍රතිපල වලට සමාජයක් ලෙස මුහුණ දිමටය. පැවති අවිධිමත් කෘෂිකාර්මික ක්‍රමය තව දුරටත් ආන්තික කිරිම මෙන්ම උග්‍ර බටහිර සංකල්ප අමු අමුවේ වැළඳ ගැනිම නිසා පැවති විකෘති සමාජය තව දුරටත් විකෘති වූවා මිස වෙන යමක් වූයේ නැත. කෘෂිකාර්මික ජීවන ක්‍රමයත් සමග කාලාන්තරයක් පරිණාමය වෙමින් සමාජය මත පැවති පරිකල්පනය මිනිසා තුළින් ක්‍රමයෙන් වියැකී යන්නට පටන්ගත් අතර රට තුළින් ස්වදේශීය අපට ආවේණික සංවර්ධනයක් මතුකර ගැනිමට පැවති ඉඩ ප්‍රස්තාව සමාජීය පරිකල්පනය මොට වීමත් සමග අහිමි විය. දේශීය සංවර්ධන ප්‍රවේශයක් මතුකර ගැනිම නිර්මාණාත්මක පරිකල්පනයක් නොමැති කිසිම සමාජයකට කල නොහැකිය. එහි අනිටු ප්‍රතිඵලය වන්නේ භාහිර සමාජ ගතිකයන්ට ඉවක් බවක් නොමැතිව පුද්ගලයා ආකර්ෂණය වීමයි. තොරතුරු තාක්ෂණය නැත්නම් අවකාශීය දැනුම අපේ රටට ගලා එන්නේ මෙවැනි සංක්‍රාන්ති සමාජ ව්‍යුහයක් ලෙස ලාංකිය සමාජය ස්ථාන ගත වූ තත්වයක් තුළය.

ප්‍රාථමික සමාජානුයෝජනයේ මූලික සමාජ සංස්ථාව වූ විස්කෘත පවුල් ඒකකයේ පිරිහීම යටත්විජිතකරණයත් සමග ඇරඹුණු අතර විවෘත ආර්ථිකය විසින් එය න්‍යශ්ටික පවුල් ඒකකයක් දක්වා ව්‍යුහගත කරන ලදි. ආගමික සංස්ථාව දේශපාලනීකරණය වීමත් සමග නැතහොත් ශුද්ධ බෞද්ධ දර්ශනයේ හර පද්ධතීන්ගෙන් එය ව්‍යුත්ත වීමත් සමග ග්‍රාමීය පන්සල කේන්ද්‍ර කරගෙන පැවති සමාජානුයෝජනයද අහෝසි වී ගියේය. වික්ටෝරියානු සංස්කෘතියේ ස්වභාවිකරණය යටතේ මිෂනාරී අධ්‍යාපනික ආයතන පැවති දේශීය දැනුම් පද්ධතිය දේශපාලනිකව යටපත්කරනු ලැබු අතර ඒ වෙනුවට ආකෘතිගත අධ්‍යාපනයක් මගින් පවතින ධනවාදි ක්‍රමය ආරක්ෂා කරනු ලබන මානව සම්පත ප්‍රතිනිශ්පාදනයේ අයතන නැතහොත් පාසල් අපට හදුන්වා දුන්නේය. දේශීය යාතුකර්ම, දේශීය වෙදකම, දේශිය සටන් ක්‍රම, සංස්කෘතික උස්සව කේන්ද්‍රිය කලා අංග, ජලය මුල්කරගත් දැනුම් සමුදාය ආදි ස්වදේශීය දැනුම් පද්ධති ක්‍රමයෙන් පිරිහෙමින් ජන සමාජයෙන් ඇත් වී යන්නට පටන් ගත්තේය. ඒවා දැනට නූතනයේ පවතිනවා නම් ඒ හුදෙක් ධනවාදි මාධ්‍ය කේන්ද්‍රිය සංස්කෘතික ප්‍රාග්ධනය ප්‍රතිනිශ්පාදනයේ මෙවලම් පමණක්ය.නිදහස් වෙළඳ පොලත් සමග රූපවාහිනය අපේ කුටුම්භය ආක්‍රමණය කරනු ලැබු අතර පවුල් ඒකකයක් ලෙස සාමාජිකයන් අතර අන්නෝන්‍යව පැවති ආත්මීය බැඳීම ක්‍රමයෙන් පිරිහිමට පටන් ගන්නේ මේ තාක්ෂණික ආක්‍රමණයත් සමගය. මැජික් එකක් ලෙස රූපවාහිනීය වටා ආච්චි සීයා මෙන්ම මව පියා දරුවන්ද ආකර්ෂණය වීමෙන් දරුවාගේ මූලික සමාජානුයෝජනයට පවුල් ඒකකයට පැවති අයිතිය "සංස්කෘතික ඒජන්ත"වරයෙකු ලෙස රූපවාහිනය භාරගත්තේය. සින්තටික් නැත්නම් සරුවපිත්තල මනෝභාවයන්ගේ මූළික කළලයන් අපේ සමාජය මත පතිත කරන්නේ මෙරට ප්‍රාග්ධනය පිට රට පටවා අප ආනයනය කල මේ රූප පෙට්ටිය විසින්ය. කාර්මික විප්ලවයෙන් පසු තොරතුරු තාක්ෂයේ සිඝ්‍ර ප්‍රසාරණයත් සමග ගෝලීය වශයෙන් විවිද මෙවලම් නිශ්පාදනය වූ අතර සීඝ්‍රගාමී ලෙස ඒ අතරින් දුරකථන තාක්ෂණය දියුණු වෙන්නට පටන් ගත්තේය. එතෙක් අධි සුකෝපභෝගී භාණ්ඩයක් වූ ප්‍රභුන්ට පමනක් සීමා වූ දුරකතනය,තාක්ෂණයේ දිවුණුවත් සමග අපේ සමාජයේද සාමාන්‍ය පාරිභෝගික භාණ්ඩයක් දක්වා වෙනස් වූයේය. පරිගකයද මේ කාල අවකාශය වන විට අපේ සමාජයට අවතීර්ණ වූ අතර මෙතෙක් කල් රූපවාහිනිය යටතේ පැවති තනි ඒකාධිකාරියෙන් කොටසක් ක්‍රමයෙන් ජංගම දුරතකය සහ පරිගනයකය වෙත විතැන් විය. වර්තමානය වන විට රටේ ජනගහනයට සමාන්තරව ජංගම දුරකතන පරිශීලනයේ වේගය සිඝ්‍රයන් වැඩි වී ඇති අතර සෑම පුද්ගයෙකුගේම එය ජිවිතයේ කොටසක් වී ඇත. පුද්ගල පරිගනක, ටජ් පෑඩ්, ලැප් ටොප්, ආදි විවිධ ආකෘති යටතේ පුද්ගල මනස පැහැරගන්නා සන්නිවේදන උපකරණ අද දවසේ ලාංකිය සමාජයේ සිට ගෝලිය අවකාශයට පුද්ගලයා සම්බන්ධ කිරිමේ ඒජන්තවරුන් ලෙස ක්‍රියාත්මක වෙමින් පවති. පුද්ගලයන් අත රැදි ජංගම දුරකතනය මින් ප්‍රධානම මෙවලම වන අතර සමාජ ජාල වෙබ් අඩවි, බොලොග් අඩවි, විද්දුත් මේල් පදධති සහ සන්නිවේදන ඇප්ලිකේෂන් යටතේ ලංකාවේ ගැහැණුන් මිනිසුන් නව අනන්‍යතා පසුපස හඹා යමින් පවති.

අනෙක් අතට තවමත් ලිංගිකත්වය සංස්කෘතික වශයෙන් වැසුනු ව්‍යුහයක්ය අපේ සමාජයේ පවතින්නෙ ඒ සඳහා හරි අධ්‍යාපනයක් පුද්ගලයාට ලබාදීමට වෙනත් සංස්කෘතික සාධකයන් ඉඩ නොදේ. ඒ නිසා ලිංගික කුතුහලය මෙන්ම ලිංගික පීඩනයක් යටපත් කරගෙන සිටින සමාජයක් අප සතුය.

ලිංගිකත්වය වැනි මානව අවශ්‍යතා සංස්කෘතික වශයෙන් යටපත් කල නොහැකි අතර ඉඩ ලද සෑම විටම එය රබර් බෝලයක් මෙන් මතු පිටට පැමිනේ. අධ්‍යතන ලාංකිය සමාජයේ සමාජ වෙබ් අඩවි හරහා ස්පර්ශ තිර තුළින් යටපත් කරනු ලැබු ලිංගික ආතතීන් මතු පිටට පැමිනෙමින් තිබේ. එය සමාජයක් ලෙස අප අත්විඳින ඛේදවාචකයක් වන අතර පවුල් ඒකකයට ඉන් වන බලපෑම සුලුපටු නොවේ. ලංකාවේ යුද වාතාවරණයක් යටතේ බිඳුණු පවුල් ඒකක නිර්මාණය වූ අතර මැදපෙරදිගට මව හෝ පියා රැකියා සඳහා පිටත්ව යාමෙන්ද එවැනි තත්වයක් ඇති විය.නුතනයේ මේ තත්වය තොරතුරු තාක්ෂණයේ මහිමයෙන් අවකාශීය වශයෙන් අපේ සමාජයේ සිදුවෙමින් පවති. සත්‍ය වශයෙන්ම සයිබර් සලබයෝ නම් මේ නිර්මාණය සුජීව පතිත කරන්නේ මෙවැනි සමාජිය සංස්කෘතික ආර්ථික සහ දේශපාලනික ව්‍යුහයක් සහිත ලාංකිය සමාජ අවකාශය තුළය.වචන ප්‍රමාණයෙන් අඩු රචනාවක් වන මෙය ඇරඹෙන්නේ කිසියම් අපූර්වත්වයක් සහිතවය.

ආලයේ දැලේ
ජාලයේ කැලේ
කාලයේ කදුළු
ලපැටියන්ට පොවනා
සයිබර් සලබයෝ

ආලය නැතහොත් ආශාව කියන දැලෙහි නූතන මිනිසා පැටලි සිටි. ඔවුන් අයිතිකරගැනිම අරමුණු කරගෙන භෞතික වස්තුන් පිටුපස හඹා යයි. එහෙත් තමා ආශාව නැමැති දැලේ පැටලී සිටින බව නොදනී. සුජීව මෙතනදි උපයුක්ත කරගෙන ඇත්තේ ශුද්ධ බෞද්ධ ධර්ශනයේ හරයයි. නැතහොත් සැනසීිම ඇත්තේ අත්හැරීම කියන ප්‍රායෝගිකත්වය තුළ බවයි. ඔහු ජාලයේ කැලේ කියා මෙහිදි අවතීර්ණ වන්නේ ආශාවෙන් පෙලෙන මිනිසා නූතනත්වයදී අන්තර්ජාලය තුළ තම ආශාවන් මුදුන් පමුනුවා ගැනිමට උත්සාහ කරන බව පවසමින්ය. අන්තර්ජාලයද දැලක්ය. එමෙන්ම රචකයාට අනුව එය කැලයක්ය. දැන් මේ කැලය තුළ විවිද ක්‍රියාකාරකම් සිදුවෙමින් පවති. එය බැලු බැල්මට සුන්දරය. ආදුනිකයෙකුට දුටු විට ඇතුළු විමට ආකර්ෂණිය වේ. යා හැකි සිමාවක් නැත. පාලනය කරන්නට ‍කෙනෙක් නැත. මග පෙන්නන්න කෙනෙක් නැත. අතර මං විය හැකිය. මේ ආදි විවිද ලක්ෂණ වලින් මෙය හෙබිය. රචකයා එකවර සමාජ ඛේදවාචකය වෙත අසන්නා කැඳවාගෙන යනු ලබයි. ඔහු මනරම් යෙදුමක් එක මිටට කැටි කරයි. එය නම් කාලයේ කදුළු යන්නයි. ඔහු එයින් අදහස් කරන්නේ කුමක්ද? රචකයාට අනුව අන්තර්ජාලය නම් වනාන්තරයේ සයිබර් සලබයෝ නම් සත්ව කොට්ඨාශයක් ක්‍රියාකාරකම් වල නිරත වෙමින් සිටි. සලබයා යනු කෙටි ජිවිත කාලයක් ඇති නිතර වෙනස් වන සත්වයෙක්ය. සමනලයා මෙන්ම සලබයාද තම පැටවුන් කෙසේ ජිවිතය ලබනවාද යන්න නොදනි. මොවුන් අතර දැඩි දාරක බැදිමක් නැත. ඇත්තෙන්ම ඔවුන්ට තම දරුවන් ගැන, දරුවන් ඉන්නවාද යන්න ගැන වගකිමක් නැත. රචකයා සලබයා යන්න පාවිච්චි කර ඇත්තේ මේ අර්තයෙන්ය. සලබයා යන්න ඉදිරියෙන් සයිබර් නැමැති විශේෂණ පදය යෙදිමෙන් මානව සමාජය සංකේවත් කිරිමට රචකයා ගත් උත්සාහය පැසසිය යුතුය. සමාජ ජාල වලට ඇබ්බැහි වූවන් සයිබර් සලබයන්ය. ඔවුන් මව් ස්නේහයෙන් පිරි හදවතක් ඇති මවක හෝ දරුවන් කෙරෙහි පීතෘ සෙනෙහස වගුරන පියෙකු ලෙස තම දරුවන් කවා පොවා සනසවන්නේ නැත. ඔවුන් ජංගම තිර උඩ වසා මත් වී සිටින අතරතුර දරුවන් තමන්ගේ මුළු ළමා කාලයම කදුළු බොමින් ගෙවා දමයි. රචකයා කාලයේ කදුළු කියා අපට කියන්නේ මේ ඛේදාන්තය නොවේද? භෞතිකව පවුල් ඒකයක් ලෙස එකට මව පියා දරුවන් ජීවත් වූවද ආත්මීය වශයෙන් ඔවුන් නූතන තාක්ෂණය විසින් බෙදා වෙන්කරන අයුරු රචකයා මේ වචන දහයෙන් අපට ඉදිරිපත් කර ඇත.

මේ රචනාවේ සුවිශේෂි ආකෘතිය ගැන ඔබට කියන්නට මා කැමතිය. පැරණි සුභාවිත ගීතය තුළ දකින කොටස් අතර පවතින ඒකාබද්ධ බව මෙය තුළ දක්නට නොලැබේ. රචකයා ඉදිරිපත් කරන්නේ හුදකලා සිද්දි කිහිපයක්ය. ඒවා රචනය පුරා විසිරි පවති. එහෙත් එකවර අවසානයේදි ඒකීය ලක්ෂයට අසන්නා යොමුකරයි. එය මෙරට
ගීතයට නවමු මානයක් බව මගේ අදහසයි. එය අපට තරමක් ආධුනික වුවද දැනටමත් බටහිර සාහිත්‍ය නිර්මාණ තුළ දක්නට ලැබෙන ආකෘතික ලක්ෂණයක් සිංහල සුභාවිත ගීතය තුළ අත්හදා බැලිමට ගත් උත්සාහයක්ය. අනිත් අතට පහසුවෙන් නිර්මාණ කරුවෙකු අත නොගසන සයිබර්, පිස්සල්, සින්තටික්, ඩිජිටල්, වෛරසය වැනි වචන තම නිර්මාණයට යොදා ගැනිමට මේ රචකයා ඉදිරිපත් වී ඇත්තේය. භාෂාව මෙන්ම ගීතයද සමාජ වෙනස් කම් වලට අනුව අනුවර්තනය වී පරිනාමය විය යුතුය. එසේ නොවුවහොත් එය වඳ වී යා හැකිය. මේ භාෂාත්මක භාවිතයන් අපට හඬගා කියන්නේ ඒ සත්‍ය බව මගේ හැඟීමයි. මෙවැනි නිර්මාණ වින්දනය කල පෙර පුහුණු කල ශීක්ෂණයක් සහිත මනසකට නිසගයෙන්ම මේ ආකෘතිමය වෙනස් කම් එකවර ගහනය වීම නොඅනු මානය.

ස්පර්ෂ තිර පුරා
රාගයේ මුහුණු පළදා
ඩිජිටල් සළෙලුන්
පික්සල් වනේ පිපෙනා
සින්තටික් මල් සිඹිනා.

පළමු කොටසින් හාත්පසින්ම වෙනස් සිද්ධි දාමයක් ලෙස රචකයා දෙවන කොටස අප හමුවට ගෙන එනු ලබයි. සලබයන් වන් ගැහැණුන් මිනිසුන් හමුවන්නේ ශරීර වශයෙන් නොවේ. නවින තාක්ෂණයට පිහිට වෙන්නට අද ලිංගිකත්වය වර්චුවල් වැඩක්ය. වර්චුවල් ලිංගිකත්වයට ඇබ්බැහි වූවන් ශරිර වශයෙන් කරනු ලබන සංසංර්ගයෙන් නොලබන ආස්වාදයක් වර්චුවල් සංසර්ගයෙන් ලබා ගන්නා බව නූතන පර්යේෂණ පෙන්වා දේ. මේ සඳහා මොවුන් ඇතුළු වන්නේ ස්පර්ෂ තිර තුළින්ය. මව පියා යන භූමිකා රංගනයෙන් ඉවත් වී ඔවුන් දැන් නවමු රාගික මුහුණු පැළඳ සයිබර් වනාන්තරයට ඇතුළු වේ. ඔවුන් රචකයා හදුන්වන්නේ ඩිජිටල් සලෙලුන් ලෙසය. වින්දන ශීක්ෂණයක් ඇති කවරෙකුට වුවද රචකයා මවන මේ චිත්ත රූප සමුදාය ඉතා රසවත්ව විඳගත හැකිය. එය මට නම් මෙබඳුය.එය වනාන්තරයක්ය. දැන් ඒ වනාන්තරයට රාගයෙන් මත්ව ගැහැණුන් පිරිමින් ස්පර්ශ තිර නැමැති ද්වාර වලින් ඇතුල් වේ. බැලු බැල්මට එකවර මිනිසුන් ආකර්ෂණ කර මුලාකරන නාරිනතා මල් සේ පිපෙන පරවෙන සරුව පිත්තල මල් මේ වනය තුල සුලබය. රචකයා ඒ මල් හඳුන්වන්නේ සින්තටික් මල් කියාය. සින්තටික් යනු වෛයිවර්ණ එහෙත් ගුණාත්මක නොවු පාටය. ආශාව පසුපස හඹායාමට මිනිසාට මේ වස්තුන් බලකරන අතර සිත නිරන්තරයෙන් රාගයෙන් අවුලනු ලබයි. ඒවා අප මුලා කරයි. මෙහි තවත් අර්තාන්විත යෙදුමක් වන්නේ පික්සල් වනේ පිපෙනා යන්නයි. සමාජ ජාලයක අප සැරිසරන විට පුද්ගලයා රවටා ගන්නට මතුවන ස්ත්‍රි මුහුණු වලින් හෙබි අනවරත රූප රාමු හදුන්වා දීමට මේ නම් මනරම් භාවිතයක්ය. අතිතයේද ගැහැණුන් මිනිසුන් අතර අනියම් ඇසුර පැවතියේය.

පෙම් හසුනෙන්,කවියෙන්, ඇරඹි එය ස්ථානික වශයෙන් සැමියා ජිවන වෘර්තියට පිටත්ව ගිය පසු හොර රහසේ වෙනත් අනියම් පෙම්වතෙකු සමග එක්වීමට කාන්තාව තම නිවස පාවිච්චි කලාය. නැතහොත් ගම අවට වනාන්තරය හේන හෝ නාන තොට මේ ස්තානය විය. එය සිදුවූයේ කිසියම් සීමාවක් තුළය. අධ්‍යාපනයත් සමග කාන්තාව තරමක් දුරට ස්වාධින බලයක් සහිත සත්වයෙකු වූ පසු ඇයද කුටුම්භය පෝෂණය කිරිම සදහා ගමෙන් නගරයට සංක්‍රමණය වීය. නිදහස් ආර්ථිකයත් සමග මෙතෙක් ගෙදර ගෘහණියක් වශයෙන් ගැහැණිය ඉසුලු භූමිකාවෙන් තරමක් වෙනස් ජීවන ක්‍රමයකට ඇය පරිවර්තනය විය. ඒ අනුව ඓතිහාසිකව විකාශණය වූ අනියම් ඇසුර ග්‍රාමීය පරිසරයෙන් හෝටල් කාමරය දක්වා පරිනාමය වන ආකාරය පශ්චාත් යටත්විජිතකරණ යුගයෙන් පසු අපට දැකිය හැකිය. එහෙත් එයද සිදු වූයේ කිසියම් සීමාවක් තුළය. තොරතුරු තාක්ෂණය පැමිණිමත් සමග මේ අනියම් සබඳතා සඳහා නව අනන්‍යතාවක් ලබාදෙන අතර දැනුවත්ව හෝ නොදැනුවත්ව ඕනැම පුද්ගලයෙකු ඒ තත්වයට පත්වන සමාජ ක්‍රමයක් ඒ මගින් ඇතිකරනු ලැබීය. එය දැන් ඉතා සරල වැඩක්ය. දැන් අප අවට ඇති අවකාශය යහනක්ය. ඔබට ඕනැම මොහොතක තෝරාගන්නා සහකරුවෙකු සමග එහි සැතපිය හැකිය. සුජිව මේ දෙවන කොටසින් ඔබට පවසන්නේ තොරතුරු තාක්ෂණය විසින් නිර්වචනය කරනු ලැබු අනියම් ඇසුර නම් සමාජ සංසිද්දියේ නවමු කතන්දරයි.

මේ නිර්මාණයේ දෙවන කොටස තුළින් සහ සමත්ත නිර්මාණ පරිසරය තුලින්ම මට නිරික්ෂණය වන නූතන ගීත රචනා තුල දුලබ තවත් ලක්ෂණයක් ඔබට පෙන්නා දිය හැකිය. ඒ නම් අපූරු වස්තු නිර්මාණයට මේ රචකයා දක්වන පරිනත බවයි. නැතහොත් සමස්ත රචනාවම කලාත්මක මෙවලමක් ලෙස අප මනස තුලට යොමු කිරිමට ඔහු දක්වන නිර්මාණාත්මක පරිකල්පනයි. වෙනත් අයුරකින් කිවහොත් සැබෑ ලෝකය කවියාගේ ලෝකය තුල ප්‍රතිනිර්මාණය කිරිමයි. මේ නිර්මාණයට අනුව අවකාශිය වනාන්තරය තුළ සැරිසරන සයිබර් සලබයන් මුහුණ දෙන අනේක විද සංසිද්ධීන් කතුවරයාගේ මනෙසේ ප්‍රතිනිර්මිත අපුර්ව පරිකල්පනයන්ය. තවමත් ලංකාවේ ගීත සාහිත්‍ය තුළ වාර්තාමය බසකින් ලියවෙන ඕලාරික රචනාවන් මේ රචනාව විසින් අතික්‍රමණය කල අවස්තාවක් ලෙස මේ අපූර්ව වස්තු නිර්මාණයේ ඔහු දක්වනු ලබන ශික්ෂණය හඳුනාගත හැකිය.

අවකාශයේ
අනියම් යහනේ
ට්‍රෝජන් කාචයෝ
අනුරාගයේ වෛරසය වැළඳී
ආදරේ අසාධ්‍ය වූ අඩවියේ

ගීතයේ තුන් වන කොටසින් රචකයා ඉතාමත් පුළුල් වපසරියක සමස්ත සමාජ ගැටළුව හදුන්වා දෙනු ලබයි. ඔහුට අනුව අවකාශයම අනියම් යහනක්ය. නැතහොත් අතිතයේ ගැහැණුන් මිනිසුන් හොර රහසේ හමුවීමට විවිධ උපක්‍රම භාවිතා කල අතර අද ඒ වෙනුවට අවකාශය ඒ වැඩේ කිරිමට මිනිසුන් භාවිතා කරනු ලබයි. නැතහොත් ඊට අවශ්‍ය මූලික පසුබිම අවකාශය තුළදි තෘප්ත කරනු ලබයි. මේ ගීතයේ ආත්මය වන්නේ අවසාන කොටසයි. එහි එන ට්‍රෝජන් කාචයෝ යන්න නූතන සමාජයේ සෙල්පි ෆොටෝ කලාව නැත්නම් ස්වයං රූප රාමු යන්න මතු කරයි. එහි තවත් අර්තයක් ද්වනිත කරයි. එය නම් අන්තර් ජාලය පුරා විහිදි පවතින ව්‍යාජ බවයි. මේ සෑම කැමරා කාචයක් තුළින්ම එකිනෙකාට අන්තර් ක්‍රියාකරන පුද්ගලයන් තුළ රාගයක් මිස ආදරයක් නැත. ආදරය රාගය නැමැති වෛරසය වැළඳීමෙන් අසාධ්‍ය වී ඇත. ඇත්තටම අන්තර්ජාලය යනු රාගය නැමැති වෛරසය වැළඳී ආදරය අසාධ්‍ය වූ තැනැක්ය. නැතහොත් අඩවියක්ය. රචකයා සමාජ ගැටළු බොහෝමයකට සෘජුව මෙන්ම වක්‍රාකාරව බලපාන මේ සමාජ සංසිද්ධිය කවරෙකුට වුවද බුද්ධියෙන් විමසා බලන ලෙස ආරධනා කරන්නේ මේ අවසාන කොටස තුළින්ය. ඓතිහාසිකව ලාංකිය සමාජය මුහුණ දුන් විවිද භාහිර සමාජ සාධක නිසා පරිකල්පනය යම් තරමකට අප අහිමි කර ගත්තේය. පවුල් ඒකකය තුළ පැවති මනෝමූලික බැඳීම මේ නිසා යම් මට්ටමකින් නැති වී ගියේය. සමාජිය සත්වයා අවකාශීය සත්වයෙක් වීමෙන් ඔහු ව්‍යාජකරණය වී චිත්තවේගි බැඳීම් වලින් වියුක්ත සත්වයෙක් වෙමින් පවතින්නේය. සමාජ ඒකාබද්ධතාවයට අවශ්‍ය ආදරය ඔබට අවකාශීය සමාජ ජිවිතය තුළින් හමු නොවේ. ඒ තුළ ඇත්තේ රාගය වෛරය වැනි පුද්ගල මනස පෙලන තාවකාලික ස්පර්ශයන්ය. එහෙත් සමාජයක් පවතින්නේ ඒ තුළ ආදරයක් පවතින්නේ නම් පමණක්ය. පෙම්වතුන් තුළ අව්‍යාජ ආදරයක් පැවතිය යුතුය.දරුවන් දෙමාපියන් තුල දාරක සෙනෙහසක් පැවතිය යුතුය. පොදු සමාජ ව්‍යුහයක් ලෙස එකිනෙකාට ආදරය කිරිමේ සමාජ ශික්ෂණයක් පැවතිය යුතුය. එහෙත් සිඝ්‍ර‍යෙන් නව තාක්ෂණික සොයා ගැනිම් සිදුකරනු ලබන සමාජයේ ආදරය ගිලන් ඇඳක අතහැර දැමීමෙන් මානව සමාජයක් ලෙස අප පරිහානිය කරා ගමන් කරන බව රචකයා පවසයි.

සංගිතය ගැන පුහුණු කරන ලද දැනුම් සමුදායක් මා තුළ නැතත් මෙහි සංගිත භාවිතයන් නිතර ඇසෙන රැල්ලෙන් වෙනස් මඟක ගිය නාද මාලාවක් බව මගේ හැඟීමයි. සංගිතඥයාට මේ ලැබී ඇත්තේ යකඩ ගොඩක්ය. එය ඔප මට්ටම් කර නැත. ඒත් මේ කම්බි නවා මනරම් නිර්මාණයක් කිරීමේ වගකිම අමිත් ලියනගේ බාරගෙන ඇත. රචනාව පමණක් නිරික්ෂණය කරා නම් එය කෙසේ ගීතයක් කරනවාද යන ගැටළුව ඔබටද මටද පහළ වීම සාධාරණය. එහෙත් මේ රචකයාගේ පෙර නිර්මාණ අධ්‍යයනයේදි භාෂා භාවිතයට ඔහු දක්වන ප්‍රවිණත්වය කිරිපල්ල වැනි නිර්මාණ මගින් ඔබට හඳුනා ගත හැකිය. සුමට ලයාන්විත වේදනාව හෝ උපහාසය මුසු වූ රචනාවක් ලිවිමට සුජිවට නොහැකි බව මෙයින් ගම්ය නොවන අතර නිර්මාණාත්මක පර්යේෂණයක මේ දෙදෙනාම නියැලෙන බව මේ නිර්මාණය අපට කියාපායි.

සංගිතය ගැන කතා කිරීමේ දී ආරම්භයේ ඇසෙන සෙලෝ හඬ අපට ද්විත්වාකාර අර්තයන් දනවනු ලබයි. ඉන් පළමු අර්තය වන්නේ සමාජ පරිහානියක් ඒ තුලින් ස්මතු කිරීමට සංගිතඥයා දරණ උත්සාහය යි. දෙවන කරුන වන්නේ මෙතෙක් සාමුහිකව පැවති සම්භාව්‍ය පවුල් ඒකකය සහ සමාජ ඒකාබද්ධතාව ඉන් නිරූපනය වීමයි. කිසියම් සම්භාව්‍ය නාද මාලාවකට සමවැදිමට සූදානම් වන අසන්නා එකවර පුදුමයට පත්කරනු ලබයි. එය හරියට සැන්දෑවක වෙරළක සිරි නරඹමින් සිටින විට සුනාමි ආවා වගේ වැඩක්ය. එය මගේ නිරික්ෂණයට අනුව බරපතල සංගිත ප්‍රකාශණයක්ය. නැතහොත් වික්ටෝරියානු ආධිපත්‍ය තුළ තොරතුරු තාක්ෂණය අපේ සමාජයට රැල්ලක් ලෙස අවතීර්ණ වීම ඉන් නිරූපනය කරයි. එය මෙතෙක් පැවති සමාජය සම්පූර්ණයෙන් වෙනස් කරනු ලබයි. එය අධිවේගි සමාජයක්ය.

මින් පසු දිග හැරෙන නාද මාලාවන් යම් වැදගත් කරුණක් ඔබට අවධාරණය කරනු ලබයි. එය නම් බටහිර සංගිතයේ භාවිතාවන්ට විශාල ආධිපත්‍යක් නිර්මාණය පුරා දක්නට ලැබීමයි. එහෙත් අමිත් ලියනගේ නම් සංගිතඥයාගේ පරිචය මොනවට කියාපාන සුක්ෂම භාවිතාවක් ඔබට මා පෙන්වා දීමට කැමතිය. ඒ නම් ඩිස්ටෝසන් ගිටාර් සංගිත ආධිපත්‍ය යටින් වරින් වර මතු වන සෙලෝ නාදය සහ බෙර හඬයි. මේ ඔහු පවසන්නේ කුමක්ද? නූතන තාක්ෂණය නම් බටහිර ආධිපත්‍ය අප සමාජය බෙල්ලෙන් අල්ලාගෙන සිටි. වෙනත් සංස්කෘතික ආධිපත්‍යක් හදන්නේ අපේ සමාජයේ ගෙල මිරිකා මරා දමන්නටය. යටින් අසෙන්නේ අපේ සමාජය මරණ මංචකයේදි නගන කෙදිරි ගෑම් සහ අදෝනාය. සංස්කෘති දෙකක් අතර ඝට්ටනයේදී ඇතිවන සංක්‍රාන්ති සමාජ අවකාශය මනාව නිරුපනය කිරිමට අමිත් ගත් මේ භාවිතය අවබෝධ කරගැනිමට පෙර පුහුණු කල මනසක් අවශ්‍යය. මේ අමිත් සංගිත භාෂාවෙන් අපට පවසන දෙය අපේ සමාජය නිරික්ෂණය කලහොත් ඔබට මනාව වටහා ගත හැකිය. බොහෝ තරුණ පිරිස් බටහිර සින්තටික් සංස්කෘතික ලක්ෂණ තම ජීවිතයට ඈඳා ගනිමින් සිටින අතර අපට ආවේනික ඇතැම් සංස්කෘතික ලක්ෂණද තැනිත් තැන අඩු වැඩි වශයෙන් මතු වෙමින් යටපත් වෙමින් පවති. අවුරුදු කාලයට ඊට ආවේනික හර පද්ධතීන් විද්‍යුත් මාධ්‍ය තුලින් ස්මතු කරන අතර ඓතිහාසික සමාජයේ මෙන් ප්‍රබල සාමුහික සමාජ ඒකාබද්ධතාවක් ඒ තුල නොපවතී. එය සතියකින් දෙකකින් මුළු මහත් සමාජයම අමතක කර දමයි. කවිය ගීතය නාට්‍ය වැනි කලාත්මක ලක්ෂණද තැනින් තැන හුදකලාව ක්‍රියාත්මක වේ. එහෙත් බටහිර සංගිතයට සහ චිත්‍රපටියට තරුණ පිරිස සීඝ්‍රයෙන් ආකර්ෂණය වෙමින් පවතී. පාස් ෆුඩ් සංස්කෘතියකට අප සමාජය ක්‍රමයෙන් ගමන් කරමින් සිටි. මමත්වය පුද්ගලයා තුලින් පෙර නොවු විරු ලෙස ස්මතු වෙමින් පවති. අමිත් මේ බටහිර සංගිතය ප්‍රධාන භාවිතාව ලෙස යොදා ගනිමින් අපට පවසන්නේ අපේ සමාජය තුල ක්‍රියාත්මක වන මේ සත්‍යයයි.

අමිත්ගේ සංගිත භාවිතාවන් සම්බන්දයෙන් මට නිරික්ෂණය වන තවත් කරුණක් ඔබට පැවසිය හැකිය. එය නම් අමිත් මෙහිදි බෙර හඬ වෙනුවට භාවිතා කරන්නේ අපට ආවේනික බෙර හඬක් නොවේය. එය ගැට බෙරය නොවේය. නැත්නම් සාන්තිකර්ම වල භාවිතා කරනු ලබන යක්බෙරය නොවේය. එය කොන්ගාස් නාද මාලාවයි. එයින් ඔහු පවසන්නට උත්සාහ කරනු ලබන්නේ කුමක්ද? එය නම් අපේ සංස්කෘතික ජිවිතයේ ශුද්ධ බව තව දුරටත් අප සමාජය තුල නොපවතින බවයි. තාක්ෂණික ආදිපත්‍ය අප සමාජය තුළට පැමිනෙන විටද කාලාන්තරයක් තිස්සේ සිදු වූ සමාජ බලපෑම් නිසා අපේ සංස්කෘතික ලක්ෂණ අහෝසි වී ගොස් හමාරය. යටින් අසෙන බෙර හඬ නැතහොත් කොන්ගාස් හඬ මුසු වූ සෙලෝ නියෝජනය කරනු ලබන්නේ එයයි. අපේ ආගමටද අපේ අධ්‍යාපනයටද අපේ පවුල් ඒකකයටද අපේ නිති පද්ධතියටද ආදි ලෙස සියලු සමාජ ව්‍යුහයන්ට ශුද්ද අනන්‍යතාවක් නැත. අපේ යාතුකර්ම වල නාද රටා භාවිතා නොකර විදේශීය බෙර හඩක් අමිත් භාවිතා කර ඇත්තේ මේ නිසා විය හැකිය. ප්‍රකාශණයක් ලෙස සංගිතය බොහෝ අර්තයන් අපට දනවනු ලබයි. එය මෙබඳු කෙටි විග්‍රයක් තුළින් පැහැදිලි කල නොහැකිය. අනෙක ඒ සම්බන්ධයෙන් අවශ්‍ය තාක්ෂණික දැනුම මා සතු නැත.😂😂ගීතයකට වඩා ඔපෙරාවක පවතින ඇතම් ලක්ෂණ මේ සතුය.

අමරසිරි පීරිස් නම් මහා ගාන්ධර්වයා මේ මොහොතේ මෙවැනි ගීතයක් ගැයිමට සිටින එකම සුදුස්සා බව මගේ හැඟීමයි. සංගීත ආකෘතියේ පවතින උස් පහත් වීම් මෙතරම් භාවාත්මක ලෙස ගැයීමට වෙනෙකුට පහසු නොවනු ඇත. විශේෂයෙන් තාක්ෂණික වචන උච්චාරනය වින්දනය කල හැකි ලෙස ගැයීමට ඔහු දැක්වු ප්‍රවිණත්වය පුදුම සහගතය. අවසාන වශයෙන් සුජිව සහ අමිත් කිසියම් අභියෝගාත්මක අවදානමක් මේ නිර්මාණය කිරිමේදි භාරගෙන ඇති බව මගේ හැඟීමයි. විශේෂයෙන් අපේ සමාජයේ මිනිසුන් ඉක්මනින් වැළඳ ගන්නේ සරල ප්‍රේමය, විරහව, දුක සහ උපහාසාත්මක රසයෙන් හෙබි නිර්මාණය. නිර්මාණයක් වින්දනයෙන් පසු ඇති තරම් සිනහ වීමට හෝ ඇති තරම් දුක්වීමට හුරුකරනු ලැබු මනසක් අප සතුය. විෂෙයෙන් කලා කෘතියක් රස විදිමේ ශික්ෂනයක් සහිත පුලුල් පරාසයක විහිදුනු පාඨක/රසික පිරිසක් අප සතු නැත. හොඳ සිනමා කෘතියක් නැරඹීමට අතලොස්සක් පිරිසක් පමනක් යන්නේ ඒ නිසාය. හොඳ කලා කෘතියක් රසවිඳීම හෝ කියවිම පටන් ගන්නේ එය ශ්‍රවනය කිරිමෙන් හෝ දැකිමෙන් පසුය. එය වින්දනයේ පශ්චාත් වැඩක්ය. අපේ රසිකයා ගීතයක් අවසන් වන විට එහි පෙල නැත්නම් පඨිතය කියවා අවසන් කරයි. එය නිර්මාණ කාලරාමුවෙන් පිටතට ගෙන යන්නේ නැත. එහෙත් සයිබර් සලබයෝ වැනි නිර්මාණ වල කියවීම පවතින්නේ එහි කාල රාමුවෙන් පිටය. එය සත්‍ය වශයෙන් අභ්‍යාසයක්ය. මේ මොහොතේ කලාව තුල එඹඳු ගණුදෙනුවවක් සිදු නොවුවද එයට නිර්මාණ පරිසරය තුළින් උත්තේජනයක් සැපයිම ගැන මේ තරුණ කලාකරුවන්ට අප ස්තුතිවන්ත විය යුතුය.

(බුද්ධික ප්‍රදීප් අතුකෝරල)


Monday, 2 October 2017

මවු පිය ආදී සොඳුරු තමාගේ

බොහෝ දෙනාගේ චෝදනාවක් තමයි අද කාලයේ අරුත්බර ගීත නිර්මාණය වෙන්නේ අඩුවෙන් කියන එක. නැතිනම් අද බිහිවන බොහෝ ගීතයන් හරසුන්, අමිහිරි ගීත ලෙස හඳුන්වනවා. එහි යම්කිසි සත්‍යතාවයක් තිබෙන බව ලියන මා මෙන්ම කියවන ඔබත් පිළිගන්නා බව රහසක් නොවෙයි.

නවක ගීතවල තිබෙන වැරදි පෙන්වාදීමට බොහෝදෙනා සිටින බැවින් මම අද හරවත්, එමෙන්ම අපට වැදගත් පණිවිඩයක් දෙන ගීතයක් ඔබ හමුවේ තබන්නට සිතුවා.

මවුපියන්ට කුලදෙටුවන්ට සැලකිය යුතු බව සහ එසේ කල යුත්තේ ඇයිද යනවග ඉතා පැහැදිලිව බෞද්ධ දර්ශනයට අනුකූල වන පරිද්දෙන් ගීතයට නගන්නට, වින්සන්ට් සෝමපාල මහතා සමත් වී තිබෙනවා.

ඔබ මා ඒ ගීතය හඳුනන්නේ 'මවු පිය ආදී සොඳුරු තමාගේ කුල දෙටුවන් සෑමා' යන්නෙන්.


මවු පිය ආදී සොඳුරු තමාගේ
කුල දෙටුවන් සෑමා ...//
යෝග්‍ය වූ කාලේ නොමද ප්‍රේමෙනී //
ගෞරවයෙන් පිදුමා යුතු වේ
කුල දෙටුවන් සෑමා

මවු පිය ආදී සොඳුරු තමාගේ
කුල දෙටුවන් සෑමා

ආයුෂ වර්ණා සැප බල ප්‍රඥා
යන මේ අගනා ප්‍රතිඵල නේකා ...//
ගෙනදී සංකා නෑ මෙලොවේහී
සාදරයෙන් පිදුමා
කුල දෙටුවන් සෑමා

මවු පිය ආදී සොඳුරු තමාගේ
කුල දෙටුවන් සෑමා

ලෝකනාථගේ මංගල සූත්‍රේ
ඒ විශේෂයෙනි පා වදාලේ ...//
වැඩ සෑදේවී ඉන් දෙලොවේහී //
කටයුතු සංග්‍රහයෙන් පුදව්
කුල දෙටුවන් සෑමා

මවු පිය ආදී සොඳුරු තමාගේ
කුල දෙටුවන් සෑමා

යෝග්‍ය වූ කාලේ නොමද ප්‍රේමෙනී
ගෞරවයෙන් පිදුමා යුතු වේ
කුල දෙටුවන් සෑමා

මවු පිය ආදී සොඳුරු තමාගේ
කුල දෙටුවන් සෑමා


ගායනය- කෝකිලදේවී වීරතුංග සමග එච්.ඩබ්. රූපසිංහ

පද රචනය - වින්සන්ට් සෝමපාල

තනුව - එච්.ඩබ්. රූපසිංහ



ප්‍රේමය, ස්නේහය සිත්හි තබාගෙන කුල දෙටුවන් සැලකීම කලයුතු බව ගීතයේ මුල් කොටසෙන් කියැවෙනවා.


ආයුෂ වර්ණා සැප බල ප්‍රඥා

යන මේ අගනා ප්‍රතිඵල නේකා ...//

ගෙනදී සංකා නෑ මෙලොවේහී

සාදරයෙන් පිදුමා


එසේ කුල දෙටුවන් පිදීමෙන් අපට ලැබෙන්නේ කුමක්ද? ඒ ගැන නොවෙද මේ කොටසින් කියැවෙන්නේ. ආයුෂ වැඩිවීම, ප්‍රඥාව ලැබීම, සැපවත් ජීවිතයක් ගත කිරීමට හැකිවීම..වාගේ ප්‍රතිථල කිහිපයක් මේ යහපත් ක්‍රියාව නිසාවෙන් අපට ලැබෙන බවයි කියැවෙන්නේ.


ලෝකනාථගේ මංගල සූත්‍රේ

ඒ විශේෂයෙනි පා වදාලේ ...

වැඩ සෑදේවී ඉන් දෙලොවේහී

කටයුතු සංග්‍රහයෙන් පුදව්


කුල දෙටුවන් පිදීම ගැන තිලෝගුරු බුදු පියාණන් වහන්සේ විසින් කරුණු කාරනා වදාලා ඇති බව සූත්‍රවල කියැවෙනවා. එසේ පිදීම මගින් මෙලොවටත් එලොවටත් යන දෙකටම වැඩ සෑදෙන බව, නැත්නම් දොලොවටම ඒ සිදුකරනා දෙයින් සෙතක් සැලසෙන බව කියැවෙනවා.

ඉතා කෙටි පණිවිඩයක් වුවත් එය ඉතා වටිනා බව ඔබටම තේරුම් යනවා නොඅනුමානයි. මේ පිදීම් නිශ්චිත දවසකට දෙකකට වගේ සීමා නොකරමින් එය හැමදාටම එක සිතින් ප්‍රේමයෙන් සිදුකරන්නේ නම් ඔබටම යහපති.


මෙවනි විශිෂ්ට අවවාදයක් මෙන්ම කරුණු පැහැදිලි කිරීමක් බුදු දහම හා සමග සසැඳ ගීතයක ආකාරයට පද රචනයේ යෙදුනු ඒ අපූර්වතයා ගැනත් යමක් සටහන් නොකලොත් එය සෑහෙන අඩුපාඩුවක් බව මා විශ්වාස කරනවා.


පෙර සටහන් කළ ආකාරයට ඔහු නමින් 'වින්ස්ටන් සෝමපාල'. ජයන්ත අරවින්දයන්ගේ පියාණන්. වරදත්ත අරවින්දගේ සීයා. නාඩගම් සංගීතඥයකු වූ දොන් මර්තේලිස් මාස්ටර් ඔහුගේ පියාය. ඔහුගේ උපන් ගම පානදුර ප්‍රදේශයේ පිහිටි සරික්කමුල්ලය. භාෂා ඥානයෙන් හා සංගීත ඥානයෙන් හෙබි මෙතුමා සංගීත ගුරුවරයෙකු සහ සංගීත පරීක්ෂකයෙකු ලෙස සේවය කලේය. පණ්ඩිත් අමරදේවයන් සහ නීලා වික්‍රමසිංහ මෙතුමාගේන් දැනුම ලබාගත්තෝ වෙති.

සංගීත විශාරධවරයෙකු වූ මෙතුමා 'ගීත කලා නිධි' යනුවෙන් පර්යේෂණ ග්‍රන්තයක් ලියා සම්මාන හිමිකර ගැනීමට සමත්විය. එසේ සම්මානයක් ලද පළමුවැන්නා වීම ඔහු ලද භාග්‍යයකි.


මේ ගීතයේ තනු නිර්මාපකයා සහ කෝකිලදේවී වීරතුංග මැතිණිය සමග මුල් ගායනයට දායක වූ පුද්ගලයා වන්නේ එච්.ඩබ්. රූපසිංහ මාස්ටර්ය. හෙළ සංගීතයේ නොමැකෙන හඬ රුක්මණී දේවී සමග එතුමා ගායනා කළ 'සිරි බුද්ධගයා විහාරේ ගීතයත් එතුමාගේම තනු නිර්මාණයකි.


ඔබ අසූව දශකයේ මුල් භාගයේ හෝ ඊට පෙර ඉපදුන අයෙක් නම් ඔබට මතක ඇති සුදෝ සුදු කොණ්ඩයක් සහිතව සුදු සාරියක් ඇඳගෙන 'මවුපිය ආදී' මේ ගීතය ගයනා ගීත කෝකිලාවිය. ඇය කෝකිලදේවී වීරතුංග.

මේ ගීතයේ මුල් ගායනය කෝකිලදේවී වීරතුංග සමග එච්.ඩබ්. රූපසිංහ මාස්ටර්ය. පසුව එතුමියට, විශාරද වික්ටර් පෙරේරා මහතා යුග ගායනයෙන් සහයවේ.

මෙතුමියගේ ගීත කෞෂල්‍ය කෙසේදයත් 1952 දී ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණි භාත්ඛන්ඩේ සංගීත නිකේතනයේ විදුහල්පති රත්නජංකර් පඩිතුමා විසින් එතුමියව විශිෂ්ඨතම ගායිකාව ලෙස නම්කරන ලදී. විශිෂ්ටතම ගායකයා වූයේ පණ්ඩිත් අමරදේවයන්ය.

ඇය ගීත ගැයුවේ ග්‍රැමෆෝන් තැටියකට. හතලිහේ දශයයේදී පමන තමයි මෙය තැටිගත වන්නේ. එච් එම් වී (His Master's Voice) ලේබලය යටතේ ගී තැටි අංක 9374 දරණ ග්‍රැමෆෝන් තැටිය සඳහා එතුමිය සමග එච්. ඩබ්ලිව් රූපසිංහ මාස්ටර් මේ 'මවුපිය ආදී' ගීතය ගායනා කරන ලදී.


'මවුපිය ආදී' ගීතය ගැන තවත් සොයාබැලීමේදී දැනගන්නට ලැබුන දෙයක් තමයි මෙය, වර්ශ 1936 වසරේ දී බෙංගාලි ගායිකාවක් වූ කුමාරි ජුතිකා රායි සිය ගුරු දේව කමල් දාස්ගුප්තා සමගින් ගායනා කළ හින්දි ගී තනුවක් ආශ්‍රය කරගෙන කළ තනු නිර්මාණයක් බව.

ඒ කෙසේ වෙතත් සංගීත හැසිරවීම සහ ගායනය ඉතා උසස් මට්ටමක පවතින බවයි මා ඇතුලු මේ ගීතය ගැන අදහස් දක්වන බොහෝ දෙනාගේ මතය. මේ ගීතය අප කුඩා කාලයේ නම් අපට අසන්නට ලැබෙන ගීතයක්. දැන් මාධ්‍යවල මේ ගීතය ප්‍රචාරය වනවා මා නම් අසා නෑ. මෙය අසන්නට සිත් වුනොත් යූ ටියුබ් මගින් තමයි අසන්නට හැකියාවක් ලැබෙන්නේ. නමුත් මෙවැනි ගීත ප්‍රචාරය කිරීම සිදුකල යුතුයි, පැරැණි ගීත ප්‍රියකරන රසිකයන්ට පමනක් නොව නූතන පරපුරේ අයට පවා.

මෙවැනි ගීත රචනා සහ ගායනයන් මගින් නව පරපුරට උගත හැකිදේ බොහොමයි.

තරුණ පරපුර හොඳ රසිකත්වයක් කරා ගෙනයාමට ප්‍රවීණයන් සිදුකරන උනන්දුවේ අඩුවක් මෙන්ම නවක පරපුරද ප්‍රවීණයන්ගෙන් එවැනිදේ උකහා ගැනීමේ අඩුවක් පෙනෙන්නට තිබෙනවා. මෙය නිවැරදි කරගන්නේ නම්, ගීතය අදටත් හෙටටත් නොනැසී පවත්වාගැනීමට එය මහඟු රුකුලක් වේවි..


~තේජන අබේදීර~~




Wednesday, 27 September 2017

සිහිනයේ දොරකඩ....

සිහිනයක්.. හැමදාම දකින්නට ආසා කරපු ඒත් කිසිදිනක හිත පුරා දකින්නට වරම් නොලද හීනයක පැතුමක්.. හීනයක් වගේම ජීවිතේ දකින්න.. කියා දුන්න නුඹ ම.. අවදි වෙලා බලද්දි මතකයන් විතරක් ම ඉතිරි කරලා යන්න ගිහින්..

හිතේ සැනසීමත් එක්කම නින්දත් හොරාගෙන ඔබ යන්නම ගිහින්.. රාත්‍රී අඳුර අතරින් ඔබේ මතකයන් මා වටා සක්මන් කරනවා.. හිත පුරා මහා ගින්නක් අවුළුවමින් මාව අවදියෙන් තබනවා.. හරියට දරුණු සැඩ සුළඟක් වගේ දසත සුණු විසුණු කරමින් හමා යනවා..

පුර පෝය අහවර වෙච්ච දවසේ ඉඳන්ම හඳ කෙමෙන් කෙමෙන් මැකෙමින් ගෙවෙමින් අමාවක තෙක් ගමන් කරනවා.. හරියටම මගේ ජීවිතය වගේ.. යෞවනය ඇත්තටම සොඳුරුයිද.. එහෙම නම් ඇයි මේ තරම් දුක් කඳුළු මගේ යෞවනය පුරාම පිරෙන්නට හේතු වෙන්නෙ.. ඇත්තටම ඒ හැමදේම ඔබ නිසාම ද..


කාලය ගැටළු වලට විසඳුම් ගෙනෙන්නට ඕන.. රැයෙන් රැය... හරි නම් දිගු බව අඩු වෙන්න ඕන.. දුක අඩු වෙන්න ඕන.. ඒත් රැයෙන් රැය දිගු වෙනවා.. ඔබ අහිමි වීම මේ තරම් දුකක් වුණේ කොහොමද...

ප්‍රදීපාවන්ගේ බොහොමයක් විරෝධාලාප ගීත අතරට එක්වුණ අපූර්වතම ප්‍රේමාලාපයක්.. සංවේදී සෞම්‍ය පද රචනයක්.. රත්මලේ බන්දුල ගුණවර්ධන අතින් ලියැවුණක්.. ස්වර රෝහණ වීරසිංහයන්..

සිහිනයේ දොරකඩ....
නොපිපෙන පැතුමකි ඔබ මට ..
නිදි නැති සිත ගිනි අවුලන...
සැඩ මාරුතයක් විය ඔබ මට....
.....
මේ තරම්....කදුළු වරුසා ....
මේ තරම් ඇයි සොදුරු යෞවනයට
ජීවිතය මැකෙනා .........
අවපසේ සඳ විලසට.....

රැයෙන් රැය දිගු කාලයක් වී
මේ තරම් ඇයි දුකක්....
ඔබ අහිමිව..
සෙනෙහසින් වඩිනා ...
හද සුවඳ කෝ කොතනද?.....

හඬ - ප්‍රදීපා ධර්මදාස
පද - රත්මලේ බන්දුල ගුණවර්ධන
ස්වර - රෝහණ වීරසිංහ

~අමාලි වසුන්දරා~


Monday, 25 September 2017

රෑ හදේ හේනකින් සීපද ඇහුනයි

රෑ....රෑ හදේ හේනකින් සීපද ඇහුනයි
සීපද ඇහුනයි
හී......හී..නෙකින් ඒ හඩට මගෙ හිත බැදුනයි
මගෙ හිත බැදුනයි

රෑන බඹරු වටකර ගත් වැටකේ මල වැන්නේ
නුබෙ රූ වරුණා සීපද මට කියන්න හිත දෙන්නේ
රෑන බඹරු වටකර ගත් වැටකේ මල වැන්නේ
නුබෙ රූ වරුණා සීපද මට කියන්න හිත දෙන්නේ

මී.......මී..රකින් කීවොතින් ගීකවි සිංදූ
ගීකවි සිංදූ
ආ......ආ.. ආදරෙයි කෝල පෙම් රූබර ළන්දූ
රූබර ළන්දූ

හව්හරනෙට පැළ ඉණි වැට විතරයි කළ එළියේ
මා කාන්සියේ රෑ වරුම හිරිමල් හුරතලියේ
හව්හරනෙට පැළ ඉණි වැට විතරයි කළ එළියේ
මා කාන්සියේ රෑ වරුම හිරිමල් හුරතලියේ

පා......පා..ළුවේ රෑ දවල් කිමද තැවෙන්නේ
ගං......ගං..ගොඩින් කවුරුන් හෝ කැන්දන් එන්නේ

නපුරු බහට සුබා රුසිරු අඩුවක් නොම වෙන්නා
රෑ බැත පාගන කමතෙදි කවි කියමුද අපි දෙන්නා

රෑ ......රෑ හදේ හේනකින් සීපද ඇහුනයි
සීපද ඇහුනයි
හී......හී..නෙකින් ඒ හඩට මගෙ හිත බැදුනයි
මගෙ හිත බැදුනයි

ගායනය – පණඩිත් ඩබ්.ඩී. අමරදේව සහ නිරංජලා සරෝජිනී
පද රචනය – ආචාර්ය අජන්තා රණසිංහ
සංගීතය – ආචාර්ය ප්‍රේමසිරි කේමදාස



අජන්තා රණසිංහයන් රචනා කල ගී පද තුල ගැමිජීවිතය හා ගැමි පරිසරය මනා ලෙස සුසංයෝජන වු ගී රාශියකි. ඒ අතරින් එදා අප අතර ජනප්‍රිය වු මෙම යුග ගායනය අද විද්‍යුත් මාධ්‍ය තුලින් නම් ඇසෙන්නේ ඉතාමත් කලාතුරකිනි. කේමදාස මාස්ටර්යන්ගේ සංගීතයෙන් ඔපවත් වු මෙම ගීතයට නිරංජලා සරෝජනී සමග ගායනයෙන් දායක වන්නේ හෙලයේ මහා ගාන්ධර්වයාණන්ය. ආචාර්ය පන්ඬිත් ඩබ්ලිව් ඩී අමරදේවයන්ගේ අභාවයත් සමග ඔහුගේ ගීත ද අභාවයට යමින් පවතී ... එවන් වකවානුවක ඔහුගේ ගීතයක් ඔබ හා බෙදාගැනීමට සිතුවේ මේ සදහා අරුත තරම් වෙන තැනක් කොහිද යන වග වැටහුන නිසාවෙනි. ගැමි පරිසරය තුල ⁣හේන පිලිබද හා මා ලැබු අත්දැකිම් රාශියක් මීට පෙර අරුතට එක් කල "ගීතයට වැඩි යමක් " හී පල කෙරුවෙමි.
රෑ.....රෑ හදේ හේනකින් සීපද ඇහුනයි
හී......හී..නෙකින් ඒ හඩට මගෙ හිත බැදුනයි...

ගීතයේ මුලින්ම රචකයා ගම හා හේනක චිත්තරූපයක් රසික සිත් වල ජනිත කරන්නට දරන උත්සහය අපූරුය. දහවල පුරා දැඩි අව් රශ්මියේ වැඩකර විඩාපත් ගතට සැනසුමක් ලැබෙන්නේ රාත්‍රිය තුලය.. තම දුක.. සතුට... වෙහෙසකර විඩාව.. සංසිදුවා ගැනීමට සී පද මුවින් පිටවන්නේ ඉබේටය. එවන් පද තුල දුක.. සතුට.. මෙන්ම අාදරය.. විරහව ද ගැබ් වී ඇත. රචකයා පවසන අන්දමට නම් ගම හා හේන හා මහ දුරක් නැත. අනෙක නම් ඈතින් ඇසෙන ඒ සී පද තුලින් පරිසරයේ නිස්කලංක භාවය මෙන්ම යම් කිසි කාලරාමුවක් ද රසිකයා තුල චිත්‍රනය කරයි.. ගෙදර සිටින මේ යුවතියට ඔහුගේ සී පද යාන්තමට ඇසෙන්නේ ඒ නිසාවෙනි. එදා ගැමි පරිසරය තුල ආදරය මුලපුරන ආකාරය ඉතාමත් සුසංයමයෙන් කවියා ගොඩනගන්නට දරන උත්සහය අගය කල යුතුය

"රෑන බඹරු වටකර ගත් වැටකේ මල වැන්නේ.." පද තුල යුවතිය නිසි කලවයස සපුරා ඇති බවක් හගවන්නට කවියා දරන උත්සහය අපුරුය...

" හව්හරනෙට පැළ ඉණි වැට විතරයි කළ එළියේ..
මා කාන්සියේ රෑ වරුවම හිරිමල් හුරතලියේ ..."
යන ගී පද තුල තනිකඩ ජීවිත කුඩුම්බය තුල ඇති කටුක අත්දැකීම් ගොන්නක් කැටිකර ඇත.. හදිසියේ කඩාවදින අලියන්.. උෘරන් වැනි සතා සිව්පාවා පමණක් නොව ලෙඩ රෝගයකදී පවා හව්හරනට කෙනෙක් නැත.. ඒ සියල්ල තමන් විසින් විද දරාගත යුතුය . නින්දක් ලබනවානම් ලැබෙන්නේ එළිය වැටෙන්නට පැයක් දෙකක් තබා පමණි.. ඉතින් රෑ වරුවම කාන්සියේ සිටින්නේ අනාගත බලාපොරොත්තුවක් යටපත් කරගනිමිනි එය කවියා ව්‍යංගයෙන් කියන්නට උත්සුක වෙයි

පා .....පා..ළුවේ රෑ දවල් කිමද තැවෙන්නේ
ගං......ගං..ගොඩින් කවුරු හෝ කැන්දන් එන්නේ..

නපුරු බහට සුබා රුසිරු අඩුවක් නොම වෙන්නා..
රෑ බැත පාගන කමතෙදි කවි කියමුද අපි දෙන්නා....

කවියේ අන්තරා කොටස් තුලින් කවියා අපූරු දෙබසක් රසික හදවත් තුල ජනිත කරවයි. එය ප්‍රේමාන්විතව රිසි සේ විදින්නට රසික අපට ඉඩ හරියි.. ආදරයේදි බොහෝ නපුරු බස් ආදරය තව තවත් ලංකරන්නේය ... රාත්‍රි කැලෑව තුලින් නැගෙන හඩවල් රෙෘද්‍රය.. කටෝරුය ..බයංකාරය .. නමුත් ඒ හඩට පරිසරයේ අලංකාරත්වය පහ කරදැමීමට නොපුලුවන. කවියාගේ මේ ගැලපීම අපුරුය.. එය අත්දැකීමෙන්ම ලියවූවක් බව අත්දැකීම් ඇත්තන් දනී." රෑ බැත පාගන කමතෙදි ගී කියමුද දෙන්නා .." යන පද තුල ව්‍යංයෙන් ආරාධනාවක් කරයි. එය කවියා ඉතාමත් සුසංයමයෙන් ඉදිරිපත් කිරීම තුලින් කවියට අපූර්වත්තවක් ලැබී ඇත...

( පසු වදන )

අරුත තුල බොහෝ ගායක ගායිකාවන්ගේ තනි ගීත රසාස්වාදනය කලත් යුග ගීයක අරුත් ගැන්වීම් පලවන්නේ ඉතාමත් අඩුවෙනි. මේ ගීතය මා ඔබට ගෙන ඒමට සිතුවේ වර්තමාන සමාජය තුල ගී පද රචකයන් ගැන ඇති අල්ප දැනුම ගැන සිතේ ඇති වු කලකිරීමක්ද සමගිනි. එයට හේතුව නම් සංගීත ක්ශේත්‍රයට අනුපමේය කාර්යබාරයක් ඉටු කල අජන්තා රණසිංහ නම් ගී පද රචකයා කාන්තාවක් යැයි තමන් මේ වන තෙක් සිතා සිටියේ යැයි පැවසු වයසෙන් මටත් වැඩිමල් වු අයෙකු නිසාවෙනි. එයට කම් නැත.. යම් කෙනෙකුට අජන්තා කියු සැනකින් සිහියට නැගනුයේ කාන්තාවකගේ ප්‍රතිමුවකි... යමෙකු පිරිමියකු ද කාන්තාවක ද යන්න අපට කම් නැත.. නමුත් ඔහු හෝ ඇය ගී පද රචකයෙක් යන්න අපට වැදගත්ය. අවාසනාව නම් වර්තමාන සමාජය තුල තරුණ මහලු කී දහසක් නම් මොහුන් ගැන දැන නොසිටිද්ද යන්නය ..
සුභාවිත ගීතය දරාසිටි මහ පොලොව පසාරු කරමින් කිදාබැසු මහ මුල් විනාශ වෙමින් පවතින යුගයක එ් මහ වෘක්ෂයේ ඵල දරා යලි නැගී එන්නට නම් අප කුමක් කල යුතුද ?... බසයකට ගොඩ උවත්.. කඩයකට ගොඩඋවත්... ගෙදරකට ගොඩඋවත්.. අද අසන්නට ලැබෙන්නේ ගොෂාකාරි වු මනස විකෘති කරමින් තවඑකෙකු මරාගෙන මැරෙන්න පුළුවන් තරම් හැගීම් දනවන සිතට පීඩාවක්ම ගෙන දෙන මර ලතෝනි පමණි. ඉතිං අපි කාට දොස් නගමුද ? මනස විකෘති කරගනිමින් ගීත රචනා කරන රචකයන්ට ..! නැතිනම් හොටු පෙරගෙන අඩමින් ගායනා කරන ගායකයන්ට ..! එහෙමත් නැතිනම් මේ ගීත අසා මරාගෙන මැරෙන්න හදන වර්තමාන පරපුරට ද ?
කොන්ක්‍රීට් තට්ටුවක් යට ඉදන් ලියවෙන බොහෝ නිර්මාණ තුල ඇත්තේ එකම මිශ්‍රණයක් පමණි. සිමෙන්ති ගල් වැලි තුලින් නිර්මාණය වන්නේ රෙෘද්‍ර ..ගොරහැඩි ..කටෝර ..නිර්මාණ පමණක්ම බව වර්තමානයේ බිහිවන ගීත යැයි කියාගන්නා ගී නිර්මාණ දෙස බලන ඕනෑම කෙනෙකුට වැටහෙනු ඇත. නුග සෙවනත්.. බෝ සෙවනත් අතීත ගීරචකයා මනාව හදුනා ගත්තේ එහි සුන්දරත්වය විදපු නිසාවෙනි. එම නිසා නුග සෙවනක සිට ලිය වුණු ගීත ප්‍රේමාන්විත වු අතර.. බෝ සෙවනේ සිට ලියවුනු පද රචනා ධාර්මිකත් විය. ⁣වර්තමානයේ එය හාත්පසින්ම පරස්පර වී ඇත. අද ගී රචනා බිහිකරන්නේ බූට් කාපු උන්ය... ඔවුන්ට ජීවිතයේ ඇත්තේ එකම එක් අත්දැකීමකි... එමනිසා ඔවුන්ට ඇති එකම අත්දැකීම ගීත බවට පත් කරන්නට දිනපතා උත්සහ දරන්නේය. වර්තමාන රසික පිරිස් ද ඊට දෙවෙනි නැත.. උන්ගේ එකම එක් අත්දැකීම මුන් තමන්ගේ කරගෙන වමාර වමාරා රස විදින්නේය... ඉතිං අපි කාට දොස් නගමුද ?

~බණ්ඩාර කේ එම් පී කුලතුංග~


දම් පාටින් ලා සද බැස යනවා

රාත්‍රිය කොයිතරම් නම් රහස් සගවන් ඇත්ද ලෝකයට නොපෙනෙන්න. සද එලිය තරු කැකුළු විතරක්ම දන්න අනන්තවත් දේවල් ඇති ඒත් හිරු එළිය මුකුත්ම නොදන්න. ප්‍රේමවන්තයින්ට රාත්‍රිය සොදුරුතම සොබාදහම් ආශිර්වාදයක්. එය සම්මතයේ වුවද අසම්මතයේ වුවද ප්‍රේමවන්තයින්ට රාත්‍රිය ලස්සන නවාතැන්පොළක්. ඒත් රාත්‍රිය නික්මීම සමග ඔවුන්ටත් වෙන්වන්න සිදුවීම සමාජ සම්මතයයි.

සද එළිය හාත්පස පැතිරුණු කළුවර ආකාසේ දම් පැහැ වෙලා ආකාසයෙන් සද නික්මෙන්න ළගයි. සාමාන්‍යයෙන් හිරු බැස යද්දී පෙම්වතුන් වෙන්ව යන්නේ ඒත් ඔවුන් වෙන් වෙන්නේ සදු බැහැලා යද්දී. ඔවුනුත් ප්‍රේමවන්තයෝ නමුත් සම්මතයට එහා ගියපු සමාජ අසම්මතය තුළ ඔවුන් රාත්‍රියට ආදරය කරනවා, පමාවෙලා හිරු නැගෙන්න. සද ආකාසයෙන් බැහැලා යන්න තව මොහොතයි තියෙන්නේ අළුයම හිරු උදාවෙන්න ළගයි. හිරු උදාවෙන්න ප්‍රථම සද දම් පාටට හෙමින් බැසයන පාන්දර ආකාසය රන්වන් පාටයි. අකමැත්තෙන් වුණත් නික්මෙන්න සිදුවන වේදනාබර මොහොතක කතාකරන්නේ කොහොමද? නුඹෙන් සමුගන්නා මොහොතේ කතා කරන්න වචන තෝරන්න නොහැකිව නිහඩව සිටිමි. අපි අප සමීපයෙන් නික්මි යා යුතුයි.


දම් පාටින් ලා සද බැස යනවා
ආකාසේ රන්වන් පාටයි
සමුගෙන යන්න මගෙන් තව මොහොතයි
නොදොඩා ඉන්නේ ඇයි....
නොදොඩා ඉන්නේ ඇයි....

ආකාසයෙන් බැස යන්න සැරසෙන සද සේම නුඹේ මුහුණද දම් පැහැතියි.
වෙන්වී යා යුතු වුවත් වෙන්වන මොහොතක් නොසිතෙන මේ මොහොතේ නුඹේ මුහුණට ළංව හිදිමද සතුටක්. ඇත්තෙන්ම සමුදිය යුතු වුවද එය සිතට නොදැනෙයි. ආදරයෙන් වෙලී වුන් ලොවෙන් නික්ම යාම වේදනාවක්, ඒ හැගීම තුළ ඔහු ඇයට තවත් ළංවී හිදියි.

දම් පාටින් සද මුහුණ පෙනෙනවා
වෙන්වී යන මොහොතක් නෑගෙයි
දෑසට ළංව තවත් මේ මොහොතේ
ගොළුවී ඉන්නෙමි මං....
ගොළුවී ඉන්නෙමි මං....

හිත් තුළ ආදරේ පුරෝගෙන ඒත් සමාජ අහිමානයට නතුව සැගවුණ ආදර කතා බොහොමයක් ඇති අපි අතරත් සමාජය තුළම.සිතට දැනෙන හුදකලාව මකාගන්න නුඹේ සෙවණැලි ජීවිතේ පුරාවටම ඇන්දත් ඒ සියල්ල මැකි යන බව දනිමි. ඒත් ඇය දැන දැනම බිත්ති පුරාවටම ඔහුගේ සෙවණැලි අදියි. ඔහු ආයේමත් හමුවන්නත් පුළුවන නොවන්නත් පුළුවන එහෙත් ආයෙමත් ඔහු ඇය සොයා එනතුරු ඔහුගේ මතකයන් ඇගේ මුළු ජීවිතය තුළම ඈ සිත්තම් කරගෙන ඇත.සමාජය නැමැති කළුවර ලෝකය තුළ ඇයට ඔහුගේ සෙවණැල්ල පවා උරුම නැත. කළුවර සමාජය තුල ඔවුන්ගේ ප්‍රේමණීය සෙවණැලි මකාදැමිය යුතුයි. මන්ද ඔවුන්ගේ බැදීම සමාජ සම්මතය පිළිනොගන්නක් විය හැකිය.

සෙවණැලි නොමැකේ නම්
එළිය කළු නොවේ නම්....
බිත්ති පුරා ඔබෙ සෙවණැලි ඇන්දේ තනිය මකා ගන්නයි....
එනතුරු සොයා මගේ සෙනෙහස මතුදා....

මොහොතකින් ගෙවී යන්න ආසන්න මේ රාත්‍රිය තව දිගු වුණානම් ඔහුට ඇය ළග තව මොහොතක් නවතින්න තිබුණා. අහසින් දම් පැහැයෙන් බැහැලා යන්න හදන්නේ ලා සද, එය සරා සදක් හෝ මෝරපු සදක් නොවෙයි.අසම්මතයේ පෙම්වතුන් වුවත් ඔවුන්ගේ ආදරය තවමත් අළුත් ලා සදක් මෙන්. ඒත් ඔවුන් එකිනෙකාට ඔවුන් අයිති නෑ. රාත්‍රිය තව දිගු වී ලාසද නොමැකී තියේනම් තව මොහොතක් ඇය සුවයේ හිදින්න ඔහුට හැකියි.නමුදු එයද තාවකාලික මොහොතකි තාවකාලික නැවතීමකි.නෙළුම් පතක දිය රදන්නේ නැත. එමෙන්ම ඔහුට ඈ ළග සදහට නැවතිය නොහැකිය. පමාවෙලා හිරු නැගෙන තුරු ඔහු ඇය ළගින් ඉන්න රාත්‍රිය දිගු වෙන්නැයි අයදියි ඒත් ඒ නෙළුම් පතක රැදි දිය බිදුවක් සේමයි. එතැන ස්ථීර බැදිමක් නොමැත.

රෑ කල දිගුවේ නම්
ලා සද නොමැකේනම්
නෙළුම් පතක රැදි පිනි බිදුවක් සේ
ලමැද තලා යහනේ ඉන්නම්
පමාවෙලා හිරු නගින තුරා....

ඇත්තෙන්ම රාත්‍රිය විතරක් දන්න සමාජය විසින් අසම්මත යැයි නම් කළ රාමුවට නතුව ප්‍රේමවන්ත හිත් කීයක් නම් මේ රාත්‍රිය තව දිගු වී සද හිමින් බැස ගොස් පමාවෙලා හිරු නැගෙන්නැයි අයදිනවා ඇතද හිරු එළිය නොදන්නවා වුණාට.

දම් පාටින් ලා සද බැස යනවා
ආකාසේ රන්වන් පාටයි
සමුගෙන යන්න මගෙන් තව මොහොතයි
නොදොඩා ඉන්නේ ඇයි....
නොදොඩා ඉන්නේ ඇයි....
දම් පාටින් සද මුහුණ පෙනෙනවා
වෙන්වී යන මොහොතක් නෑගෙයි
දෑසට ළංව තවත් මේ මොහොතේ
ගොළුවී ඉන්නෙමි මං....
ගොළුවී ඉන්නෙමි මං....
සෙවණැලි නොමැකේ නම්
එළිය කළු නොවේ නම්....
බිත්ති පුරා ඔබෙ සෙවණැලි ඇන්දේ තනිය මකා ගන්නයි....
එනතුරු සොයා මගේ සෙනෙහස මතුදා....
දම් පාටින්....
රෑ කල දිගුවේ නම්
ලා සද නොමැකේනම්
නෙළුම් පතක රැදි පිනි බිදුවක් සේ
ලමැද තලා යහනේ ඉන්නම්
පමාවෙලා හිරු නගින තුරා....
දම් පාටින් ලා සද....

ගායනය : ගුණදාස කපුගේ සමග මාලනී බුලත්සිංහල
සංගීතය : ගුණසේන කපුගේ



Tuesday, 5 September 2017

සංසාර සාගරේ

කොහේ සිට පැමිණියේද? නැවත කොතෙක් දුර ගමන් කරන්නට සිදු වේවිද? ඉදින් මේ ඉමක් කොණක්
නොපෙනෙන නොහැඟෙන සංසාරය මහා විසල් සාගරයක් වූයේ නම්.. එහි සිසාරා මා ලද්දාවූ ජීවිතය නම් වූ යාත්‍රාව පදවමින් මම එන්නෙමි. එම ගමනේ ඒකායන පැතුමද නොසෙල්වෙන අරමුණද වන්නේ හුදෙක්ම ඔබම පමණකි. ඔබ නිසාවෙන්ම ඔබ සොයා මම ගමන් කරමි.

සාගරය මා එන ගමන් වූ කලෙක දුර ඈත ගොඩ බිමක නොදන්නා එක් බිම් කඩක ඔබ මේ මොහොතේ පවා ඉන්නා බව මම දනිමි. ඔබේ ජීවන හුස්ම දැනෙන දරන මුදු සුළඟක්, ඔබේ නෙත් පහස විඳින දසුනක් ඇති බව මම මෙනෙහි කරමි. ඒ ඔබ, මගේ ජීවන යාත්‍රාවට මං ළකුණක් වන්නට හැකි පහන් ආලෝක ධාරාවක් මා වෙත එවන තෙක් මම බලා හිඳිමි. යම් දිනෙක ඒ එළිය ඔස්සේ පැමිණ මග සොයා ගත් විටෙක මා මගේ යාත්‍රාව නැංගුරම් ලමි.. ඔබේ රුව කොහේ හෝ හිඳ මා වෙත ළඟා වනු බලාපොරොත්තුවෙන් දැස් දල්වා සිටිමි.


ඔබේ ජීවන වෙරළ අභියසදී ඔබේ සිනහ සපිරි වත මඩලෙන් මම සැනසෙමි.. ගෙවුණු දුර්ග වූ මගෙහි විඩාවන් ඔබ කෙරෙන් නිවාලමි.. ඉදින් නැවතත් එක් වෙනු මැන මා සමඟ.. එක්ව යන්නට ජීවන යාත්‍රාව වෙත.. ගෙවාලන්නට සංසාර දුර..

සංසාර සාගරේ
ජීවිතේ යාත්‍රාව
ඔබ සොයා පදවන්නෙමී
ඔබ නිසා පදවන්නෙමී

ප්‍රදීපාගාරයක ආලෝක වළල්ලක් එවාලා
ඔබ සිටින ගොඩ බිමෙහි මං ලකුණු දන්වන්න
නැංගුරම් ලන තැනට පෙනෙන සේ ඔබ ඉන්න

වෙරළ වෙත සැපත් මා දෝත පා පිළිගන්න සිනාසී
දුර්ග වූ ගමන් මග විඩා ගිනි දුරලන්න
යාත්‍රාව පදවන්න මා සමඟ එක්වන්න..

ගැයුම : නන්දා මාලිනී
පබැදුම : සුනිල් ආරියරත්න
ස්වර : සරත් දසනායක

සදාතනික වූ ප්‍රේමයක් පතාගෙන ඒ වෙනුවෙන්ම ජීවත් වන යුවතියක සිය පෙම්වතා තමන් සේම තමා වෙනුවෙන් කැප කිරීම් කරමින් අත්වැලක් වනු ඇතැයි බලාපොරොත්තු වෙයි.. ඇගේ සියළු අරමුණු ඔහු වෙනුවෙනි. ඔහු සමීපයෙහි ඇයගේ සියළු අපේක්ෂා ඉටුවීම ඇගේ පැතුමයි. ඇය සිය ජීවිතය මහා සාගරයේ පැද යන යාත්‍රාවකට උපමා කරයි. ඇගේ අරමුණ සඵල කර ගන්නට ඔහුගෙන් ද පිටිවහලක් සොයයි. ඒ පිටිවහල ප්‍රදීපාගාරයේ ආලෝකය ලෙස දකියි. ඇය ජීවිතයේ විඳින අනන්ත වූ දුක් කම් කටොළු ඒ දිගු ගමනේ විඳින වෙහෙස බව පවසයි. ඉතිරි මග ඇය සමඟ එක්ව යන්නට ඔහුට ඇරයුම් කරයි.. ගීතයේ එය දැක්වෙන්නේ යාත්‍රාව පදවන්නට කෙරෙන ආරාධනයක් ලෙසිනි. ව්‍යංගාර්ථයන් ගෙන් යුක්තව මේ පද රචකයා විසින් තැත් දරන්නේ මේ යුවතියගේ ප්‍රේමයේ අපූර්වත්වය විදහා දැක්වීමටයි.

අසන වාරයක් පාසා ලේ නහර වැල් විනිවිද යන මේ ගීතයේ සංගීතය පද වැලෙහි අපූර්වත්වය දෙගුණ තෙගුණ කරනවා නොවේද? වෙන් වෙන්ව රස විඳිය හැකි සංගීත ඛණ්ඩයන්ගෙන් විටෙක ශෝකය ද, ප්රේමයද විරහව මෙන්ම බලාපොරොත්තුවද සිත තුළ මවන්නේ කෙතරම් විශ්මිත ලෙසද?

සරත් දසනායකයන්ගේ සුන්දරතම ස්වර පෙළහරකින් හැඩ වුණු මේ සුනිල් ආරියරත්නයන්ගේ පද පෙළට ජීවය මුසු කරන්නේ නන්දා මාලිනියයි.

~අමාලි වසුන්දරා අතුකෝරල~


Tuesday, 29 August 2017

ඔබට වරම් නැති මට ද වරම් නැති

කඳුළක් නෑ දෙනුවන පිපුණේ...
ජීවන වසන්තයේ පළමු හිරු කිරණ නුඹම වූ කලෙක නුඹේ සුපහස විඳිනු වස් මහද පුරා සිය දහසක් නැවුම් කුසුමන් විකසිත වනු මට දැණින. එදා පටන් මම ඔබ සෙවීමි..


මග තොට යනෙන දහසකුත් දෑස් තුළ ඔබ දකින්නට වෙර දැරූයෙමි. නොදැනීම කාලය අප කෙරෙන් අප උදුරාගෙන ගොස් ඇති බව දැනුණේ ඔබ ම යළි මා දෑස් අභිමුවට පැමිණි කල්හිය.. කල්ප කලකට පෙර ඔබ මුලින්ම දුටු දින දැණුනු දඟකාර කෝල බව මුසු හැඟීම මා වෙත ඇත්දැයි මම විපරම් කළෙමි.. නුඹ මෙන්ම ඒ සොඳුරු සිතුවිල්ලද මා අතැර ගොස් ඇත..

එනමුදු ජීවිතයේ මා සිතූ සොඳුරුම සිතුවිල්ල ඔබ බව දිවිතුරා මම අදහමි.. ඒ පුංචිම සුසුමක් හදේ සඟවා ගෙන සුපුරුදු සිනහවෙන් බලා සැනසෙමි..
මේ දෛවයේ තුන්මංසලකි. නිහඬව බලා හිඳීම හැර කී හැකි අන් දෙයක් මසිතට මෙන්ම නුඹගේ ද සිතට නොනැඟෙන බව දනිමි.

ප්‍රථම ප්‍රේමය..

ඔබට වරම් නැති මට ද වරම් නැති
සෙනෙහස කොතැනද සැඟව ගියේ
ඉවත ගලා ගිය කඳුළක දිය වී
ප්‍රථම ප්‍රේමයයි බොඳ ව ගියේ...

ඔහුට පුදන්නට පූජාසනයේ
නොකිළිටි මල් පිපුණි ද ළඳුනේ
පෙති ගිලිහී ගිය පරසතු කුසුමක
සුවඳ කොහේ කොතැනද රැඳුනේ...

ආ මග වැරදී ඔහු ද ඔබ ද මා
දෛවයෙ තුන් මංසල හමුවේ
බලා හිඳිනු මිස හඬා වැටෙන්නට
කඳුළක්‌ නෑ දෙනුවන පිපුණේ...

පද - රංජිත් රූපසිංහ
ස්වර - නාලක අංජන කුමාර
හඬ - කරුණාරත්න දිවුල්ගනේ

~අමාලි වසුන්දරා අතුකෝරල~


මේ ගුරු පාරේ මේ දොළ අයිනේ

සොබාදහම හා ප්‍රේමය අතර සබඳතාවය කොතරම්ද.. ඔහුගෙන් ඈ වෙන්ව ගිහින් ද.. ඔවුන් එක්වුණා නම්

ඔහු දකින ඒ ගුරු පාර අදත් එසේමය.. ඈ සමග අතිනත වෙලී එහා මෙහා ගිය ඒ ගුරු පාර අද හිස්ව ඇති බව පමණක් ඔහුට දැනෙයි.. පෙම්වත් හිත් අතර ඇතිවන කතාබහට සීමා මායිම් කොතැනද.. ඒ හැම දන්නේ ඔහුත් ඇයත් පමණක්මද.. ඒ බස් අසා සිනාසුණු කවරෙකු හෝ නොසිටියේද..

ඔහුගේ මතකයේ ඇති හැම මාවතක් පාසා මැවි මැවී ඇගේ රුව පෙනෙයි. මේ පෑගෙන දූවිලි අතරේ ඔවුන්ගේත් පියවර සටහන් කවදා හෝ ඇඳෙන්නට ඇත..

ඒ දොළ පාරම පෙණ පිඬු නගමින් අදද ගලා යයි.. එදාත් මේ දොළ පාර මෙලෙසින්ම ගලන්නට ඇත.. ප්‍රේමනීය සුළං රැළි මැද පෙණ පිඬු නගමින් සිනාසෙන්නට ඇත.

ඉර හඳ, ගහ කොළ, ඇල දොල, මං මාවත් සදාතනිකව ඒ සොඳුරු හමුවීම් සඟවාගෙන නිහඬ වනු ඇත..

මේ ගුරු පාරේ
මේ දොළ අයිනේ
අපේ රහස් ඇත සැඟවීලා
අපේ රහස් ඇත ලියැවීලා

පටු මාවත්වල දූවිලි අතරේ
අපගේ ඉපැරණි පිය සටහන් ඇත
දොළ මත දිදුලන පෙණ පිඬු අතරේ
අපේ කතාවේ කෙටි පටුනක් ඇත

ඉර හඳ ඇසුවා ඇළ දොළ දුටුවා
අතිනත් ගෙන අප දෙඩූ කතා බහ
එනමුදු එදවස් සඟවනු හැකි වෙයි
ඉරට හඳට ඇළ දොළට කතා බැහැ

ගායනය : ඩබ්.ඩී.අමරදේව
පද රචනය : සුනිල් ආරියරත්න
සංගීතය : සනත් නන්දසිරි
සඟවන්නට දෙයක් ඉතිරි වේවිද..

~අමාලි වසුන්දරා අතුකෝරල~

තරු අරුන්දතී

තරු අරුන්දතී නෙතු පහන් නිවා
දුර නිසොල්මනේ හිඳිනා
මඟ වනස්පති ලිය ළදල්ලකින්
පිණි පොදක් සෙමෙන් සලනා

පිපි මලින් මලේ රොන් සුනු විසිරී
හද දිදී සුසුම් රඟනා
ඔබ කවුළු පියන් හැර පාන්දරින්
කොයි ගියේද මට සිතුණා

ඔබ සැමරුම් රැඳි කවුළුව මානේ
කඳුලක පැල්ලම් ඉරි ඇඳුනා
අළුත් මලින් පිරි වනෝද්‍යානේ
සැඳෑ ‍බොල් හුළ‍ඟේ
මට තනියක් දැනුණා

වැලපෙන මා හද කැටපත් පවුරේ
හංස ගීතය ලියැවෙන දා
පළමු අරුණු රන් රේඛාවක් සේ
ප්‍රාර්ථනා සුව‍ඳේ ඔබ එතැයි සිතුණා

ගායනය : ඩබ්ලිව්. ඩී. අමරදේව
පද රචනය : ආචාර්ය අජන්තා රණසිංහ
තණුව : ස්ටැන්ලි පීරිස්

අරුන්දතී තරුව...
මෙය හුදෙක් එක් තරුවක් පමණක් ම නොවේ...
එය පුරාතන හිංදු සංස්කෘතික අාභාෂය අනුව, නොසැලෙන එ නම් තිර පති වෘතාවේ සංකේතයයි.
තව දුරටත් පවසන්නේ නම්, දෙහදක් අතර අැතිවන සොඳුරු, සදාකාලික බැඳීමේ සංකේතයයි.

අප දිවයින තුළ පවා අතැම් සංස්කෘතියක, මංගල උත්සවයක දී අරැන්දතිය බැලීම අනිවාර්යය අංගයකි.

පරමාදර්ශී බිරිඳක හා සැමියකු ලෙස නොසැලී, පති දමින් බැඳී සිටීම සංකේතවත් කරමින්,
මංගල මොහොතේ දී මිරිස්ගල මත තැබෙන මනාලියක පා'ඟිල්ලට මංගල මුදුව පළඳවන අභිනව සැමියා, ඉන්පසු, තම සරණට පත් බිරිඳගේ නෙත් යොමු කරන්නේ අරැන්දතී ‍තරුව වෙතයි.

සොඳුරිය, අර අෑත අහසේ අරුන්දතිය ඔබට දිස්වේ දැයි ඔහු තම බිරිඳ විමසන අතර, එදෙස බලන අැය, එය දුටු බැව් පවසයි.

මංගල දිනයේ පළමු අංගය ලෙස ඔවුනොවුන් එසේ, අරුන්දතී (සිකුරු) තරුව සාක්ෂි කොට එක්ව විසීමට ගිවිස ගනියි...

නමුත් එසේ සාක්ෂි දැරූ අරැන්දතී තරුව
නෙතු පහන් නිවා, එනම් දෑස පියාගෙන, එනම් කිසිවක් නොදුටු ලෙස දුරට වී, අවධානයට ලක් නොවන අයුරින් නිසොල්මන්ව සිටියි.

***

වනස්පතිය යනු මහා වෘක්ෂයකට තවත් නමකි.
එය ඉතා ශක්තිමත් ය, ප්‍රතාපවත් ය.
මෙම පුරුෂ තෙමේ ද, එබඳු වේ.

නමුත්, ග්‍රීක පුරාවෘතයන් හි දැක්වෙන අපරාජිත යෝධයකු වූ අැකිලීස්ට පවා, මෘදු වූත්, මරණිය වේදනා ගෙනදෙන්නා වූත්, ලක්ෂයයක් තම අමරණීය සිරුරෙහි විය.

එළෙස ම මෙම ප්‍රතාපවත් පුරුෂයා ගේ චිත්ත සන්තානයම කම්පනය කරවීමට සමත් සංවේදී කරුණක් ඔහු තුළ වෙයි.

වනස්පතියක වුව එතී යන සුළලිත වැල් (ශක්තිමත් හිත් තුළ පවා කම්පනය වන සුළු, සියුම් සිතිවිලි) අැත. එබඳු ලතාවෙක, ළා දල්ලකින් පිනි පොද ක් සෙමෙන් සැලෙන්නාක් මෙන්, ඔහු නෙතින් ගිලිහුණු කඳුළු කැටයක් මිහිකත සිප ගනියි.

ඔබ සැමරුම් රැඳි කවුළුව මානේ
කඳුලක පැල්ලම් ඉරි ඇඳුනා
අළුත් මලින් පිරි වනෝද්‍යානේ
සැඳෑ ‍බොල් හුළ‍ඟේ
මට තනියක් දැනුණා

ඔහු නෙතින් එ් කඳුළ ගිළිහුණේ, අැය නිතර රැඳී සිටි කවුළුව අසලකදී ය. වනෝද්‍යානය අළුත් මලින් පිරී ගැවසී අැත. නමුත් සැඳෑ යාමයේ (ජීවිතයේ සැඳෑ සමය සංඛේතවත් කරමින්, තවද අැය අහිමි ව අැත්තේ ඔවුන් ගේ ජීවිතයේ සැඳෑ සමය තුළ බවක් ද මෙයින් ගම්‍ය වෙි. ) හමා එන මේ සුළඟ ද හර සුන් ය. බොල් බවක් දන්වමින් හමන එ් සුළඟ පවා මා වෙත රැගෙන එන්නේ තනි කමකි.

තරු අරුන්දතී නෙතු පහන් නිවා
දුර නිසොල්මනේ හිඳිනා
ඔබ කවුළු පියන් හැර පාන්දරින්
කොහි ගියේද මට සිතුණා

හිමදිරියේ හිරු නැගීමට පළමු පෙරදිග අහසේ පහන් තරුව වී දිස්වනුයේ අරුන්දතියයි. විවර වු කවුළු පියන් තුළින් ඔහුගේ නෙත් අරුන්දතී තරුව දකියි. කිමෙක්ද! මෙතරම් හිමිදිරියේ ජනෙල් පියන් හැර දමා අැය කොහි ගිහින් ද....?

අතැම් විටෙක,
මතකයේ සේයාවන් විසින්
අතීතය හා වර්තමානය
වෙන් කරන්නා වූ දුහුල් තිර පට පාරදෘශ්‍ය
බවට පත් කරයි.
එවන් විටෙක පෙර - පසු සිදුවීම් එකිනෙක සමග මිශ්‍ර වන්නේ
කාලය හා සිදුවීම් පිළිබඳ ව්‍යාකූල බවක් හදවතට කැඳවාලමිනි.

මේ හැඟීම මට හරියටම ‍තේරුම් ගියේ මගේ මෑණියන් මියගොස් සමසක් පිරෙන අවදියේ ය. අතැම් දිනෙක අැය රැකියාවට ගොස් දැන් දැන් පැමිණෙනු අතැයි ගේට්ටුව දකින මට සිතේ. තවත් දිනෙක අැය කැමතිම ගීය ගුවන් විදුලියෙන් අැසෙන විට "අද අැයට එ් සමඟ ගායනය කිරීමට අමතක වුනාදෝ'යි" ම සිත තුළ විදිලියක මෙන් අැඳී මැකී යයි.

මෑතක දී සිය ළබැඳියන් වියෝවූ කා හටත් මේ අත්දැකීම පොදුය.

බිරිඳ ගේ වියොවෙන් තැවෙමින් සිටින ඔහුට කුටියේ ජනෙල් වැසීමට පෙර දින සවස් යාමයේ අමතක වී යයි (පෙර දිනක නිවසේ දොර කවුළු වසා දැමුණේ අැය විසිනි).

හිමිදිරියේ අවදි වී අැරදමා අැති කවුළුව පියන්පත් තුලින් අහස දකින ඔහුට හැඟී යන්නේ "පාන්දරින්ම කවුළු පියන් හැර දමා අැය කොහි යන්නට අැත්ද" යන හැඟීමයි (අැය මිය ගොස් අැති වග ඔහුට මොහොතකට අමතක වෙයි).

වැලපෙන මා හද කැටපත් පවුරේ
හංස ගීතය ලියැවෙන දා
පළමු අරුණු රන් රේඛාවක් සේ
ප්‍රාර්ථනා සුව‍ඳේ ඔබ එතැයි සිතුණා

හංසයා ගීතය ගයන්නේ මිය යාමට අාසන්නයේදී බව පැවසේ.
එමෙන්ම, හංස ගීතය ජීවත්වන අයට නෑසෙන්නක් බවට ද මතයක් අැත. හංස ගීතය පිළිබඳ සත්‍යය කෙසේ වෙතත් මෙහිදී අජන්තා රණසිංහයන් යොදාගෙන අැති ඉතාමත්ම ප්‍රබළ උපමා රූපකය ඉතා උසස් ය.

වැළපෙන්නා වූ, හද නැමැති කැටපත් පුවුරේ හංස ගීතය ලියැවෙන දා... යනු, ඔහු මිය යන මොහොතයි. එම මොහොතේ දී හිමිදිරියේ අඳුර පළවා හරිමින් හිරු ගෙන් පතිතවන පළමු කිරණයක් සේ සෞම්‍ය ලෙස ඔහු ගේ සිත රැඳි, බිය සංකා නැමැති අඳුර දුරුකොට ඔහු රැගෙන යාමට අැය පැමිණෙන්නේ නම් කෙතරම් දෙයක් දැයි ඔහුට සිතේ.

හදවතේ පිපි මල් වැනි වූ බලාපොරොත්තු වල රොන් සුනු විසිරුවා හැර දමන වේගයෙන් පිටවන සුසුම් සිතේ චංචල බව, කළකිරීම විදහාපායි. සිත තැම්පත් නැත. සිත එකඟ කර ගැනීමට නොහැකි ය... මේ හිමිදිරි පාන්දර, කවුළු පියන්පත් හැර දමා අැය කොහේ නම් යන්නට අැත්ද...?

පිපි මලින් මලේ රොන් සුනු විසිරී
හද දිදී සුසුම් රඟනා
ඔබ කවුළු පියන් හැර පාන්දරින්
කොයි ගියේද මට සිතුණා

කොයි ගියේද මට සිතුණා//

ගායනය : ඩබ්ලිව්. ඩී. අමරදේව
පද රචනය : ආචාර්ය අජන්තා රණසිංහ
තණුව : ස්ටැන්ලි පීරිස්

අාචාර්යය අජන්තා රණසිංහයන් මෙම නිර්මාණය බිහිකිරීමේදී දක්වා අැති ප්‍රතිභාව මෙතෙක් යැයි වර්ණනා කිරීමට තරම් මම සුදුස්සකු නොවෙමි. මක්නිසාද යත් තුමුළ අැතකුගේ ගුණ, මා වැනි අැමීබාවකු වණන්නට තැත් කිරීම සුදුසු නොවන බැවිනි.

සංගීතය හා ගායනය ගැන වුව කිව හැක්කේ ද එයම පමණකි.

එබැවින්, මා හද දුටු පමණින් ම ගීතයේ අරුත පමණක් ලියා තබා නිහඬ වෙමි.

~විශාඛා කළුබෝවිල~

සරුංගලේ... මා... - සරුංගලේ...

අාචාර්යය කේමදාසයන්ගේ භාවපූර්ණ සත්සර සංකළනයෙන් පණ පෙවී මැණික් ජයසේකර මහත්මිය ගේ සුමධුර හඬින් ගැයෙන ඉහත පද පෙළ, සහෘද සි‍ත් නවමු හැඟීමකින් කළඹාලීමට සමත්වෙයි.

අාචාර්යය ඩබ්ලිව්. එ්. අබේසිංහයන් ගේ පන්හිඳෙන් ගිළිහුණු පද වැල්, වචන සිය ගනනකින් වත් ප්‍රකාශ කර වුව නිම කළ නොහැකි සංකල්පයක්, ඉතා සරළ ලෙසත්, සුගම ලෙසත්, අපූර්ව ලෙසත් සියුම්ව සංකළනය කර අැත.

සරුංගලේ මා - සරුංගලේ...
පියඹා යනවා
දෙරණ මතින් - දෙරණ මතින්...
මායිම් නැති නිල් ආකාසේ
මායිම් ඇති මේ නියර මතේ
කුමර කුමරියන් අතින් මිදී
සරුංගලේ මා සරුංගලේ

අැය සරුංගලයකි.
විප්ලවීය සරුංගලයකි...
කුමර කුමරියන් ගේ අතින් මිදී, එනම්,
සියලු බණ්ධනයන් ගෙන් නිදහස් වී,
තෙරක් නොපෙනෙන නිල් අහස පුරාවටම අැය සැරිසරයි...
අැය පොළවට මනාප නැත.
පොළව කුරිරු ය.
වැට කොටු සීමා මායිම් වලින් බෙදී අැත.
පැන නැගුණු එම පවුරු,
නිදහස සිරගතකර තිබේ.

එබැවින් අැය
අහස ම තෝරා ගන්නීය.

කුරිරු පොළෝ මත
වැටකොටු බැඳ අැත - වැටකොටු බැඳ අැත
නිදහස වටකොට
පවුරු නැගී ඇත - පවුරු නැගී අැත
එබැවින් පියඹා - යන්නෙම් ගගනත
සරුංගලේ මා සරුංගලේ

දෑ කුලගොත්
මායිම් කිසිවක් නැති - මායිම් මෙහි නැති
නිදහස් නිවහල්
සුවිසල් ගගනත - සුවිසල් ගගනත
ඈතට - ඉගිලෙමි සිතු ලෙස
සරුංගලේ මා සරුංගලේ

නිදහස් නිවහල් ගගනත,
කිසිඳු මායිමක් බෙදීමක් නැත.
දැය, කුලය, ගෝත්‍රය පිළිබඳ
තැකීමක් අහසට නැත.
ඉතින්,
අෑ හට සිතු ලෙස
නිදහසේ ඉගිලී යා හැකිය...

හෘදය නව ජවයකින් පුරවා
සරුංගලයක් ලෙසම සැහැල්ලු කරලන මෙම ගීතය,
විඩාපත් මනසක් වුව ප්‍රබෝධමත් කර
අානන්දමත් කර ලීමට සමත් බව
මාගේ හැඟීමයි...
සුමධුර හඬින් ගැයෙන ඉහත පද පෙළ, සහෘද සි‍ත් නවමු හැඟීමකින් කළඹාලීමට සමත්වෙයි.

~විශාකා කලුබෝවිල~