Sunday, 19 February 2017

රෑ පැල් රකින කුරහන් පැහෙනා හේනේ


















රෑ පැල් රකින කුරහන් පැහෙනා හේනේ..
මගෙ තනි නොතනියට නුඹවත් නැතිවානේ..
හෙට දින නුඹත් දීගෙක ගිය පසු නෑනේ...
මාස පෝය දා වාගෙයි ගම්මානේ...

එගොඩහ ගොඩේ ඉස්මත්තෙදි දුටුවාට ..
ඇල කණිඩියේ ඉඳගෙන අත වැනුවාට..
මගෙ හිතු මනාපෙට මං බහ දුන්නාට..
නාඬන් මස්සිනේ පෙර පිං නැතුවාට....

හැදුවේ ගෙපැල මට තනියෙන් ඉඳින්න ද...
බාලේ ඉඳන් බඳි ආලේ බිඳින්න ද..
රෑ තුන් යමේ මේ හැටි දුක් දෙවන්න ද...
හීනෙන් මිසක හැබැහින් එක් නොවන්න ද..

නෑනා නැතත් කල දවසක් ගෙවෙන්නයි..
සිටු කුමරියක් කරකාරෙට ලැබෙන්නයි...
පත්තිනි ගම්භාර දෙවියන් රකින්නයි..
කුරහන් කපන දා මා සිහි කරන්නයි..

නෑනා හා මස්සිනා අතර පැවති ප්‍රේමය විවාහය දක්වා ගෙන යැමට නොහැකි වූ දෙදෙනෙකු අතර සංවාදී ස්වරූපයෙන් නිර්මාණය වී ඇති අපූරු ගීතයකි,අබේවර්ධන බාලසූරිය සහ ත්‍යාගා එන් එඩ්වඩ් ගායනා කරන රෑ පැල් රකින කුරහන් පැහෙනා හේනේ නැමැති ගීතය ..

රෑ පැල් රකින කුරහන් පැහෙනා හේනේ ..
මගෙ තනි නොතනියට නුඹවත් නැතුවානේ...
හෙට දින නුඹත් දීගෙක ගිය පසු නෑනේ..
මාසෙ පෝය දා වාගෙයි ගම්මානේ ..

තනිව හේනක් කොටා වගාවක් කිරීම ගැමි තරුණයෙකු ගේ විවාහ දිවියට ඇති සුදුසුකම් අතර එකක් ලෙසට ගැමියන් අතර මතයක් පවතී.මන්ද එය විවාහ දිවියක් ගත කිරීම සඳහා ඇවැසි ආර්ථික ශක්තියේ සංකේතයක් වැන්න නිසාය.අනෙක අලස අයෙකුට එවන්නක් කල නොහැක.

උක්ත තරුණයාට සිය නෑනා මතකයට එන්නේ තම හේන ආරක්ෂා කිරීම සඳහා පැල් රකින අවස්ථාවේ දී යැ. තම පාළුව කාන්සිය නිවා ගැනීමට නෑනාවත් සිටියානම්, කොතරම් දෙයක් දැයි ඔහුට සිතේ..එහිදී "කුරහන් පැහෙනා හේනේ"යන්න ශුංගාරාත්මක යෙදුම කි. ග්‍රේෂන් ආනන්දයයන් විසින් රචිත මිල්ටන් මල්ලවආරච්චි ගායනා කරන "මගේ පුංචි කුමාරී "කියන ගීතයේ ඇති "ආල හැඟුම් මෝරන යාමය " සහ මෙහි "කුරහන් පැහෙනා"යන්නේ සැඟවුන අර්ථය එකම දෝ යැයි සිතේ.
ඔහුගේ නෑනා ඉදිරියේ දී පිටස්තරයෙකු සමග විවාහ වී යෑමට නියමිත බව ඔහු දනී..එසේ ඇය ගමෙන් යෑම ඔහු දකින්නේ ගම තුල ඇති ආලෝකය ඉවත් ව යෑමක් ලෙසට ය.ඔහුගේ ජීවිතය ද ඇයගෙන් ආලෝකවත් කිරීමට බලාපොරොත්තුවෙන් සිටි ඔහුට ඇයගේ වෙන්වීම දැනෙන්නේ සඳ නැති අමාවක දිනයක් සේය.

එගොඩහ ගොඩේ ඉස්මත්තෙදි දුටුවාට
ඇල කණ්ඩියේ ඉඳගෙන අත වැනුවාට
මගෙ හිතු මනාපෙට මං බහ දුන්නාට
නාඬන් මස්සිනේ පෙර පිං නැතුවාට

නෑනා සිය මස්සිනාව හමුවන තැන් පිලිබඳ උක්ත කොටසින් කියැවේ..එනම් එගොඩහ ඉස්මත්ත..වැව් කණ්ඩිය..ආදී ස්ථාන ය.එගොඩ සහ මෙගොඩ ඔවුන් දෙදෙනා විය නොහැකි ද?එගොඩ හා මෙගොඩ අතර බාධක ය ,නෑනාගේ දෙමාපියන් ගේ බලපෑම/ආකල්පය විය නොහැකි ද?
ඇය සිය මස්සිනාට බහ දෙන්නේ ඇයගේ හිතුමනාපෙටය.එහෙත් ඇයගේ දෙමාපියන් එයට අකමැති වගක් පෙනේ.එනිසා ඇයව වෙන කෙනෙකුට යෝජනා කර ඇත..එහිදී මස්සිනාට අසාධාරණයක් සිදුවී ඇතැයිද කිව හැක.ඒ ඔහුට බලාපොරොත්තු ලබා දී ඔහුව මඟ හැරීමයි..සමහරවිට ඇය ද දෙමාපිය කැමැත්ත ගන්නට උත්සාහ කරන්නට ඇත..එහෙත් දෙමාපියන් එයට අකමැති වන්නට ඇත.දෙමාපියන් සමග විරුද්ධ වී හිතුවක්කාරෙට විවාහ වීම ගැමි තරුණියකට තරම් නොවන බැවින් ඇය දෙමාපිය යෝජනාවට කැමැති වන්නට ඇත.එනිසා ඇය මස්සිනාගේ සිත් අස්වසයි..ඒ පෙර පිං නැතුව ඇතැයි කියමිනි..(සිත නිවන කතා 😁😁)

හැදුවේ ගෙපැල මට තනියෙන් හිඳින්න ද..
බාලේ ඉඳන් බැඳි ආලේ බිඳින්න ද..
රෑ තුන් යමේ මේ හැටි දුක් දෙවන්න ද..
හීනෙන් මිසක හැබැහින් එක් නොවෙන්න ද..

හේන තුලින් ආර්ථික ශක්තිය ද, ගෙපැල තුලින් ආරක්ෂාව ද සංකේතවත් වන බැවින් ද ඔහුටම කියා ඇති ගෙපැල විවාහයකට මූලික සුදුසුකමක් ලෙසට ගැමියෝ සලකති..
ගැමි තරුණයෙකුට ඇත්තේ සරල බලාපොරොත්තු ටිකකි.එනම් තරුණියක සමග විවාහ වී දරු මල්ලන් හදාගෙන සතුටින් ජීවත්වීම පමණි.ඒ සඳහා ඔහුට මාළිගා අවැසි නැත.ගෙපැල හොඳටම ප්‍රමාණවත්ය.
බොහෝවිට එය නිර්මාණය වෙන්නේම ඔහුගේම මහන්සියෙනි.උක්ත මස්සිනා තම ගෙපැල හදන්නේම නෑනා සමග දිවි ගෙවීමේ අටියෙනි.එහෙත් අද නෑනා වෙන කෙනෙකු සමග විවාහ වීමට නියමිතය.එනිසා මම මේ ගෙපැල හැදුවෙ තනියෙන් ඉන්නදැයි නෑනාගෙන් ප්‍රශ්න කරයි...
බාල වියේ පටන් ආ බැඳීම බිඳින්නද හදන්නෙ?එතකොට අපිට එකතුවෙන්න වෙන්නෙ හීනෙන් විතරද?යනුවෙන් ඔහු නෑනාගෙන් අසයි..

නෑනා නැතත් කල දවසක් ගෙවෙන්නයි...
සිටු කුමරියක් කරකාරෙට ලැබෙන්නයි..
පත්තිනි ගම්භාර දෙවියන් රකින්නයි .
කුරහන් කපන දා මා සිහිකරන්නයි..

ඇය ඔහුගෙන් සමුගෙන යන්නේ කැමැත්තකින් නොවන්නට පුළුවන.එහෙත් යතාර්ථට මුහුණ දිය යුතුය.එනිසා ඇය ඔහුව ආරක්ෂා කර දෙන ලෙස පත්තිනි මෑණියන්ගේගෙන් හා ගම්භාර දෙවියන්ගෙන් ඉල්ලා සිටියි.එමෙන්ම ඔහුගේ අනාගතය සාර්ථක වේවා යි ප්‍රාර්ථනා කරයි.එමෙන්ම ඔහුට ධනවත් සහකාරියක් ලැබෙන්නයි ද ඉල්ලයි.එහෙත් ඔහුට ඇයව අමතක නොකල හැකි බව ඇය දනී..එනිසාම ඇය "කුරහන් කපන දා" මා සිහි කරන්න යැයි ඉල්ලයි.එයද ශුංගාරාත්මක යෙදුමකි.
සිය ප්‍රථම ප්‍රේමය අමතක කිරීමට කිසිම පෙම්වතෙකුට/පෙම්වතියකට නොහැක.මෙම කාරණය නෑනා විසින් අවබෝධ කරගෙන ඇති වගක් පෙනේ.එනිසාම දෝ සිටු කුමරිය සමග විවාහ වී,ඒ ප්‍රේමයේ අස්වැන්න නෙලන අවස්ථා වේ නොහොත් " කුරහන් කපන දා " ඇයව මතකයට ගන්නා ලෙස මස්සිනා ගෙන් ඉල්ලයි...

අබේවර්ධන බාලසූරිය යන්ගේ හඬ තුලින් සැබෑ ගැමි තරුණයා තුල ඇති හැඟීම් නියමාකාරයෙන් ඉස්මතු වේ.ත්‍යාගා එන් එඩ්වඩ් ගේ ගායනය තුලින් ද නෑනාගේ ආත්මකථනය අපූරුවට ඉස්මතු වේ..ප්‍රවීණ සංගීතවේදී සරත් දසනායකයන්ගේ සංගීතය තුලින් ගැමි සිතැඟි යාවන් අපූරුවට ප්‍රති නිර්මාණය වී තිබේ..මෙහි ගේය පද මෑතකදී අප අතරින් වියෝ වූ ආචාර්ය අජන්තා රණසිංහයන් ගේය.

බුද්ධික ප්‍රදීප් අතුකෝරල ..


සංහිඳේ දෙයියන්ගෙ පාමුල

සංහිඳේ දෙයියන්ගෙ පාමුල
කඳුළු තියලා එන වෙලේ
වැව් කොනේ තනි එකා ඉඳලා
දිවුල් හෙව්වද උඹෙ කුසේ
අදුර ඇඳගෙන ඇත්තු ඇවිදින
හරිම මූසල මණ්ඩියේ
වැවේ දෙවියනි මේ තියෙන්නේ
අපි උදේ කෑ වැල් අලේ

රැහැයියෝ ඔය ජප කරන්නේ
වැදුම් ගෙදරක මන්තරේ
පොඩි එකා ඇහැ පියාගන්නැති
දකින්නට පෙර කිරි කළේ
වී දෙපෑලක් උගස් කරලා
ගෙනත් ඇති පංචායුදේ
අලි හිතක් ඇයි අඩිය තිබ්බේ
පොඩි පුතා සැතපුණු කුසේ

කණාමැදිරියො එළිය නිවලා
ගුලිවෙලා ඇති මගෙ පැලේ
ගහක් මුදුනට හඳත් නැගලා
බලා ඉන්නැති මර බයේ
මිරිස් හේනක දුව පනින්නට
පුතත් එක්කල මහ වනේ
නංගියේ උඹ ඇවිත් යනවද
හීනයක හෙට කළුවරේ

වල් අලි තර්ජනය හේතුවෙන් දුක් විඳින ජනතාවගේ දුක්ඛිත ජීවිතයේ පැතිකඩක් සේ නිර්මාණය වී ඇති සංවේදී නිර්මාණයයකි,සුජීව හෙට්ටිතන්ත්‍රීන් රචනා කරන ලද සුනිල් දයානන්ද කෝණාරයන් සංගීතවත් කොට ප්‍රතිභාපූර්ණ ගායන ශිල්පී සමන් කොට්ටව ලෙනින් ගායනා කරන "සංහිඳේ දෙයියන්ගෙ පාමුල " ගීතය.

සංහිඳේ දෙයියන්ගෙ පාමුල
කඳුළු තියලා එන වෙලේ
වැව් කොනේ තනි එකා ඉඳලා
දිවුල් හෙව්වද උඹෙ කුසේ
අදුර ඇඳගෙන ඇත්තු ඇවිදින
හරිම මූසල මණ්ඩියේ
වැවේ දෙවියනි මේ තියෙන්නේ
අපි උදේ කෑ වැල් අලේ.

සුජීව මෙහි ප්‍රස්තූතය කොට ගනුයේ,වල් අලියෙකුගේ ප්‍රහාරයකට ලක්ව මිය යන ගැබිණි මවකගේ සංවේදී සිදු වීමකි.
"සංහිඳේ දෙයියන්ගෙ පාමුල කඳුළු තියලා එන වෙලේ"
වල් අලි තර්ජිත ප්‍රදේශවල ඉන්න මිනිසුන් කඳුළු සමඟ ජීවත් වෙන්නෝ වෙති.ඒ ඔවුන්ගේ සමාජීය හා ආර්ථික ගැටලු නිසාවෙනි.එහි ගැබිණි මව්වරුන් යනු,අන් අයටත් වඩා කඳුළු උරුම කරගෙනම දිවි ගෙවන කොටසකි.ඔවුන්ට විශේෂඥ වෛද්‍ය වරු හමුවීමට ඉඩක් නැත.තැනක් නැත.මුදල් නැත.එනිසා ඔවුන්ගේ එකම ගැලවුම් කරුවා වනුයේ තමන් අදහන දෙවියන් ය.වෛද්‍යවරයෙකු ගැබිණියක පරීක්ෂා කර බලා,ඔබගේ දරුවා නීරෝගීව සිටිනවා නිරුපද්‍රිතව ලැබේවී කියූ විට සහනයක් ලබන්නේ යම් සේද,එපරිද්දෙන් ම දෙවියන් ඉදිරියේ තම අරමුණ ඉටුකර ගැනීමට බාර වූ පසුව ගැමි කාන්තාව ලබයි.බාර හාර වූ පසුව ඇය ලබන සතුට " දෙයියන්ගෙ පාමුල කඳුළු තබා"යන්නෙන් සුජීවයන් ඉදිරිපත් කර ඇති ආකාරය කෙතරම් අපූරු ද?

සංහිඳ වෙතට ගොස් එන ඇයව වැව අසලදී තනි අලියාගේ ප්‍රහාරයට ලක් වේ.ඇයව මරා දැමීමෙන් අලියාට ඇති ඵලය කිම? වැව් කොනේ තනි එකා ඉඳලා දිවුල් හෙව්වාද උබෙ කුසේ...
අලියා ගිල්ල දිවුල වගේ යන කියමනත් සමගම ප්‍රාණය නිරුද්ධවී ඇති ඇයව සහ ඇයගේ කිරි කැටියා ගැන චිත්තරූප මැවීමට රචකයා සමත්ව ඇති ආකාරය අගනේය.
අඳුර ඇඳගෙන ඇත්තු ඇවිදින හරිම මූසල මණ්ඩියේ..
වැවේ දෙවියනි මේ තියෙන්නේ අපි උදේ කෑ වැල් අලේ...
අඳුර කළු පාටය ඇත්තු ද කළු පාටය.."අඳුර ඇඳගෙන" යන යෙදුම අපූරුය.රචකයා කියන ආකාරයට එම ස්ථානයේ ඇති මූසල බව උක්ත යෙදුමෙන් ත්‍රීවෘර වේ..
අලියෙකු පෑගූ පසු කෙසේ වෙන්නට ඇත්ද යන්න අමුතුවෙන් කිවයුතු නැත.ඈ උදේ ආහාරයට ගත් "වැල් අල" අසල තියෙන්නට ඇත..මොනවද ඇය කාලා තීන්නෙ?වැල් අල ..ඇයගේ සමාජීය හා ආර්ථික දරිද්‍රතාව වචන දෙක තුනකට කැටි කිරීමට රචකයා කෙතරම්නම් සමත් වී ඇත්ද?
උදේ කෑ දෙයක් සවස් වෙනකම් නොදිරවා තිබුනේ ඇයගේ මානසික පීඩාව නිසා දෝ යැයි විටෙක සිතේ.

රැහැයියෝ ඔය ජප කරන්නේ
වැදුම් ගෙදරක මන්තරේ
පොඩි එකා ඇහැ පියාගන්නැති
දකින්නට පෙර කිරි කළේ
වී දෙපෑලක් උගස් කරලා
ගෙනත් ඇති පංචායුදේ
අලි හිතක් ඇයි අඩිය තිබ්බේ
පොඩි පුතා සැතපුණු කුසේ

රැහැයියන්ගේ කෑ ගැසීම් ඔහුට ඇසෙන්නේ වැදුම් ගෙදරක ඇසෙන ශබ්ද ලෙසටය..අලියා පෑගීමෙන් පසු දරුවා ප්‍රසූත වී ඇති බව සුජීව ඉදිරිපත් කරන්නේ සංඛේතවත්‍ වය.එසේ ප්‍රසූත වූ දරුවා කාගෙන්නම් කිරි බොන්නද?මවගේ තනය ඇස නොගැටීම දරුවා මිය ගොසින්‍ ය.
වී දෙපෑලක් උකස් කරලා ගෙනත් ඇති පංචායුදේ ...
දරුවාගේ ආරක්ෂාවට පංචායුදයක් දැමීම ග්‍රාමීයව මෙන්ම නාගරිකව ද වෙනසක් නැතිව සිදු වන ක්‍රියාවකි.ඒ සඳහා ඔවුන් සල්ලි හොයාන ඇත්තේ වී පෑල් දෙකක් උකසට තැබීමෙනි..එසේ ගෙන ආ පංචායුදය පැළඳීමට අලියා ඉඩ ලබා දුන්නේ නැත..
"අලි හිතක් ඇයි අඩිය තිබ්බේ
පොඩි පුතා සැතපුණු කුසේ.."
අලියා යනු,මිනිසා දුටු තැන පහර දෙන ප්‍රචණ්ඩකාරී ව හැසිරෙන සතුන් කොටසක් නොවන්නේය.මිනිසා හැරුණු කොට උන් ද සංවේදී සත්ව කොටසකි.අතීතයේ මිනිසා අලින් සමග ගැටුමකින් තොරව දිවි ගෙවා ඇත..නමුත් අද ගැබිණි කතක් පාගා මරා දැමීමට තරම් උන් සාහසික වී ඇත.අලි හිතක් ඇයි අඩිය තිබ්බෙ පොඩි පුතා සැතපුණු කුසේ යන්නෙන් රචකයා ප්‍රශ්න කරන්නේ එයම නොවන්නේ ද?

කණාමැදිරියො එළිය නිවලා
ගුලිවෙලා ඇති මගෙ පැලේ
ගහක් මුදුනට හඳත් නැගලා
බලා ඉන්නැති මර බයේ
මිරිස් හේනක දුව පනින්නට
පුතත් එක්කල මහ වනේ
නංගියේ උඹ ඇවිත් යනවද
හීනයක හෙට කළුවරේ

කණාමැදිරියන් යනු ස්භාවික ආලෝකයක් උපතින්ම උපතින්ම උරුම කරන් ආවෝ වෙති.ඔවුන් සිටින්නේ ද එම ආලෝකය නිවා ගෙනය.ඒ එම ආලෝකයම ඔවුන්ගේ විනාසයට හේතුවිය හැකියැයි යන බියෙන් විය යුතුය.මෙය අලි තර්ජිත ප්‍රදේශවල පොඩි දරුවන් සංකේතවත් කරන්නක් යැයි සිතේ.

"ගහක් මුදුනට හඳත් නැගලා බලා ඉන්නැති මර බයේ"
ගස් මුදුනින් පායන සඳ ඔහුට පෙනෙන්නේ අලින්ට බයේ ගහ උඩට නැග්ගා සේය..මෙම ප්‍රදේශවල බොහෝ පිරිමින් රාත්‍රි කාලය ගත් කරන්නේ ගස් මතට වී,වගාවන් වන සතුන්ගෙන් ආරක්ෂා කරමින්‍ ය.ගස් මතට නැගපු සඳ යනු එය සංකේතවත් කරන්නක් නොවන්නේ ද?
දරුවා සමග තම ගොවි බිම් වල ඇවිද යන්නට ඔහු සිහින දකින්නට ඇත..එහෙත් ඔවුන් කිසි දිනෙක එසේ ඇවිදීමට නොයෙනු ඇත.
එබැවින් සිහිනයකින් හෝ පැමිණෙන ලෙස ඔහු ඉල්ලා සිටී...

මෙම ගීතය සංගීතවත් කරනුයේ සුනිල් දයානන්ද කෝණාරයන් ය..ඒ සංගීතවත් කරන අවසාන ගීතයයි.ගීතයේ ඇති සංවේදී ස්ථාන ඉස්මතු කිරීමේ ලා ඔහු සතු දක්ෂතාව ඉතාමත් ඉහළ ය.ආරම්භයේ පටන් අවසානය දක්වාම ගීතයෙන් මැවෙන පරිසරය මැවෙන ආකාරයට සංගීතය යොදාගෙන ඇත.සත්ව හඬවල් සිහිවෙන ශබ්ද ගීතය පුරාවට ඇසෙන්නට තිබීම ඊට හොඳම නිදසුනකි.තවද ඇවැසි තැන් සඳහා ශෝකී හඬවල් යොදා ගනිමින් ගීතයේ ජීව ගුණය රැක ගැනීමට ඔහු සමත්ව තිබේ.

ප්‍රතාපවත් හඬ පෞරුෂයක් හිමි සමන් ලෙනින් විසින් ගීතයට කර ඇති සාධාරණය අති මහත්‍ ය.ඔහු ගීතය තුලට ආරූඪ වී ඇති වගක් පෙනේ."හරිම මූසල මණ්ඩියේ" කියන කොටස ගායනා කිරීමේ දී එම මූසල මණිඩිය ශාවකයා තුලට කා වැද්දීමට ලෙනින් හඬින් වික්‍රමයක් කරන්නා සේ හැඟේ.

උක්ත කරුණු සැලකීමේ දී මෙම ගීතය සාර්ථක නිර්මාණයක් ලෙස හඳුන්වා දිය හැකිය.

බුද්ධික ප්‍රදීප් ..


හිරු දැවී සදු ගිලී ..

හිරු දැවී සදු ගිලී කප් කෙලක් තරු නිවී
අදුරු විය විමානය.. හුදෙකලා මග නොමග..
පැටලිලා තනිවෙලා....
හිරු ලෙසින් සදු ලෙසින්
එකලු කල මැන මහද... සෙනෙහසින්....

සිටු මැදුරු යස ඉසුරු පිරුණු ලොවකට
මහරු උනු...
කදෝපැණියෙක්මී....මා.. ඇදිරියේ........
කෙලෙස නම් එලිය දෙමි කුමරියේ........

කතරකට පිණි බිදකි
කුමුදකට පුර සදකි...
මතකයෙන් ඉගිලිලා කුමරියේ...
හිරු දැවෙයි.. සදු ගිලෙයි..මගෙ ලොවේ......
එලිය දෙමි කෙලෙස නම්...
එකලු කල මැන මහද....සෙනෙහසින්........

ගායනය :- නන්දා මාලනී.
පණ්ඩිත් ඩබ්.ඩී.අමරදේව.
පද රචනය:- සෝමරත්න දිසානායක.
සංගීතය :- ආනන්ද ගමගේ.

සෝමරත්න දිසානායකයන් අධ්‍යක්ෂණය කල රේණුකා බාලසූරියගේ නිශ්පාදනයක් වූ අවසද ටෙලි නාට්‍යයේ තේමා ගීතය..

මාගේ විජිතය... ආදරෙන් සතුටින් සැනසුමින් පිරි මා හද විමනේ හිරු ඔබය... ඒ හිරු රැසින් එලිය ගෙන මා හද නිශා යමදී සදු ලෙසින් එලිය කරන්නේද ඔබමය...සදු පමණක් නොව මේ සක්වලෙහි පවත්නා කෝටි ලක්ෂයක් තරම් වූ..තරු කැටද නුඹමය...ඒ එලියද ඔබමය..ඔබේ සෙනෙහසමය..
එවන් වූ ආලෝකයක් මා හද විමනට ගෙන ආ ඔබ දැන් කොහේද..මගේ විමනේ හිරු දැවී ගොස් අලු දූලි වී ගොස් ඇති බව කෙලෙස පිලිගන්නද.. නිශායම මා හද එලිය කල සදු ගිලී ගොස් මා හද කලුවරින් හෙම්බත්ව..තරු කැට..කප් කෙලක් තරම් වූ තරු කැටද එක්වරම නිවී ගොස්...

එලියෙන් දිලෙනා මගේ විමන අදුරු ගුහාවක් සේ කලුවරින් පිරී..මා ගමන් ගත් මාවත හුදෙකලාවින් පිරි මග නොමග හදුනා ගනු නොහැකි තරම්ම මා සිත බෙහෙවින් පැටලිලි සහිත වී තනිවී ඇතියුරු...මගේ සුපෙම්වත... නුඹ මවෙත පැමිණ නැවත පෙර මෙන් හිරු ලෙසින් සදු ලෙසින් මගේ ලොව ඔබේ සෙනෙහෙන් ඒකාලෝක කල මැනවි..
මා ප්‍රියාදරියේ.. නුඹ මට ලංවනු නොහැකී තරම් ඉහල මට්ටමක නොවේද ඔය වැජඹෙන්නේ..නුඹ සිත මා හට බැදී ඇතිබව සත්‍යක්..ඒ නමුත්..,මගේ කුමරියේ...නුඹ සිටු මැදුරු හිමි යස ඉසුරින් පිරි මහේශාක්‍ය වූ ලොවක කුමරියක්...එවන් ලොවකට මා කෙසේ නම් පෑහෙන්නද..මහා ඝන අදුරේ ඒ අදුර යන්තමින් නිවාගන්නා කණාමැදිරියෙක් වැනි මගේ ජීවිතය..නුඹේ තේජස් එලිය අසල කෙලෙස එලිය කරන්නද..නුඹේ ලොව ඒකාලෝක වී හමාරයි මා කුමරියේ..නුඹේ ලොව අදුරක් කොහේද...බලන බලනා සැම අතම ඇත්තේ නුඹේ තේජස් එලියයි...


මගේ සිත සෙනෙහසක් නොමැතිව වියලීව ඉරිතලා ගිය රලු පරලු කතරක් කුමරියේ..ඔබ ඒ කතරට වැටෙනා පිණි බිදක් තරම්...

නුඹේ සෙනෙහෙ සදවතින් එලිය ගෙන හෙමින් සැරේ පෙති දෙපෙති විදා ලෝකය බලනා කුමුද මම වෙමි මගේ පෙම්වත..
ඒ කුමුදට අවැසි ආලෝකය නුඹමය..මගේ පුර සදවත ද නුඹමය...

මගේ කුමරියේ ... වෙන කලයුතු දෙයක් නෑ...හිත දැඩි කරන් නුඹේ මතකයෙන් ඉගිලිලා යමි..යලිත් නොඑන්නට..නුඹගේ යහපත උදෙසාම..

මගේ හිතවත... ඔබ ඈත් උනොත් හිරු සදු දැවී අලුවී මගේ ලොව අදුරු වේවි..කලුවර වේවි...

වටහාගන්න මගේ කුමරියේ..නුඹේ ලොව එලිය කරන්නෙ කොහොමද මම ..කුඩා මිනිසෙක් පමණයි මා ඔබේ ලොවට..

ඔබට පුලුවන් මගේ සිත මගේ විජිතය එකලු කරන්නට..ඒ වෙන කිසිවකින්වත් නොවේ..නුඹේ ඔය අවංක ආදරයෙන්..නිමාවක් නොවන සෙනෙහසින්..එපමණයි මා ඉල්ලන්නේ..වෙන කිසිවක්ම නොවේ ..ආදරය...එපමණමයි......!!

**යස්...**


සෙනෙහස ඉල්ලා ලියතඹරා ළඟ

ආදරය... විග්‍රහ කරන්නේ කෙසේද.... ඈත අතීතයේ ප්‍රේමය පිළිබඳ තිබූ විග්‍රහයන් සමහරක් අද වනවිට
මුසාවන් බවට පත්වී තිබෙනවා. ලෝකයේ පැවැත්මත්, වෙනස්වීමත් අනුව මිනිසුන්ගේ සිතුම් පැතුම් වෙනස් වන අතරම යම් දෙයක් දෙස බලන කෝණයද ඒ අනුව වෙනස් වෙනවා. මෙය ආදරයටද පොදු ධර්මතාවක්. පෙර කාලයේ ආදරය තිබුනේ ඉතාම පූජනීය ස්ථානයක. නමුත් වර්තමානය වන විට ඒ තත්වය බොහෝදුරට වෙනස් වී තිබෙනවා. ඉස්සර කිව්වේ මල්සරාගේ දුන්න වැදුන කෙනාට තමයි හිත යන්නේ කියලා. නමුත් අද ආදරය පාරවල් වල විකිණෙන ආකාරය අපට දැක ගන්නට පුළුවන් වෙලා තිබෙනවා. අද තරුණ පරම්පරාව ප්‍රේමය ගැන හිතන්නේ ඉතාම වෙනස් ආකාරයකට. තමන්ට කිසිසේත්ම නොගැලපෙන ප්‍රේමයන් සොයා යන්නට බොහෝ දෙනා පුරුදු වෙලා තිබෙනවා.

අසම්මත ප්‍රේමයට ඇලුම් කරන්නට කැමති අය අපට මුණ ගැසෙනවා. ඇතැම් අවස්ථාවල සමාජයේ අපිට දක්නට ලැබෙන අසම්මත ප්‍රේමයන් වර්ග බොහෝයි. අක්කලා මල්ලිලාට ආදරය කරනවා. විවාහක පිරිමි තරුණියන්ටත්, විවාහක ගැහැණු තරුණයන්ටත් ආදරය කරනවා. එසේම මැදිවියේ කාන්තාවන් වයස අවුරුදු 18-19 පිරිමි ලමයින් සමඟ සම්බන්ධකම් පවත්වනවා. වයසක සීයලා පොඩි ගැහැණු ලමයි සොයාගෙන යනවා. මේ සියලුම අසම්මතයන් හමුවේ පිවිතුරු ප්‍රේමයක් හොයා ගැනීම හරියට කළුනික සොයන්නා වගේ. සෑම පවිත්‍ර ප්‍රේමයකටම දෙවියොත් ආශිර්වාද කරනවා කියලා වැඩිහිටියෝ කියනවා. එසේ බලනවිට අද දෙවියන්ට ආශිර්වාද කරන්නටවත් එවන් ප්‍රේමයක් සොයාගත හැකිද යන්න සැකයක්.

තමන්ගේ බිරිඳ කොපමණ සුන්දර ගුණවත් කාන්තාවක් උනත්, ඇය කුටුම්භය තුළදී ඔහුගේ සියළු ඕනෑ එපාකම් නොපිරිහෙලා ඉටු කළත් ඇතැම් පිරිමින් වෙනත් සුන්දර කාන්තාවන් පසුපස යෑම අද සුලභ කරුණක්. මෙය දෙපාර්ශවයටම පොදු කරුණක්. තම ආශාවන් පසුපස හඹා යන ජීවිත වලින් පෝෂණය වී ඇති වටපිටාවක ආදරයද අවශ්‍යතාවයන්ට පමණක් ලඝු වී ඇති අයුරු නම් ඛේදනීයයි. මේ තරම් හෝටල් කාමර රට තුළ බිහිවන්නේද ඒ හේතුව නිසාවෙන්මයි. විපරීත ප්‍රේමයන් මේ කාලයේ කොතෙක් නම් දක්නට ලැබෙනවාද. තමන් ආදරය ඉල්ලන තරුණිය අකමැති වූ විට ඇයව මරන්නට තරම් සහසික වන තරුණයින්ද මේ කාලයේ සුලභයි. ප්‍රේමය එතරම් ආවේගශීලී විය හැකිද. ප්‍රේමයට එතරම් ආත්මාර්ථකාමී විය හැකිද. පවිත්‍ර ප්‍රේමයකට එසේ විය නොහැකිය. පිවිතුරු පෙමක් සැමවිටම පරිත්‍යාගශීලීයි. වර්තමාන සමාජ ක්‍රමය හේතුවෙන්ම විපරීත වූ මනසින් යුතු වූ ආදරවන්තයින් ප්‍රේමය සෙල්ලමක් කරගෙන සිටින ආකාරය විශ්මයජනකය. මන්ද අපේ වැඩිහිටියන්ගේ මනස් තුළ අදද ප්‍රේමය ජීවමාන වන්නේ උත්තරීතර දෙයක් ලෙසින්ය. ඒ වගේම ඔවුන්ට අනුව ආදරය කිසිදිනෙක ආවේගශීලී නැහැ. ඒ නිසාමයි ආදරය තුළ සිටින සියල්ලන්වම බොහොම සියුම් දේට උපමා කරන්නේත්. ඒ අතරේ වෙනස් වූ උපමාවන්ද නැතුවා නොවෙයි. හරියට ලියතඹරා මල වගේ.

ලියතඹරා මලේ විශේෂත්වය කුමක්ද.. බොහෝ අය පවසන පරිදි ලියතඹරා මල තවුසන්ගේ දැහැන් බිඳිනවලු. ඒ තරම් ලස්සනයිලු. ඒ නිසාම තමයි බොහෝ ආකර්ශනීය කාන්තාවන් මේ මලට සම කරන්නේ. ලියතඹරා මල හමුවේ තවුස් දම් බිඳේ නම්, පෘතග්ජන අප හිත් ගැන කවරනම් කතාද....??? ලියතඹරා මල දෙස බලන අය එහි වසඟයට පත්වීම වලක්වන්නට බැරිලු. "ලියතඹරා මල ඔබද ලඳේ මා වසඟයක් කෙරූ" යනුවෙන් චන්දන ලියනාරච්චි පවසන්නේද, "ලියතඹරා මුදු කුසුමකි ඈ තවුසන්ගේ දැහැනේ සම බිඳිනා" යනුවෙන් ආත්මා ලියනගේ ගයන්නේද මේ හේතු නිසාවෙනි. "අශෝක කෝවිලගේ" ගේය පද රචකයාණන් ද ලියතඹරා මලකින් තම ගීතය අරඹන්නේ ගීතයේ සමස්ත කතාවම ඇරඹුමේදීම අපේ සිත් තුළ පැලපදියම් කරවමින්.

සෙනෙහස ඉල්ලා ලියතඹරා ළඟ
හඬා වැටෙනවා මියෑසි කැළක්‌
කපුරු මලක පෙති සිඳ බිඳ දැමුවා
මලට වඩා විෂ බඹර තුඩක්‌...

බමරුන් මල් ලඟ රැඳීම පිළිගත හැකි කරුණක්. නමුත් ලියතඹරා මලකින් ආදරය අයැදීම පිළිගන්නට පුළුවන් දෙයක්ද??. ලියතඹරා මල නිරන්තරයෙන්ම අන් අයගේ සිත් වශී කරන්නක්. දැහැන් බිඳින්නක්. එසේනම් එවන් මලකින් ආදරය බලාපොරොත්තු විය හැකිද??? ලියතඹරා මල බොහෝ විට සමාන කරන්නේ රෑ සමණලියකට. මේ සමණලියගෙන් ආදරය අයැදීම නිෂ්ඵල කාරණයක්. කොතෙක් ආදරය අයැදුවත් හඬා වැටුනත් ඇය ලඟ ඇත්තේ ආදරයක් නොවෙයි. අවශ්‍යතාවයන් සපුරාලීමක් පමණයි. එසේම සුවඳැති කපුරු මල් බමරුන්ට විෂයිලු. නමුත් මේ බමරුන් තමන්ගේ උවමනාවන් වෙනුවෙන් ඒ සුවඳැති කපුරු මලද තලා පෙලා විනාශ කර දමනවා. හරියට තමන්ට අනවශ්‍යයයි කියලා දැන දැනත්, තමනුත් අමාරුවේ වැටෙනවා කියලා දැන දැනත් එක් මොහොතක අවශ්‍යතාවයක් වෙනුවෙන් තරුණියන් දූෂණය කරන්නාවූ, අමාරුවේ දාන්නාවූ පිරිමි වගේ. මා කලින් සඳහන් කල අයුරින්ම වත්මන් ප්‍රේමයේ තිබෙන්නාවූ විපර්යාසයන් මනාව මේ ගීතය තුළ ගැබ් වී තිබෙනවා.

වැහි කළුවර ඇති සැන්දෑ සමයක
තරුමල් පිපුණලු අහස්‌ ගැබේ
දේවදූතයොත් හඬා වැටෙනවා
පෙම්මල් ඉහිරුණු පාර දිගේ...

සවස් යාමයක වැහි කලුවක් තියෙන වෙලාවට අහස මොනවගේ ඇතිද. අහසේ තරු, සඳ අපට දකින්නට ලැබෙනවද..?? ඔබට ඉඩ ලැබුන වෙලාවක එය හොඳින් නිරීක්ෂණය කර බලන්න. වහින්නට පෙර ආකාශ වස්තු කිසිවක් අහසේ දක්නට ලැබෙන්නේ නැහැ. එය තමයි සාමාන්‍ය ස්වභාවය. නමුත් වැස්ස වෙලාවක තරු අහසේ දකින්න ලැබුනොත් ඒක ටිකක් අසාමාන්‍යයයි නේද..?? ඉහත සඳහන් කලාවූ විපරීත ප්‍රේමයන්ද ඒ වගෙයි. හරිම අසාමාන්‍යයයි. පවිත්‍ර ප්‍රේමයට ආශිර්වාද කරන්නාවූ දෙවියන්ද හඬා වැටෙන්නේ මේ වෙන්නාවූ විනාශය නිසාමයි. සියළු ප්‍රේමයන් ලිංගිකත්වයට ලඝු වනවිට පිවිතුරු ප්‍රේමය කොහෙන්නම් සොයන්නද...???

යෞවනයේ සිත් විෂ කළ ප්‍රේමය
කළියුගයේ ඇත පහළවෙලා
අසම්මතේ සිත් වැටහෙනු නොහැකිව
පවිත්‍ර ප්‍රේමය මහලු වෙලා...

තරුණ තරුණියන් විවිධ වූ අසම්මත ප්‍රේමයන්ට යොමු වීමට ප්‍රධානම හේතුවක් ලෙස සමාජයේ වෙනස්වීම් බලපානු ලබයි. අද මාධ්‍ය තුළින්, සමාජ ජාලා වෙබ් අඩවි තුළින්ද අසන්නට දකින්නට ලැබෙන විවිධ වූ සාමාජයීය විපර්යාසයන් හේතුවෙන් ඒ අනුව හැඩ ගැහෙන්නට අද තරුණ පරම්පරාව යොමු වී තිබෙනවා. ඒ නිසාම තමයි අශෝක කෝවිලගේ ශූරින් කියන්නේ මෙය කලි යුගයක් කියා. තරුණ හිත් තුළ ප්‍රේමය පිළිබඳ වැරදි ආකල්ප මිස පිරිසුදු ආකල්ප ඇති වෙනු අපට දැක ගන්නට නොහැකියි. මෙවන් වූ අසම්මත සබඳකම් පවිත්‍ර ප්‍රේමයක් කෙසේ නම් වටහා ගන්නද. දැන් පිවිතුරු ආදරය පිය යන්නට ලඟයි. එය දැන් මහල්ලෙක් බවට පත් වී අවසානයි.

ගීතය මෙයට දශක කිහිපයකට පෙර ලියවුනත්, වර්තමාන සමාජයට මෙය අපූරුවට ගැලපෙන අයුරුනම් පුදුමසහගතයි. ප්‍රේමයේ අද අපට දක්නට ලැබෙන සියළුම විපර්යාසයන් මේ ගීතයෙන් මනාව ප්‍රකාශ කරනවා. මාලනී බුලත්සිංහලයන්ගේ හඬ පෞරුෂය තුළ ගීතයේ ඉතාම සාර්ථක වී ඇති අතරම දශක ගණනාවක් පුරාවට සුභාවිත ගීතයට ආදරය කරන්නාවූ සියල්ලන්ම ඇලුම් කරන ගීතයක් බවට මෙය පත් වී තිබෙනවා.

ගායනය : මාලනී බුලත්සිංහල
සංගීතය : එච්. එම්. ජයවර්ධන
ගී පද : අශෝක කෝවිලගේ

ප.ලි. : අරුත ටිකක් දීර්ඝ වීම පිළිබඳ සමාව අයදිමි.

~ අකූ ~


කතරක තනි වී ..

කතරක තනි වී ඔබ යන අයුරු පෙනි පෙනී
හිම සිළ මුදුනත සිටියද මහද ගිනි ගනී
ගිම්හානය පැමිණි එක් තැනම නොම රැඳේ
පැමිණෙන දුක් පැණි රස බව නොසිතුණිද ළඳේ


සඳ නොදන්න නමුදු සඳට එලිය හිරුගෙනී
ඔබ නොදන්න නමුදු ඔබට සෙවණ මම දෙමි...
සෙනෙහස හද තුල උතුරා ගලනු දැනි දැනී
තව විමසන සිරිතට නිහඬවම හිනැහෙමි

කතරක තනි වී...

විසල් තුරු මුදුන් පල නැත නොපිපුණ කැකුළු
දසන් දෙතිස කුමටද නැති විට මුව මුකුළු...
ගඟක් ලෙස ගලා විත් නැමි නැමී දඟ වැදී
මගේ දෙපා සිපගනු මැන සිහිල සිතට දී

කතරක තනි වී...

ගායනය - මර්වින් පෙරේරා
ගී පද - ප්‍රේමකීර්ති ද අල්විස්

ජීවිතය කියන්නේ විඳින්න ඕන දෙයක්. නමුත් එකිනෙකාගේ ජීවන මග විවිධාකාරයි. ඒ මගෙහි වූ විශමතා හේතුවෙන් අපි ජීවිතය විඳින මෙන්ම විඳවන අවස්තාද එමටයි.
ජීවන ගමනක කර්කශ බව පෙන්වීමට 'කතරක්' යොදා ගැනීම සුලභයි.
නමුත් ප්‍රේම් මේ 'කතර' යන පදය සමග ගොතනා කතාන්දරය පෙර කියැවී නැහැ.

ඇයට තමා තුල ඇති ආදරය මෙන්ම ඇය වෙනුවෙන් ඔහු කරනා අනේකවිධ කැපකිරීම් ගැන කරනා කුඩා හෙලිදරව්වක් ලෙස මෙම ගීතය හඳුනාගත හැකිය.

ඇය යන මාවත බොහෝ කටුකයි. ඒ මාවතේ ඇය ගමන් කරන්නේ තනිවම. බොහෝ දුක්කදායී ජීවිතයක උරුමයක් කරපින්නාගෙන ගමන් කරන ඇයව ඔහුට හමුවෙනවා. ඔහු ඇයට ආදරය කරනවා...ඒ ආදරයක් මිස අනුකම්පාවක් නොවේ.

ඉතින් මේ ජීවන කතරේ ඈ තනිවම දුක් විඳිමින් යන ගමන දකින ඔහුගේ හදවත දැවී යනවා. හදවතක් ගිනි ගනී යන්නෙන් ඔහුගේ තැවීම පෙන්වන්නා සේම, ප්‍රේම් එයින් ඔබ්බට අපව රැගෙන යන්නට සමත් වෙනවා. නිකම්ම හදවත ගිනි ගන්නවා නොව හිම කන්දක් මුදුනත සිටියත් හදවත ගිනි ගන්නා බවයි. ඈ වෙනුවෙන් ඔහු හද තැවෙන අයුරු වෙන කෙසේ ඉදිරිපත් කරන්නද.
ඔහු ඇයහා දුක බෙදාගැනීමට සූදානම්. ජීවිතයක නානාවිද ප්‍රශ්න පැමිනෙන බව සත්‍යයයි. නමුත් හැමදාටම එසේ වන්නේ නෑ...ඔහු ඈ ලඟ සිටීවී. ඉතින් මේ දුකම සතුටට පෙරලගෙන සතුටින් ජීවත් වෙමුයි ඔහු පවසනවා.

මා කලින් කීවාක්මෙන් ඔහු ඇයට තම පන හා සමානව ආදරෙයි. ඔහු ඇය වෙනුවෙන් කරනා කැපකිරීම් ..ඔහු ඇයව ආරක්ෂා කරනයුරු හැමදෙයක්ම ඇය දන්නේ නෑ. සමහරවිට ඇයගේ මතකයේ නැතිව ඇති. ඔහු තම ජීවිතේ පරදුවට තබමින් ඇයව සියලු කරදර වලින් බේරා ගන්නවා. ඔහුගේ ජීවිතයත් සරි ඇයත් සරි. ඔහු හැමදෙයක්ම කරන්නේ ඇය වෙනුවෙන්. ඒත් මේ සියලු කැපකිරීම් ගැන ඈ දන්නේ නෑ. ඔහුට සියල්ලම කියන්න උවමනා නෑ..නමුත් ඈ දැනගත යුතුයි ඔහු තමා ඇයට සිටින එකම සෙවන කියලා.
බලන්න ප්‍රේම් ඒ අදහස් ගීතයට නගන අපූරුව. 'සඳු නොදන්න නමුදු සඳුට එලිය හිරුගෙනි'
ඒ පද පේලි තුල විශාල කතාවක් ගැබ්වෙලා තිබෙන බව පැහැදිලියි නේද ..

ඇයත් ඔහුට ආදරෙයි ..ඔව් ගොඩක් ආදරෙයි. ඇයට ඔහුගේ ආදරය දැනෙනවා..හොදින් දැනෙනවා. ඒත් ඇය ඒ ආදරය ඔහුගේ මුවින් ඇසීමට ඉතා කැමතියි. එනිසා නිතරම එය අසාගන්නට ඇය ආදරේ පිලිබඳව විමසනවා. ඔහු එය හොඳින් දන්නවා. ඇයගේ ආශාව..කැමැත්ත. ඒ පිලිබඳව ඔහු සිතින් නිහහඩවම සතුටක් ලබනවා.
'තව විමසන සිරිතට නිහඬවම හිනැහෙමි'

විශාල වෘක්ෂයන් තිබුනත් ඒවායේ මල් නොපිපෙනවානම් ඉන් කුමන ඵලද...ඒ වාගේම සිනාවක් නොමැති දසන් වලින් කුමන ඵලද.
ඒ වාගේම තමයි ආදරයක් නොමැති ජීවිතයක ඇති ඵලයක් නැහැ. ඒක ආදරය කල හිත් හොදටම දන්නවා ඇති. ඔහු ඇගේ ජීවිතේ සතුටින් පුරවන්නට අවැසි සෑම දෙයක්ම කරාවි. පෙරදී කලාක්මෙන්..කැපකිරීම් ඒ ආකාරයෙන්ම සිදුකරාවි...ඇය දැනගත්තත් නැතත්.

ඔහු ඇයව ආදරයෙන් පුරවාවි වෙනදාටත් වැඩියෙන්. ඇය වෙනුවෙන්ම ඔහු ජීවත් වේවි.
මේ හැමදෙයක් වෙනුවෙන්ම ඔහු ඇයගෙන් බලාපොරොත්තු වන්නේ සිතේ සිහිලසයි....ඒනම් පිවිතුරු..

..........ඔහුව ජීවත් කරවන ආදරයයි........


--තේජන අබේදීර--




අතරමන්වූ කිරිල්ලී.

අතරමන්වූ කිරිල්ලී.. ඈත අහසේ ඉගිල්ලී...
වළාකුලු මැද ගියා නොපෙනී ඈ අනාතයි අනාතයි..

නොදැක නිකැලැල් චේතනා... ලබා අපමණ වේදනා..//
දොරින් දොර සෙනෙහස සිගා ගිය ඈ..
තනිවුනා ගම්දනව් මැද මහ රෑ..

බිදී හද රැදි භාවනා.. හඩා කල ආයාචනා..//
කැදැල්ලේ රදවා පලා ගිය ඈ....
වැලපුනා යලි ඝන වනේ ගිනි ලෑ.......

අතරමන් වූ කිරිල්ලී......................

ගායනය :- දීපිකා ප්‍රියදර්ශනී පීරිස්.
පද රචනය :- සුනිල් ආරියරත්න.
සංගීතය :- රෝහණ වීරසිංහ.


සෙනෙහස.. ආදරය.. කවුරුත් සිත් පුරා විදගැනීමට ඉතා කැමැත්තෝ වෙති...
** ඇය ...කිරිල්ලියක් මෙන් නිදහසේ සැනසීමෙන් දිවි ගෙවූ ඒ ඇය....ආදරය මහමෙරක් තරමට සිත් හි දරාගෙන එවන් ආදරයක් පෙරළා තමා වෙත ලැබෙනා තුරු ඉවසීමෙන් බලා සිටියාවූ ඇය....තවත් නම් තමාට ඇවැසි ආදරය.., ඇය පණටත් වඩා ආදරය පුදකරනා සිතින් නොලබන බව දත්තී....,ඈ තීරණය කලා වැනියි ඒ ආදරය සෙනෙහස සොයා යන්නට... සෙනෙහස සොයා පියඹා ගොස් ඈ දැන් අතරමන් වූ හැඩයි.විසල් අහස නොහොත් මේ විෂම වූ සමාජයේ ඈ ඇගේ හද පතනා වූ ආදරය සොයමින් පියඹා යන්නී ඈ සිත අතරමන් වී ඇති බවද නොදැනයි...ඉතින් එවන් ඇගේ ජීවිතය අනාථ වන බව ඇයට නොතේරෙන්නේද...විසල් අහසක ආදරය සොයාගෙන යන එන තැනක් නොදැන අතරමන් වූ සිතකින් පියඹා යන ඇය අනාත වන බව නොරහසක්.....

ඇය සිත පතනා ආදරය සොයාගෙන ඈ දොරින් දොර සිගමන් යදින තත්වයටද පත්වී...එවන් අසරණ සිතක් ලැබූ අප්‍රමාණ වූ වේදනාවන් සිත් හි දරාගෙන නිකැලැල් වූ සිතුවිලි ඇති යම් අයෙක්... නිකැලැල් සෙනෙහසක් හිමි සිතක් සොයමින් ඈ සෙනෙහස සොයා සිගමන් යදින්නටද ඈ සිත අසරණ වෙලා..
කිරිලියක වාසස්ථානය වන්නේ කැලෑබද පෙදෙසක්.නමුත් ඈ සෙනෙහස සොයාගෙන ගම් දනව් පීරා පියඹා ඇවිදින්..ඇගේ නිජ බිම අමතක කර පැමිණි ඈ මහ රැයක් වැනිවූ අදුරෙන් පිරි කාලසීමාවක අදුරින් වැසී ගිය සිතත් රැගෙන ගම්දනව් අතරේ තම ආදරය සොයන්නට උත්සුක වූවා වැනිය.ඈ ඒ අදුරු කාලසීමාවේදී නොදන්නා ඉසව්වක තමන් තනිවූ බව ඇගේ සිත නොදත්තීය...

තනිවූ ඈ සිත කැදැල්ලකට කොටු කරගන්නට හැකි වූවා වැනියි යම් කිසිවෙකුහට..ආදරයේ නාමයෙන් ඈ තම නිදහස නැමැති පියාපත් සගවා ගත්තී..,
කැදැල්ල තුල ඈ සිත හික්මවා ගත්තාය..ඒ නමුත් ඈ පැතූ සෙනෙහස ඈ ලැබුවාද ..., ලැබුනාද...?? හඩා වැටෙමින් ඈ සෙනෙහස ඉල්ලා කල ආයාචනා සඵල වූවාද...? නැත....ඈ පැතූ සෙනෙහස නොලැබෙන්නීය...හිතේ පැවති එකාකාරී හික්මීම ඈ වෙතින් ගිලිහී ගියෙන් ඈ කැදැල්ලෙන් පලා ගියාය..ගම්දනව් අතහැර ඈ තීරණය කරන්නී නැවතත් ඇගේ නිජබිම වූ ඝන වනයටම යා ගත්තීය...එහෙත් අවාසනාවකි.....මුලු වනය පුරාම ගිනිගෙන ඇති හැටි..ඇයට වැලපීමක් මිස වෙන යමක් ඉතුරු නොවුනා සේය....ඉතින් සෙනෙහස සොයා ඉගිලී ගිය කිරිලියකගේ දුක්බර ආයාචනය එසේම නිමවූ අයුරු.....

..සෙනෙහස ආදරය සොයා දුර අහස පුරා සරන්නී අසරණ සිතක් ඇත්තියක වන බව ඈ නොදත්තීය......


**යස්..**


පිපුනු මලක හැඩ දෑස සලා

පිපුනු මලක හැඩ දෑස සලා
සිතුම් විහග කැල වසග කලා
මග තොට රැදි නෙත් දහක් වසා
මතකද අප නෙත් කතා කලා....

කවුරුද ඔබ මා ඉන්නේ කොතැනා..
නොම විමසා පෙම ඉගිමැරුවා...
සොදුරු වසන්තෙක මොහොතක සුවපා..
වෙන්වූවා අප සුසුම් දරා...

මතකේ මැවෙනා පෙර රූ චායා
හමුවේදෝ යලි සිත් සනහා
ඔබ නමටයි මා පාරමි පුරනා
ඇසේවිදෝ මේ ගී මාලා....

ගායනය :- ශාලිත අබේවික්‍රම.
පද රචනය:- විපුල් ධර්මප්‍රිය ජයසේකර.


පෙර කිසිමදාක හමුව නොතිබූ අප දෙදෙන..අහම්බයකින් මුණ ගැසුනු ඒ සොදුරු මොහත......මතකද ඔබටත්...ඔබේ මුදු මුහුණ...දෑස.. උදේ පිපිච්ච මලක් මෙන් පිණිබරව..ප්‍රබෝධමත්ව තිබූ ඔය සොදුරු උවනත....මගේ හැගුමන් නිදහසේ පිබිදවූ අපූරුව..මගේ සිතුම් සිතුවිලි ඔබ වටා රැදී තිබූ සොදුරු හැගුමන්..අප මුල්වරට හමුවූ ඒ මොහොතේද අපි පමණක් නොවේ පසු කර ආවේ....දහසකුත් එකක් නෙත් මගහැර අපේ නෙතු අපිටද නොදැනී සොදුරු සංවාදයක් ගොඩ නැගූ අපූරුව..ඔය කතා කරනා දෙනෙත් යුග, මගේ මුලු සිතම කියවූ අපූරුව....

ආදරයක් සිතේ ඇතිවන්නේ කෙලෙසද...මම ඔබෙන්ද පැනයක් නගන්නම්..කුමන කරුණු අරභයා යම් අයෙක් කෙරේ සෙනෙහසක් සිත තුල ජනිත වන්නට හැකිද..එය එක් එක් සිතට වෙනස් වනවා නොඅනුමානයි..ඉතින්....... ඒ සොදුරු දෑස හිමි ඔබ කාගේ කවුද ඉන්නෙ කොතැනකද කියා නොම දැනම අපේ සිත් අපිටත් හොරාම සෙනෙහසක පැටලුනා නොවේද..ඒ අප සිත පිලිසිද ගත් සොදුරු හැගුම ආදරයම නොවේද..ඒ අරුමැසි මොහොත මට නම් වසන්තයක්මයි..ගිම්හාන කල නිමා කරමින් හද සන්තානය සිසිල් වැසි බිදු වලින් නැහැවෙන සොදුරු වසත් කාලය එයමැයි..ඒත්..පුංචි දුකක්....ඒ වසන්තය මොහොතක් නොවේද පැවතුනේ..හදවත් එකිනෙක යා කරවමින් අප දෙදෙන වෙන්ව දෙපසකට යන්නට සිදුවූවා මොහොතකින්..කිසිදා නොබිදෙන බැදීමකින් හදවත් බැද ගනිමින්ම...

අප දෙපසකට වෙන්ව ගියද දෙතැනක තනිවුවද ඒ සොදුරු මොහොතේ රැදුනු සෙනෙහෙවත් මතකයන් තවමත් මා මනසේ රගදෙන අයුරු..එවන් සොදුරු මොහොතක් ගෙවන්නට අප යලිත් හමුවිය යුතුම නොවේද..මේ දෙසිත සනසන්නට නම් දෙතැනක නොව..., නැවතත්..නැවත නැවතත්.. අප හමුවිය යුතුම නොවේද...ඉතින්..මගේ ආදරණීයයාණනේ...මා පෙරුමන් පුරන්නේ ඔබ වෙනුවෙන්මයි.මේ ගීතය ඔබ වෙනුවෙන්මයි....මා ගයන්නේ ඔබ වෙනුවෙන්මයි......
ඔබ ඉන්නා තැනක හිද ඔබ වෙනුවෙන් මා ගයනා ගී අසනවා නම් එය මට මහත් සතුටක්..අප දෙසිත් සනසමින් නැවතත් ඔබ මා හමුවේවා....එය අප දෙදෙනාගේම පැතුම නොවන්නේද.....


**යස්..**

යසසි ගුණරත්න