Thursday, 16 March 2017

ගමන් මගක් තිබුණාද මේ ප්‍රේම චාරිකාවේ

ඔබත් මුලා විය මමත් මුලා විණි....


ප්‍රේමය ම එක්තරා ගමනක්.. කොහේ කොතැනක සිට ඇරඹුනත් එක සුන්දරතම ගමනක්... ඒත් හැම ප්‍රේම කතාවකටම ගමනාන්තයක් තියෙනවාද.. අත් අත නොහැරම මහ දුරක් යන්නට නම් අඩුම තරමින් නිසැක මාවතක් ගමන් මගක් තියෙන්නටවත් තිබුණා නේද.. ඒ මග නොවැරදුණා නම් ගිමන් හලක් උවමනා වේවිද.. එහෙනම් මේ පැමිණ ඇත්තේ නොපෙනෙනා මගක.. නොගැළපෙන මගක..

ඉතින් තව කොච්චර කාලයක් ඉතිරි වෙලා තියෙනවා ද.. මේ කඳුළු සුසුම් හැමදාටම දරාගෙන ඉන්නට සදාකාලිකව ම අපට සිදු වේවි... ඉතින් තව දුරටත් බලාපොරොත්තු ඉතිරි වේවිද... ඉරක් හඳක් නැති ලෝකයක්. .. ඉතින් අපේ ලෝකය හැදෙන්නේ අඳුරක නම්...

කොහේ යන්නද කොහොම යන්නද... විමසන්න මග පෙන්නන්න කිසිවෙක් නැතිව අපිට තව කොපමණ මේ ගමන යන්නට හැකිද.. අද අපේ ඉදිරියේ තියෙන්නේ ඉමක් කොණක් නොපෙනෙන මාවතක්.. ඉතින් තව තවත් ඔබත් මමත් මුලා වන්නේ කුමකටද...

හඬ - රෝහණ වීරසිංහ

ස්වර - එඩ්වඩ් ජයකොඩි

පද - කුමාරදාස සපුතන්ත්‍රි


ගමන් මගක් තිබුණාද මේ ප්‍රේම චාරිකාවේ...
ගිමන් හලක් හමුවීද මේ ප්‍රේම චාරිකාවේ...

නෙතින් ගැලු කඳුළින් මිදෙන්නට
හිතේ සුසුම් ගිනි දැල් නිවා
ඔබයි මමයි හැමදා හිඳින්නද
ඉරයි හඳයි මියෙනා තුරා...
අපේ පෙම් ලෝකයේ...

ගමන් මගක් විමසා බලන්නට
කෙනෙක් නොවී නෙත් මානයේ
ඔබත් මුලා විය මමත් මුලා වුණි
ඉමක් කොනක් නැති මාවතේ...
විරහ පෙම් මාවතේ ...


--අමාලි වසුන්දරා--


Sunday, 12 March 2017

Jeene de Mujhe (ජීනේ දේ මුජේ - මට ජිවත් වෙන්න දෙන්න).....

    
මීට දවස් කීපයකට කලින් ලෝකයම ජාත්‍යන්තර කාන්තා දිනය සැමරුවා. ඒ මාර්තු මාසේ 8 වෙනිදා. වැලන්ටයින් දිනය, මව්වරුන්ගේ දිනය, පියවරුන්ගේ දිනය, සාහිත්‍ය මාසය ඔය කොයි දිනයත්, මාසයත් වගේ ජාත්‍යන්තර කාන්තා දිනයටත් මේ වෙද්දී වෙළඳ වටිනාකමක් ඇවිත්. මම එහෙම කිව්වේ, මාසේ පටන් ගත්ත දවසේ පටන් මේ වනතෙක් අහන්න දකින්න ලැබෙන දැන්වීම් කන්දරාව නිසා. මුළු මාසෙමත් මේවා අපිට අහන්න තියෙයි. කාන්තාවටම විශේෂිතවූ ගිණුම්, කාන්තාවන්ටම විශේෂිතවූ වට්ටම්, තෑගී, විවිධ වැඩසටහන් මේ ආකාරයේ බොහෝ වැඩසටහන් ගොඩයි. මාකටින් බොහෝයි. ලාබ ලැබීමේ බලාපොරොත්තුවෙන් ඇති කරලා තියෙන ඕනෑම ආයතනයක් ඉතිං තමන්ට ලැබෙන ඕනෑම අවස්ථාවකින් ප්‍රයෝජනයට ගන්නවා තමයි කියල ඔබ හිතයි. මට හිතෙන්නේ; කාන්තාවම වෙළඳ භාණ්ඩයක කරගත් සමාජයක කාන්තා දිනය ගැන කවර කතාද කියල. ඉතිං මේ ගැන හිත හිත ඉන්නකොට තමයි ගිය සතියේ දවසක මම ‘PINK’ චිත්‍රපටය නැරඹුවේ. මගේ යාලුවෙක් කියපු විදියට මම ඒක බලන්නත් ගොඩක් පරක්කුයි. මොකද චිත්‍රපටය නිකුත් වුණේ ගිය අවුරුද්දේ සැප්තැම්බර් මාසයේ.

කොහොමහරි මේ චිත්‍රපටය මගේ හිත ඇතුලේ සංවාදයක් ගොඩ නගන්න සමත් වුණා. මාර ලස්සනයි කියන්න පුළුවන් චිත්‍රපටයක් නෙමෙයි. නමුත් මාර සංවාදයක් අප තුළම ගොඩනැගෙන, මාර පීඩනයක් හිතට එන, නමුත් අවසානය සුබ වෙච්ච චිත්‍රපටයක්. මේචිත්‍රපටයේ එන විදියට අපේ රටේ, ලෝකයේ කාන්තාවටත් අවසානයේදී හරි සාධාරණයක් ඉෂ්ඨ වෙයි කියල අපි හිටියත් ගොඩක් වෙලාවට අපිට සැබෑ ලෝකයෙදි නම් එහෙම වෙනවා චිත්‍රපටයේ තේමා ගීතයට මගේ අවධානය යොමුවුණේ. මට හිතුණේ චිත්‍රපටයේ මුළු තේමාවම ගීතයේත් තියෙනවා කියල.

ඉතින් කාන්තා දිනය ගැන කතා කරලා පටන් ගත්තේ ‘PINK’ කියන්නේ රෝස පාට. රෝස පාට සාමාන්‍යයෙන් සංකේතවත් කරන්නේ ගැහැණියව / කාන්තාවව. චිත්‍රපටයේ තේමාවත් කාන්තාව. සමාජය කාන්තාව දිහා බලන විදිහ. ඒකට කාන්තාව වැරදි නැහැ කියන එක. ඇයටත් නිදහසක්, නිදහසේ සිටීමට, ස්වාධීනව ජීවත් වීමට අයිතියක් තියෙනවා කියල කතා කරන චිත්‍රපටයක් ‘PINK’ කියන්නේ.


‘PINK’ අධ්‍යක්ෂණය කලේ ශුජිත් සිර්කා, චිත්‍රපටය නිෂ්පාදනය කලේ රශ්මි ශර්මා, රොනී ලහිරි සහ ශිල් කුමාර් කියන නිෂ්පාදකවරු. චිත්‍රපටයේ සංගීත අධ්‍යක්ෂණය සංගීතඥයන් කීපදෙනෙක් අතින් සිදු වෙනවා. මේ ගීතයේ සංගීත අධ්‍යක්ෂණය, පද රචනය සහ ගායනය ෆයිසා මුජාහිඩ් විසින්; චිත්‍රපටයේ ප්‍රධාන චරිත රඟපාන්නේ; අමිතාබ් බච්චන්, තප්සි පානු, කිර්ති කුල්හාරි, අන්ද්රියා තාරියාන්ග් යන නළු නිළියන්. චිත්‍රපටය ගොනුවෙලා තියෙන්නේ දිල්ලි නගරය ආසන්නව තනිව ජීවත්වන තරුණියන් තුන්දෙනෙක් සහ යම්කිසි අවස්ථාවකදී ඔවුන් තම ආත්මාරක්ෂාව මත ගතිපු තීරණයක් නිසා අනෙක් පාර්ශවයේ තියෙන බලවත් කම මත ඔවුන්ට ඇතිවෙන ඉරණම සහ ඒ ඉරණම වෙනස් කරන්න උසාවියට සත්‍ය පහදලා දෙන නීතිඥයෙකු වටා. අරුතේ අරමුණ චිත්‍රපටිය ගැන කතා කිරීම නොවන නිසා මම මීට එහාට චිත්‍රපටය ගැන කියන්නේ නැහැ. කෙලින්ම ගීතයට යන්නම්. ඒත් ඔබ තවමත් නරඹා නැතිනම් ‘PINK’ නරඹන ලෙස මම ඔබෙන් ඉල්ලා සිටිනවා

ගීතය: Jeene de Mujhe (ජීනේ දේ මුජේ - මට ජිවත් වෙන්න දෙන්න).....


Yaar

Hat ja zara

Dekh le

Main hoon yahaan


මිතුර, මදකට පැත්තකට වෙන්න, බලන්න මෙතන මම ඉන්නා බව නොපෙනේද?


Meri zindagi hai

Yeh mera jahaan

Tu samjhe yahaan

Tu hi hai badshaah


මේ මගේ ජීවිතය, මේ මගේ ලෝකය...ඔබ හිතන්නේ මේ ලෝකයේ අයිතිකරු ඔබ කියාද?


Jeene de Mujhe

Tu jeene de

Zindagi ka jaam tu peene de


මට ජිවත් වෙන්න දෙන්න, ඔබ මට ජිවත් වෙන්න ඉඩ දෙන්න, මට ජීවිතය රස විඳින්න දෙන්න


Jaisi bhi hoon mujhko

Tu rehne de

Dil mein jo hai

Woh ab kehne de


මම මොනවගේ වුනත්, ඒ විදියට මට ජිවත් වෙන්න දෙන්න

මගේ හදවතේ ඇතිදේ මට දැන් කියන්න දෙන්න


Tujhe kya pata

Meri dil mein hai kya

Jo keh doon toh

Tham jaayega yeh sama


මගේ හදවත කියන්නේ කුමක්ද කියා ඔබ දන්නේ කොහොමද

මගේ හදවතේ තිබෙන දේ කීවොත්, ලෝකය ගල් ගැසේවි (කාලය නවතීවි)


Saath hai mere khuda

Tu samjhe khud ko kya


දෙවියන් මා සමඟයි... ඔබ කවුරුන් කියාද ඔබ සිතාගෙන ඉන්නේ


Zamaane ki parvaah

Na mujhko yahaan

Tu bhool gaya mujhse hai Yeh jahaan


මට මේ ලෝකය කියන දෙයින් වැඩක් නැත...මේ ලෝකයේ පැවත්ම මං නිසා සිදු වෙන බවද ඔබ අමතක කොට ඇත...

ගීතයේ අරුත හරිම කෙටියි. ඒත් ඒකෙන් ලොකු පණිවිඩයක් දෙනවා. මේකේ ‘මම’ කියල හඳුන්වන්නේ චිත්‍රපටයේ එන චරිතයක් නෙමේ. ‘මම’ කියල හඳුන්වන්නේ ‘ගැහැණිය’. අපි දන්නවා මේ සමාජයේ ගැහැණියකට තරුණ දියණියකට තියෙන සමාජ සීමාවන්....ඒවා බොහෝයි. දැන් දැන් වෙනස් වෙමින් යනවා වගේ පෙනුනත්. තරුණියකට කොටට ඇන්දහම පිරිමි ළමයෙක් විහිලු කලොත් වැරැද්ද කොට ගවුම ඇඳපු තරුණියගේ, කාන්තාවක් තනියම ජිවත් වුණොත් ඒක පිරිමියෙක් සමඟ ඕනෑම වෙලාවක ලිංගිකව එක්වෙන්න සුදානමින් ඉන්නවා වගේ බලන එක, මත්පැන් වගේ දෙයක් පානය කරන ගැහැණිය දිහා වපර ඇහෙන් බලන එක, රැකියාව හින්ද රෑ වෙලා නිවසට එන ගැහැණිය ගේ චරිතය අපවිත්‍ර යයි සිතන එක, මේ වගේ ගොඩක් අපේ සමාජයේ මුල් බැසගත්...කාන්තාවක් නොකළ යුතුයි කියල මුල් බැසගෙන තියෙන ආකල්ප. ඒ වගේම ඒවා පිරිමි කරනකොට ඒක බොහෝවිට ‘පිරිමිකම’ නිසා කරන වැඩක් හැටියට හඳුන්වන එක. පිරිමියාව නාවල ගෙට ගන්න විතරයි තියෙන්නේ කියන ආකල්පය.


මේ වගේ දේවල් දැන් අපේ සමාජයෙන් තුරන් වෙන්න කාලය ඇවිත්. මේ සීමාවන් මඟින් අපි රාමුකරන්නේ ලස්සනට ගෙවන්න තියෙන ජීවිතයක් කියන එක අපිට අමතක වෙනවා. ලස්සනට අඳින්න, නිදහසේ ඉන්න, කැමති රැකියාවක් කරන්න, හොඳින් කන්න බොන්න සමාජ ජීවිතයක් ගතකරන්න ගැහැණියත් කැමතියි. යම්කිසි මනුස්සයෙක් සතුටු විය යුතු, නිදහසේ සිටිය යුතු සීමාව මොකද්ද කියල තීරණය කරන්න වෙනකෙනෙක්ට නැතිනම් සමාජයට බැහැ. නමුත් සමාජය එහෙම එකක් අතට අරන් තියෙනවා. අපි ඒකට සංස්කෘතිය කියලත් නමක් දාගෙන ඉන්නවා. හැබැයි තියෙන ප්‍රශ්නේ මේ කතාව පිරිමියාට මාරුවෙද්දී වෙනස් වෙන එක.


මේ ගීතයෙනුත් කියන්නේ ඒකයි. ගැහැණියට නිදහසේ ජිවත් වෙන්න දෙන්න. ඇය ජිවත් වෙන්න ඕන විදිය මොකද්ද කියල තීරණය කරන්න ඔබ කවුද? කියන එකයි.


තව ටිකක් එහාට හිතුවොත්, ගැහැණියකට කෙනෙක් බලෙන් ලිංගික ක්‍රියාවලියක යෙදුනත් ‘දුෂණය’ වුණා කියන්නේ ගැහැණියව. එතකොට අර බලහත්කාරය කරපු කෙනා ඊට කලින් හැඟීම් සහ සිතුවිලි වලින් මානසිකව දුෂණය වෙලා. තමන්ට අකමැති කෙනෙක්ට බලහත් කාරකමක් කරපු නිසා ඊට පසුව ශාරීරිකවත් දුෂණය වෙලා කියල තමයි මට නම් හිතෙන්නේ. එහෙම බැලුවහම ගැහැණිය එක පාරක් දුෂණය වෙනකොට පිරිමියාව දෙපාරක් දුෂණය වෙනවා. බස් එහෙක යනකොට ජැක් එකක් ගහන එක, පාරේ යනකොට පිරිමි ළමයි විසිල් ගහන එක විහිලු කරන එක, රැකියාවක් ගන්න, රැකියාවේ රැඳෙන්න විවිධ ලිංගික අල්ලස් දෙන්න සිද්ධ වෙන එක, ගෙවල් වල තමන්ගේ ස්වාමියාගේ අතින් හිංසනයන්ට ලක්වෙන එක....මේ හැම එහෙකටම ගැහැණිය මුහුණ දෙන්නේ කැමැත්තකින් නෙමේ. මේවා ලොකු පීඩනයක් ඒවාට ලක්වෙන කෙනාට සහ ඒවා අහන්න දකින්න ලැබෙන අයටත්. මේවාට එදිරිව නිතිය ඉස්සරහට ගියත් බොහෝවිට වැඩක් වෙන්නේ නැහැ. සහ හිංසනයන්ට ලක්වූ කාන්තාවන් ගැන තරුණියන් ගැන සමාජයේ තිබෙන ආකල්ප හේතුවෙනුත් මේවා නීතිය ඉදිරියට යන එකත් සිදු වෙන්නේ බොහොම අඩුවෙන්. යුක්තියට ගරු නොකරන නීතියක් බොහෝවිට ප්‍රායෝගිකව උපයෝගී වන රටක, වින්දිතයාට සාධාරණය ඉෂ්ඨ නොවෙන අවදියක අපි ඉන්නේ.


මම මේක කියවන මේ සමුහයේ සහෘදයින්ගෙනුත් ඉල්ලන්නේ....හැමවෙලේම හිතන්න...... මේ ප්‍රශ්නය සංයුක්තව බැලුවහොත් අපට තේරුම් ගත හැකියි, කාන්තාවකට කාන්තාවක් වුනු නිසාම සමාජයෙන් පීඩාවක් තියෙන බව වගේම, පොදු වේ සමාජයේ ආර්ථික සමාජ පීඩනයට පුරුෂයාද හසුවී ඇතිවග. ඉතින් ඔහු මේ පිට කරන්නේ ඒ පීඩනය වෙන්න පුළුවන්. රැකියාවක් නැති තරුණයා බෝක්කුව උඩ, මහපාරේ නිකරුනේ කාලය ගත කරන එක, තෘප්තිමත් නැති ලිංගික ජිවිත ඒ තෘප්තිය විවිධාකාර තාවකාලික ක්‍රම වලින් හොයන එක, තමන්ට අහිමිවූ බලය දුර්වලයාට පෙන්වන එක, වගේ කරුණු මේ පිටුපස තියෙන්න පුළුවන්. මේවාට විසඳුම් ද අපි සෙවීමට පෙළඹී ඇත්තේ තනි තනිව නිසා බොහෝවිට අපිට හමු වන්නේද තාවකාලික විසඳුම්. නමුත් අප කළ යුත්තේ සැවොම එකතුවී මෙවැනි අවභාවිතයන් සමාජයෙන් තුරන් කොට දැමීමයි.

මොහොතක් සිතන්න .......ඔබට මේ ලෝකය තුළ නිදහසේ ජීවත්වීමට කොපමණ අයිතියක් ඇතිද...එම ප්‍රමාණයේම අයිතියක් අනෙකාටද ඇති බව.


--නිල් ගුණවර්ධන--


Wednesday, 22 February 2017

සොඳුරිය කාලය කොතරම් නපුරුද ..

සොඳුරිය කාලය කොතරම් නපුරුද
දිවි හිමියෙන් කඳුළැලි පුරවාගෙන
රැකගත් ආලය උදුරා ගෙන ගිය
කාලය කොතරම් නපුරුද සොඳුරිය...

පෙරුම් පුරා දුක සේ ගළපා ගත්
කවිය ඔබම වී නැළැවුණු යුගයක
හද ඇඳි ඔබ රුව සිහිනෙකවත් නැත
ඒ රුව කෙතරම් මිහිරිද සොඳුරිය...

ලොවට හොරා විළි ලා බිහිකර ගත්
වසන්තයේ සඳ මියැදුණු දවසක
බෙදා හදාගත් දුක වත් අද නැත
ඒ දුක කොතරම් මිහිරිද සොඳුරිය...

පද - සමන්ත හේරත්
ස්වර - ප්‍රේමසිරි කේමදාස
හඬ - අමරසිරි පීරිස්


කාලය.. ගෙවෙනා තත්පරයක් පාසා අතීතයට එකතුවෙන්නෙ මොනතරම් වේගයෙන්ද? අද ඊයෙ බවටත් හෙට දවස අද බවටත් පත් වෙද්දි අපි වටා එක් රොක් වෙච්ච කොයි තරම් නම් දේවල් අපෙන් ඈතට ඉගිලිලා යනවාද? අපි ළඟටම වෙලා හිටපු කී දෙනෙක් නම් අපෙන් ඈතට යනවද.. ඒ අතර හදවතේ ගැඹුරටම දැණුනු සමහර බැඳීම් වේදනාත්මක මතකයන් වෙලා හිත පාරවනවා.. ඒ මතකයක් පවා කෙනෙකුගෙ ජීවිතයකට හුස්මක් ශක්තියක් වෙන්න නොහැකිද?

ආලය, සෙනෙහස, ප්‍රේමය මේ මොන නමකින් හැඳින්වුණත් කෙනෙක් තව කෙනෙකු වෙනුවෙන් තමන්ගෙ හිතේ ඇති කරගන්නා බැඳීමක් තරම් සුන්දර දෙයක් තවත් ලෝකෙ තියෙනවාද? ඒ බැඳීම වෙනුවෙන් නොකරන කැප කිරීමක් නැති තරමට සමහරු ඒ වෙනුවෙන්ම ජීවත් වෙනවා..


ඒත් කාලය...

කාලයට කොයිතරම් නම් දේවල් වෙනස් කරන්න පුළුවන්ද? ළඟ නැතුව, එහෙමත් නැතිනම් කතානොකර එක මොහොතක් වත් ජීවත් වෙන්න බැරි වේවි යයි හිතන කී දෙනෙක් නම් කාලයේ සුළි සුළඟින් විසිරිලා ඈතට යනවාද? ඉතින් කාලය කොතරම් නපුරුද?

එහෙම යුගයක් තියෙන්නට ඇති.. සුවහසක් පෙරුම් පුරාගෙන ගළපා ගත්ත සුන්දර කවියක් වෙච්ච ඇගේ රුව.. දවසක් නෑර දකින්න හීන මවපු ඇගේ රුව ඉඳහිටක රෑක ඇස් වල මැවෙන හීනයකවත් නැති කාලයක් කවදා හරි එළඹේවි කියලා ඔහු නොහිතන්නට ඇති.. ඒත් ඒ මිහිරි රුව අද කොතරම් නම් දුරකද?

ආදරය වෙනුවෙන් තමන් ආදරය කරන කෙනෙක් එක්ක බෙදා ගන්න දුකක පවා කොයිතරම් සුන්දරත්වයක් තියෙනවාද? අඩුම තරමින් ඒ වියෝව වෙනුවෙන් ඉපදිච්ච දුකවත් හිතේ ඉතිරි වෙලා තියෙනවා නම්.. ඇය වෙනුවෙන් පුංචිම පුංචි ඉඩක්වත් ඉතිරි නොකරම ඒ දුකත් නොදැනීම ගිහින්... ඉතින් තවත් බලාපොරොත්තුවක් වත් නොතබාම ඒ මතකය නැති කරලා දාන්නට තරම් නපුරුකමක් වෙන කාට නම් තියෙන්නද?

කාලය.. නුම කොතරම් නපුරුද......

~අමාලි වසුන්දරා අතුකෝරල~


බුදු හාමුදුරුවො වැඩියා වාගෙයි

බුදු හාමුදුරුවො වැඩියා වාගෙයි පින්බර ස්වාමිනේ
දුක හිතිලද හිර ගෙදරට වැඩියේ මාගෙ මරණ දිනේ
මගෙ අම්මා වත් දොරටුව අද්දර හිටියද කියනු මැනේ
මා ගෙලලූ බව ඇයට කියනවද බුදු බව ලැබෙයි අනේ

අනේ ස්වාමිනි මා ගෙල ලන්නට ඉඩ නම් දෙන්න එපා
ගෙලවැලලූවොත් මගෙ මළ කඳ අම්මට පෙන්නන්න එපා
ඇතිදා ලඟ උන් මිතුරන් මතු සසරෙදි හමු වෙන්න එපා
නැති දා ලඟ උන් බුදු අම්මේ නුඹ දුක් ගිනි ගන්න එපා

නොදැන කෙරූවත් වරද වරදමයි නැත කිසි දිනක සමා
මරණයෙ දොරකඩ සිට ඔබ පා යුග සිඹ සමු ගනිමි මෙමා
කෙළිලොල් කම් පිරි මා සතු දිවිමග දැන් දැන් වේවි නිමා
මරණ බයක් නෑ අම්ම සිහිවෙයි..................................... ...

බුදු හාමුදුරුවො වැඩියා වාගෙ පින්බර ස්වාමිනේ
දුක හිතිලයි මා හිරගෙට ආවෙ පුතුගේ මරණ දිනේ
දුදනන් ඇසුරින් පරපණ නැසුවත් නුඹ මගෙ පුතුය අනේ
මතු උපදින දා මගෙම පුතු වෙයන් හොඳ මිනිසකු ලෙසිනේ

හඬ - සනත් නන්දසිරි/මල්කාන්ති නන්දසිරි
පද - සනත් නන්දසිරි
ස්වර - සනත් නන්දසිරි


ගීතයකට සමාජයේ කොයිතරම් නම් අහුමුළු සිදුවීම් ස්පර්ශ කරන්න පුළුවන්ද? ප්‍රේමය කියන්නෙ තරුණියක තරුණයෙකු අතර ඇති වන සෙනෙහසම පමණක්ද? මේකත් එක්තරා ප්‍රේමයක්..

ජීවිතේ යන මග වැරදිච්ච තරුණයෙක් ආපහු හැරෙන්නටම බැරි මංසලක ඉඳගෙන කරන එක්තරා පාපොච්චාරණයක් කිව්වොත් නිවැරදියි නේද? තමන් විසින්ම තෝරාගත්ත ජීවිතයක අවසානය වෙන්නෙ පෝරකය. කීදාහක් නම් බලාපොරොත්තු ආශාවන් පසුපස්සෙ මේ කාලය ඇතුළත අපේ හිත දුවනවද? සමහරු ජීවිතේ සතුට හොයන්නෙ කොයිතරම් නුසුදුසු දේවල් පසුපසද කියලා වැටහෙන්නෙ ආයෙමත් හදාගන්නට බැරි තරම් වැරදුණාට පස්සෙ.

තමන්ගෙ මරණය උදාවෙන බව නිසැකවම දැනගෙන තත්පරයෙන් තත්පරය ඒ මොහොත වෙනකල් බලාගෙන ඉන්න කෙනෙක්ගෙ සිතුම් පැතුම් කොහොම වෙන්න පුළුවන්ද? ඒ වගේ මොහොතක දෑස අභියසට එන ශාන්ත රුවකට හිත ඇතුළෙ දැවෙන ඒ ගින්දර නිවාලන්නට පුළුවන් නම්.. බුදු හාමුදුරුවන් ළඟ තියෙන සුවය ඔහුටත් ඒ භික්ෂූන් වහන්සේ තුළ දැනෙනවා. ඉතින් හරියටම බුදු හාමුදුරුවො දුටුවා වාගෙමයි. උන්වහන්සේගෙන් සරණක් අයැදිනවා.. බලන්න ඔහු විටෙක ඉල්ලන්නෙ තමන්ගෙ මවට තමන්ගෙ ගෙලලූ බව කියන ලෙසට.. තවත් විටක ඔහු ගෙලලන්නට ඉඩ නොදෙන ලෙසට.. ඒ කෙසේ වුවත් ඔහු සිය වරද පිළිබඳව දැන් පසු තැවෙනවා.. මරණයෙ දොරකඩ ඉතින් ඔහුගෙ අවසාන පැතුම ඔහුගෙ පළමු සෙනෙහස වුණු නැති දා ළඟ උන් ඇය.. අම්මා... දෙවෙනි අන්තරා කොටස අතර මගකින් නතර වෙනවා.. ඒ ඈ වෙනුවෙන්..

තමන්ගෙ දරුවකුගෙ මරණයක් දරා ගන්න තරම් අම්මා කෙනෙකුගෙ හිත ශක්තිමත් කරගන්න පුළුවන්ද? දරුවන් වෙනුවෙන් ආදරණීය අම්මා කෙනෙකුට කරන්න නොහැකි දෙයක් තියෙනවද.. ගීතයේ අතර මැදකින් ඇහෙන ඇගේ ශෝකාලාපය අසන්නා කම්පනයට පත් කරන්නට සමත් වෙන්නෙ නිරායාසයෙන්..

ගීතයේ පද පෙළටම උචිත තනුවත් හඬත් තවත් ඒ අදහස තීව්‍ර කරනවා.


~අමාලි වසුන්දරා අතුකෝරල~



සඳ තරු නිහඬයි

සිතිවිලි විතරක් අවදි වෙලා..........


සඳ තරු නිහඬයි
ගහකොළ නිසලයි
මුලු ලොව සැතපෙයි
සිතිවිලි විතරක් අවදි වෙලා....

පියා නුවන් යුග නිවා හැඟුම් සිත
සැතපෙන්නට වෙර දරන පැයේ
පාලුව ත‍නිකම කුටියට අවුදින්
හදවත අවදි කළා...

මවා නුවන් ඔබ ඔබේ තෙපුල් සර
සිහිනයකින් මෙන් ගලා රැයේ
සෙනෙහස හඬවා මතකය ඉකි බිඳ
හදවත අවදි කළා....

පද - කුලරත්න ආරියවංශ
ස්වර - එච්. එම්. ජයවර්ධන
හඬ - ඩබ්. ඩී. අමරදේව


රාත්‍රිය.. දවසක විඩාව නින්දක දියකර හරින සුන්දර ම කාලයක්.. හැම තැනම පිරිලා පවතින නිහඬ නිසොල්මන් බව කියාපාන්නෙ හැම දෙනාම තම තමන්ගෙ ලෝකෙ සැනසීම සොයාගෙන ගිය බවක්.. මොහොතක් සවන් යොමු කරොත් ඒ නිහඬතාවය තුළ ලොව අපූර්වතම සංගීතයක් කැටි වෙලා තියෙන බව දැනෙනවා නේද? පාලුව තනිකම දෙනෝදාහක් අස්සෙන් වුණත් හදවතට රිංගාගෙන එන්නෙ සීතල සුළං රොදක් වගේ.. ඒකයි රාත්‍රිය වේදනාබර මතක අවදි කරන්නෙ... මුලු ලෝකෙම එකම සිහිනෙක.. ඒත් මගේ සිතිවිලි අවදි වෙලා කොහේ දෝ දුරකට මාව රැගෙන යනවා..


දෙනෙත් තදින් පියා ගත්තාම නින්ද අපි කරා ඉක්මනින් ඒවිද? අපි හිතන බලාපොරොත්තු වෙන හැම දේම ඒ විදිහටම වෙනවානම් ජීවිතේ රසයක් නැති වේවි නේද? ඉතින් සොබාදහමට ඉඩ දීලා මම පරාජය පිළිගන්නවා.. සිහින වලට සිතිවිලි වලට සීමා මායිම් වැට කඩොළු බඳින්න පුළුවන් කාටද? ඔහේ ගලාගෙන ඈතටම දිවෙන මගේ සිතිවිලි නවතිනවා එක් තැනක.. හිනාවෙන කතාකරන ඇස් දෙකක් ළඟ.. ඇත්තටම ඒ නුඹම නේද? ළඟ ළඟම වගේ ඒ ඇහෙන්නෙ ඔබේ ආදරණීය කට හඬම නේද?

ඔබ මතකයක්.. සුන්දර මතකයක්.. ඒත් සුන්දර මතකයකට පුළුවන් ද මේ තරම් හිත රිදවන්න.. ඇස්වලට කඳුළක් හදවතට රිදුමක් නැතිව ඔබ වෙතට ළං වෙන්න.. ඔබ ගැන හිතන්න ඇත්තටම බැරිද? කොහොමද දැනෙන හැඟීම් නතර කරන්නෙ. කිසිඳු හැඟීමක් දැනීමක් නැතිව ඔබ දකින්න විඳින්න පුළුවන් දිනක් කවදාහරි ඒවි.. ඒත් එදාට මේ ඉකිබිඳින කඳුළු ඇස් වලට පුරවන සෙනෙහස මා ළඟ ඉතිරි වෙලා තියේවිද?


~අමාලි වසුන්දරා අතුකෝරල~


සසර සැරි සරන තෙක්..

ඔබෙ දෙතොල් පෙති ලිහී පිපුණු හසරැල් විලේ
හද දියව ගලායයි රැළි ලමින් සැලි සැලී
මෙවන් සුව පෙර නොවිදි තුන් සිතම සලිතවේ
සසර සැරි සරන තෙක් ඔබ මගේ ඔබ මගේ

හිරු නිවී මුහුදු තෙර රාත්‍රිය එළඹිලා
තරු කඩා වැටෙන විට අහස් ගඟ කළඹලා
මට බලා ඉන්න බෑ ඔබෙ නුවන් පෙනෙනවා
සසර සැරි සරන තෙක් ඔබ මගේ ඔබ මගේ

නා ගසක් දළුදමා වසන්තය එළඹිලා
මද පවන් රැල් වැදී සැලෙන විට කැළඹිලා
මට බලා ඉන්න බෑ දෙතොල් ඔබෙ පෙනෙනවා
සසර සැරි සරන තෙක් ඔබ මගේ ඔබ මගේ

යුග ගණන් පැමිණි මග පැටලිලා වැරදිලා
ඔබ මගෙන් වෙන්ව ගිය ලකුණු ඇති මාවතේ
මට බලා ඉන්න බෑ පෙර ඇසුර හැ‍ඟෙනවා
සසර සැරි සරන තෙක් ඔබ මගේ ඔබ මගේ

අහස්තල පොළෝ තල ඔබට මට පොදුවෙලා
හදවතින් එක්වුණත් ගතින් දෙදෙනෙකු වෙලා
මට බලා ඉන්න බෑ සියොළඟම තැවෙනවා
සසර සැරි සරන තෙක් ඔබ මගේ ඔබ මගේ

ගේය පද -ප්‍රේමකීර්ති ද අල්විස්
තනුව හා ගායනය - ආචාර්ය වික්ටර් රත්නායක


සර්වකාලීන ගීතයක්.. ඒ වගේම අපි හොඳින් කියවලා බැලුවොත් මෙතන තියෙනවා පෙම් පුවතක්.. ඒ කියන්නෙ මේ ගීතය පසුබිම් වෙන්නෙ එක අවස්ථාවක් නොවෙයි. ඒ කියන්නෙ ඔහුත් ඇයත් වෙන්වුණ අවස්ථාවෙ නොවෙයි. අරගෙන බලන්න ඔවුන් හමුවෙනවා. හමුවෙද්දි හිතේ ඇති වුණ චකිතය, ලැජ්ජාසහගත බව ආගන්තුක බව මුළදි පේනවා නේද? මුලදීම ඔහු දකින්නෙ ඇගේ සිනාව, එහි සුන්දරත්වය.. ඊට කලින් එහෙම සුන්දරත්වයක් ඔහු විඳලා නැහැ. එවන් සුව පෙර නොවිඳි තුන් හිතම සලිත වෙයි.. එහෙමයි කියන්නෙ..

ඊළඟට ඔවුන් ළං වෙනවා. ටිකෙන් ටික.. ඊළඟට ඔහුට මතක් වෙන්නෙ ඇයගේ දෑස.. ඒ කියන්නෙ දැන් ඔවුන් පෙම්වතුන්.. දෑස් වලින් කතා කරන්නෙ නේද?
තුන් වෙනි කොටසට එද්දි බලන්න.. දැන් ඔවුන්ගෙ සම්බන්ධය තවත් දුරදිග ගිහින්. දැන් ඔහුගෙ හිත හිනාවකට හෝ ඇස් වලට නොවෙයි ඇගේ දෙතොල් වලට. ඔහු මතක් කරන්නෙ නා ගස්.. නාදළු කියලා කියන්නෙ සුමුදු දෙතොල් වලටනෙ. ඒ කියන්නෙ ඔහුට ඒ පහස දැනිලා තිබෙනවා. එළඹිලා තියෙන්නෙ වසන්තයනෙ..

දැන් බලන්න කාලයක් ගිහින් - යුග ගණන් -. මොකක් හෝ ගැටලුවක්.. පටලැවිල්ලක්. වැරදීමක්. ඔහු නෙමෙයි ඇය වෙන්වෙලා ගිහින් ඔහුවෙතින්.. ඒත් ඔහු තවමත් බලා ඉන්නවා. මේ කියන්නෙ ඇත්තම පාරක් ගැන නොවෙයිනෙ. පැහැදිළියි ඔහු ඈ වෙනුවෙන් තවමත් ඔවුන්ගෙ ආදර ලෝකයේ සිටින බව. දැන් මතක් වෙන්නෙ පෙර ඇසුර.. ඒ කියන්නෙ මේ මොහොත වෙද්දි ඇසුර නැවතිලා.

අවසානය බලන්න. එකම අහස, එකම පොළොව.. අහස පොළොව හැරුණාම දැන් අපේය කියන්න කිසිවක් ඔවුන්ට නෑ. අහස පොළොව පොදුයි කියන කාරණය මිහිමත ජීවත් වෙන හැම සත්වයෙක්ටම අදාලයිනෙ. හැබැයි ඔහු හදවතින් තවමත් ඇයට ආදරය කරනවා. එක්ව සිටින බව සිතනවා.. ඇයත් එහෙම ඇති කියා ඔහු උපකල්පනය කරනවා.. වෙන්න පුළුවන්නෙ. අපිත් එහෙමනෙ පතන්නෙ. මම හිතන තරමටම අනිත් කෙනාත් හිතනවා, දුක්වෙනවා, බලා ඉන්නවා ඇති කියලා. ඒත් බලා ඉන්න බැරි මට. සියොළඟම සැලෙන්නෙ මගේ.. ඉතින් මුල ඉඳන් අගටම එන එකම පැතුම..

සසර සැරි සරන තෙක් ඔබ මගේ ඔබ මගේ...................................

මොන හේතුවකට වුණත් ගීතය අහල ඉවරවෙද්දි ඇස්වල කඳුළු......


~අමාලි වසුන්දරා අතුකෝරල~


Tuesday, 21 February 2017

තුන් හෙලේ කැලෑ තුළ

"" තුන් හෙලේ කැලෑ තුළ සිංහ පැටව්
නැත උන් රට අතැර ගොසින්
කොටුකර යදැලින් ඇති සිංහ පැටව්
විලි වැද යති දැක හෙළයන්.....""

** තුන් හෙලය..ඔබ දන්නවා ඇති අපේ රට පෙර රුහුණු, මායා, පිහිටි, නමින් කොටස් තුනකට බෙදා වෙන් කර තිබූ බව .ඉතින් මේ කොටස් තුන එකතුවූ රටට තමා තුන් හෙලය කියා පවසන්නේ..මේ රටේ ජීවත් වන වැසියා සිංහල නමින් හැදින්වූවා..සිංහලයා යනු සිංහයෙක් වන් තේජාන්විත ගෞරවනීය කොට්ඨාශයක් ..ඉතින් මේ තුන් සිංහලේ කැලවල් වල සිටිනා සිංහ පැටව්...යනුවෙන් රචකයා අදහස් කර ඇත්තේ අපේ පැරණි මුතුන් මිත්තන්ගෙන් පැවත ආ නියම ශ්‍රී ලාංකිකයා නොහොත් හෙළයන් වයි.ඔවුන් තවමත් කැලෑ තුල නොහොත් මේ රටේ සමාජයේ ජීවත් වනවා.ඔවුන් මේ රට හැර දමා ගොස් නැහැ..ඇයි ඔවුන් එසේ නොගියේ.ඔව්..ඔවුන් සැබෑවටම අසීමිත ජාත්‍යාලයෙන් මේ මවුරට සමග බැදී සිටින නිසා..
.තවත් කොට්ඨාශයක් ගැන අපට මෙහි දක්වනවා...යදැලින් කොටු කර ඇති සිංහ පැටව්...යනුවෙන් . යදැලක් යනු යකඩින් තැනූ දැලක්,රාමුවක් යන අදහස...ඉතින් එවන් දැලක් තුල වටවුනු බිම් කඩක ජීවත් වන සිංහ පැටවුන් හා කැලෑතුල ජීවත් වන සිංහ පැටවුන් අතර ලොකු වෙනසක් තිබෙන බව ඔබට දැනෙනවා ඇති..කැලෑවේ ජීවත් වන සිංහයාට අමුතුවෙන් සිංහ තේජාව ඉගැන්විය යුතු නෑ..ඔවුන් තම ජන්මයෙන්ම හා පරිසරයෙන්ම සැබවින්ම සිංහයින් වී හමාරයි.ඔවුන්ගේ ලේ වල දුවන්නේ නියම සිංහ ලෙයයි...සිංහයා යනු ප්‍රෞඩත්වයෙන් පිරිපුන් උතුම් සත්වයෙක් බවට සත්ව ලෝකයේ පිලිගැනෙන්නෙ..නමුත් යදැලක් තුල සිරවී ඇති දැඩිවන සිංහයන්ට කැලෑවේ ජීවත් වන නියම සිංහ සෙය්‍යාව ලබාගන්නට බැහැ.ඔවුන් වැඩෙන්නේ සීමාසහිත රාමුවක් තුළ..නමුත් සැප සම්පතින් නොඅඩුව... හෙළයා නොහොත් සිංහලයාව දුටු තැන විළි වැද නොහොත් ලැජ්ජාවට පත්ව මගහැර යා නම්..ඒ නියම සිංහයා නොවෙන බව ඔබට දැනෙනව ඇති..එසේ නම්...නියම සිංහයා නොහොත් සිංහලයා ජීවත් වන්නේ තුන් හෙලයේ කැලෑතුල එනම් මේ සිංහල රටේ සමාජය තුළම මිසක් යදැල්ලකින් වටවූ ..,නොහොත් සැප සම්පතින් ආඪ්‍යය වූ භුමියක නොවේයි..

;සරු පොළොව මකා තණ කබල කකා සිංහයෝ සිගති එතෙරින්.. //සරු පොළොව..// පෙරදිග ධාන්‍යාගාරය නමින් විරුදාවලිය ලැබූ මේ ලක් පොලොවේ සරු සාර බව ගැන තවත් කුමකට සාක්ෂි දරන්නද.? බලන බලනා අත නිල්ල නිලට දිලෙනා කෙත් වතු, කෘෂිබෝග අප රට සශ්‍රීකත්වයෙන් ආඪ්‍ය කලා නොවේද..එවන් සරු පොලොවක් මකා දමා පිටරැටියන්ගේ ඉදුල් කන්නට,තණකොළ බුදින්නට තරම් නිවට නියාලු ජාතියක් බවට සිංහලයා නොහොත් මේ උක්ත සිංහයා පත්ව තිබේද..
පද රචකයා අපට පවසන්නේ මෙවන් සරු පොළොවක් මකා දමමින් එතෙරින් සිගමන් යදින්නට තරම් අසරණ වූ බව නොවේද..මෙය නොවේද අපේ වත්මන...බලන්න, මොහොතක් සිතා බලන්න.. මුලු ලොවටම බත සපයන්නට තරම් ධාන්‍යාහාරයක් බදුවූ මේ රට අද පිටරටින් සහල් ගෙන්වන තැනට පත්වී තිබෙනවා නේද.රචකයා සිතූ අයුරින්ම අද රට ඒ තැනට පත්ව තිබෙනවා..කෘෂිකර්මාන්තයෙන් සරුසාර වූ පොළොව අද වල් බිහිව පුරන් වී ගිහින් නේද...
නමුත් ...මේ නියම සිංහ ස්වභාවයද...සිතන්නට කරුණක් අපට පද රචකයා විසින් ඉතුරු කර ඇති බව පෙනෙනවාද..ඔහු පවසනවා අපට..
// සිහ රදුනට දාවූ සිංහ පැටවු තුටුවෙද අනුනගෙ ඉදුලින්.. //
මේ අපේ රටේ වීර මුතුන් මිත්තන්ගෙන් පැවත එන සිංහල ජාතියමදැයි පුංචි කුකුසක්....මොකද එවන් අභිමානී ජාතියක් මෙලෙස පිටරටින් සිගමන් යැද ඔවුන්ගේ ඉදුල් කන තත්වයට පත්වේවීද..නියම හෙළයන් නම් පිටරටින් ගෙනෙනා දෙයට ලොබ බැද තම මවු රටේ සම්පත් පිටරටට කොල්ලකන්නට දෙනවාද.. සිතන්න ඔබත් මොහොතක්...

// •• අප ධජයේ ඉන්නා සිංහ පැටවු
පැන යන්නට පෙර මෙරටින්..
පිට රටුන් දොරින් දොර සිගා නොකා
සිත අලස සුවය දුරරින්...••//

ඔබ දන්නවා අප ජාතික ධජයේ නිරූපිත සිංහ ලකුණින් පෙන්වන්නේ අභිමානවත් හෙළයින්ගේ බල පරාක්‍රමයයි..,නොපසුබට වීර්‍යයයි..,අසාධාරණයට අයුක්තියට නොනැමෙන, ඍජු අබිමානවත් ප්‍රොඩත්වයයි.. ඉතින් එවන් සිංහ රුව නිරූපණය කලේ එවන් සිංහයින් නොහොත් හෙළයින් මේ රටේ ජීවත් වූ නිසාවෙන්මයි.ඇත්තටම අද ලංකාව තුළ එවන් සිහළුන් සිටිනවාද..අපට නැගෙන පැනයක්.බොහෝවිට නැති උනත්,ඔවුන් නැතුවාම නොවේ..
මේ රට ගැන හැගීමක් කැක්කුමක් ඇති අව්‍යාජ සිංහ පුතුන් දූවරුන් තවමත් අප අතර, අප සමාජයේ..,අපේ රටේ ජීවත්වෙනවා.ඉතින් එවන් රටට වැඩදායී මිනිසුන් මේ රටින් ඈත් වන්නට, නැති වන්නට පෙර දැන්වත් මේ පිටරටින් සිගමන් යදින එක නතර කලයුතු නොවේද..?
මට පුද්ගලිකව දැනෙන කරුණක් මා සදහන් කරන්නම්..පද රචකයා අවධානය යොමු කරන කරුණක් මෙසේ...;// අප ධජයේ සිටිනා සිංහ පැටවු පැනයන්නට පෙර මෙරටින්..//; ධජයේ නිරූපිත සිංහ රුව නොහොත් සිංහල ජාතිය ටිකෙන් ටික තුරන් වෙන බව නොකියා කියා පෑමක්..සිංහල ජාතියේ අවසානයේදී ධජයට සිංහ රුවක් කුමකටද? එලෙස ජාතියේ වඳ වීමකට පෙර තුරන් වීමට පෙර ජාතිය වෙනුවෙන් රට වෙනුවෙන් සියලු වීරිය යොදවා සිතේ ඇති අලස කම්මැලි දුරලා රට වෙනුවෙන් නැවත වැඩ කලයුතු නොවේද.?

නන්දා මාලිනිය....ජාත්‍යාලය වඩවමින් සිත් සතන් තුළ සැගව ඇති අපේකම, රට, ජාතිය ආගම ගැන දැනෙන හැගුමන් හොදින් පුබුදුවන්නට හැකි හොදම කටහඩක් මා නම් දකින්නේ නන්දා මාලනියමයි.මේ ගීය අසා බලන්න..ඇගේ ස්වරයෙන් ඈ අමතන්නේ අපේ සිත් වල ඇතුලාන්තයටම නොවේද.. එවන් කටහඩකට සුසැදි ලෙස පද රචනා කරන්නට තරම් වූ මහාචාර්ය සුනිල් ආරියරත්නයන්...රට ජාතිය ආගම වෙනුවෙන්, පෑනෙන් කලහැකි යුතුකම එතුමා මෙවන් වටිනා ගී රැසක් දැයට දායාද කරමින් සිදුකරනු ලැබුවා..සැබෑවටම සුනිල් ආරියරත්නයන් හා නන්දා මාලනියන් දේශයේ බොහෝ රැකගතයුතු ආරක්ෂා කලයුතු තැන්, අවස්ථා පිලිබද පවසමින් ඔවුන්ගේ සුසංයෝගයෙන් සමාජයට මහත් මෙහෙවරක් කරනු ලබන්නේ.

එමෙන්ම මෙවන් සුවිශේෂී ගීයක සංගීතය පිලිබදව නොපැවසුවහොත් එය මහත් අඩුවක්..අප රටේ දක්ෂතම සංගීතවේදියෙක් වන රෝහණ වීරසිංහයන් නන්දා මාලනියන්ගේ හඩට සහ පද පෙලට ගැලපෙන අපූර්වතම තනු නිර්මාණයක් මෙම නිර්මාණයට යොදාගෙන ඇත්තේ. මදින් මද ඉහල නැංවෙන ජාතිකාභිමානය , අපේකම තව දුරටත් තීව්‍ර කරන්නට ඔහුගේ සංගීත නිර්මාණය බෙහෙවින් ඉවහල් වී ඇති බව නොරහසක්.. අවසාන වශයෙන්.. රෝහණ, නන්දා, සුනිල් යන තුන් ඈදුනු මහා චරිත ත්‍රිත්වයේන් අපේ රටට අපේ ලෙයට තදින් කා වැදුනු නිර්මාණයක් එලි දකින්නට සමත් වී ඇත...

ඉතින්... අපි සැවොම එකම හැගීමකින් යුක්තව කටයුතු කරන්නේ නම් මෙය සිහිනයක් නොවනු ඇත.සැබෑවටම සිහළ ලෙයින් උපන් අපි අපේ මවුබිම පිටරැටියන්ට උවමනා ලෙස විනාස කරගන්නවාද නැතහොත් එකාවන්ව එකමුතුව මේ අපේ ලක්මව රැකගන්නවාද...කුමක්ද ඔබේ තීරණය.? එය ඔබේත් මගේත් අපෙන් පසු මතු පරපුරටත් තීරණාත්මක තීරණයක් වනු ඇත.. උපන් රටට ගෞරවයක්, අභිමානයක් එක් කල මිනිසෙකු ලෙස යම්දාක ඔබ ජීවිතයෙන් සමුගනු ඇත.එහෙත් ඔබ නිසා තවත් ඔබ වැනිම මුලු ආත්මයෙන්ම සිංහලයින් ,හෙළයින් වූ සිංහ පැටවුන්ට මේ පුන්‍ය භූමිය තුන් හෙළයක්වම පවතීවි...
ඔබ සැමට ජය..!! ස්තූතියි ....

**පසුවදන..:- මා මෙතෙක් අරුතට එක් කල මගේ ශෛලියෙන් වෙන් කර අලුත් විදියට සිතන්නට වෙනස් මාවතක් පෙන්වා දුන් ඒ පුද්ගලයාවද සිහිපත් නොකලොත් එය මා අතින් සිදුකරන වරදක් වනු ඇති. අරුතට මගේ නිර්මාණ මගේම ක්‍රමයකට එලිදක්වන්න මා දිරිමත් කල ඔහු, මෙවර මා හට විශේෂයෙන් මෙවන් සමාජ මෙහෙවරක් කරනා ගීයක් පිලිබද අරුතට නිර්මාණය කරන්නට මට දුන් උපදෙස් ඉතාම ගෞරවයෙන් පිලිගතිමි.මෙම ගීතය තෝරා දී මට නිර්මාණයක් සිදු කරන ලෙස කල ඉල්ලීම ඔබෙන් ලද උපදෙස් අනුව මෙලෙස ඉදිරිපත් කරමි.මෙම නිර්මාණය ඔබ නමින්ම වෙන් කරමි Thejana Abeydeera සොයුර...ඔබ අරුතට මෙන්ම අප සැමටත් වටිනා මිනිසෙක්, දයාබර සොයුරෙක්..ඔබට ජය..!!

තුන් හෙලේ කැලෑ තුල සිංහ පැටව්
නැත උන් රට අතැර ගොසින්
කොටු කර යදැලින් ඇති සිංහ පැටව්
විලි වැද යති දැක හෙළයන්..

සරු පොළොව මකා තණ කබල කකා
සිංහයෝ සිඟති එතෙරින්
සිහ රදුනට දාවූ සිංහ පැටව්
තුටුවෙද අනුනගෙ ඉදුලින්....

අප ධජයේ ඉන්නා සිංහ පැටව්
පැනයන්නට පෙර මෙරටින්
පිට රටුන් දොරින් දොර සිඟා නොකා
සිත අලස සුවය දුරරින්...

ගායනය :-විශාරද නන්දා මාලනී.
පද රචනය :-මහාචාර්ය සුනිල් ආරියරත්න.
සංගීතය :-රෝහණ වීරසිංහ.

**යස්..**


Sunday, 19 February 2017

රෑ පැල් රකින කුරහන් පැහෙනා හේනේ


















රෑ පැල් රකින කුරහන් පැහෙනා හේනේ..
මගෙ තනි නොතනියට නුඹවත් නැතිවානේ..
හෙට දින නුඹත් දීගෙක ගිය පසු නෑනේ...
මාස පෝය දා වාගෙයි ගම්මානේ...

එගොඩහ ගොඩේ ඉස්මත්තෙදි දුටුවාට ..
ඇල කණිඩියේ ඉඳගෙන අත වැනුවාට..
මගෙ හිතු මනාපෙට මං බහ දුන්නාට..
නාඬන් මස්සිනේ පෙර පිං නැතුවාට....

හැදුවේ ගෙපැල මට තනියෙන් ඉඳින්න ද...
බාලේ ඉඳන් බඳි ආලේ බිඳින්න ද..
රෑ තුන් යමේ මේ හැටි දුක් දෙවන්න ද...
හීනෙන් මිසක හැබැහින් එක් නොවන්න ද..

නෑනා නැතත් කල දවසක් ගෙවෙන්නයි..
සිටු කුමරියක් කරකාරෙට ලැබෙන්නයි...
පත්තිනි ගම්භාර දෙවියන් රකින්නයි..
කුරහන් කපන දා මා සිහි කරන්නයි..

නෑනා හා මස්සිනා අතර පැවති ප්‍රේමය විවාහය දක්වා ගෙන යැමට නොහැකි වූ දෙදෙනෙකු අතර සංවාදී ස්වරූපයෙන් නිර්මාණය වී ඇති අපූරු ගීතයකි,අබේවර්ධන බාලසූරිය සහ ත්‍යාගා එන් එඩ්වඩ් ගායනා කරන රෑ පැල් රකින කුරහන් පැහෙනා හේනේ නැමැති ගීතය ..

රෑ පැල් රකින කුරහන් පැහෙනා හේනේ ..
මගෙ තනි නොතනියට නුඹවත් නැතුවානේ...
හෙට දින නුඹත් දීගෙක ගිය පසු නෑනේ..
මාසෙ පෝය දා වාගෙයි ගම්මානේ ..

තනිව හේනක් කොටා වගාවක් කිරීම ගැමි තරුණයෙකු ගේ විවාහ දිවියට ඇති සුදුසුකම් අතර එකක් ලෙසට ගැමියන් අතර මතයක් පවතී.මන්ද එය විවාහ දිවියක් ගත කිරීම සඳහා ඇවැසි ආර්ථික ශක්තියේ සංකේතයක් වැන්න නිසාය.අනෙක අලස අයෙකුට එවන්නක් කල නොහැක.

උක්ත තරුණයාට සිය නෑනා මතකයට එන්නේ තම හේන ආරක්ෂා කිරීම සඳහා පැල් රකින අවස්ථාවේ දී යැ. තම පාළුව කාන්සිය නිවා ගැනීමට නෑනාවත් සිටියානම්, කොතරම් දෙයක් දැයි ඔහුට සිතේ..එහිදී "කුරහන් පැහෙනා හේනේ"යන්න ශුංගාරාත්මක යෙදුම කි. ග්‍රේෂන් ආනන්දයයන් විසින් රචිත මිල්ටන් මල්ලවආරච්චි ගායනා කරන "මගේ පුංචි කුමාරී "කියන ගීතයේ ඇති "ආල හැඟුම් මෝරන යාමය " සහ මෙහි "කුරහන් පැහෙනා"යන්නේ සැඟවුන අර්ථය එකම දෝ යැයි සිතේ.
ඔහුගේ නෑනා ඉදිරියේ දී පිටස්තරයෙකු සමග විවාහ වී යෑමට නියමිත බව ඔහු දනී..එසේ ඇය ගමෙන් යෑම ඔහු දකින්නේ ගම තුල ඇති ආලෝකය ඉවත් ව යෑමක් ලෙසට ය.ඔහුගේ ජීවිතය ද ඇයගෙන් ආලෝකවත් කිරීමට බලාපොරොත්තුවෙන් සිටි ඔහුට ඇයගේ වෙන්වීම දැනෙන්නේ සඳ නැති අමාවක දිනයක් සේය.

එගොඩහ ගොඩේ ඉස්මත්තෙදි දුටුවාට
ඇල කණ්ඩියේ ඉඳගෙන අත වැනුවාට
මගෙ හිතු මනාපෙට මං බහ දුන්නාට
නාඬන් මස්සිනේ පෙර පිං නැතුවාට

නෑනා සිය මස්සිනාව හමුවන තැන් පිලිබඳ උක්ත කොටසින් කියැවේ..එනම් එගොඩහ ඉස්මත්ත..වැව් කණ්ඩිය..ආදී ස්ථාන ය.එගොඩ සහ මෙගොඩ ඔවුන් දෙදෙනා විය නොහැකි ද?එගොඩ හා මෙගොඩ අතර බාධක ය ,නෑනාගේ දෙමාපියන් ගේ බලපෑම/ආකල්පය විය නොහැකි ද?
ඇය සිය මස්සිනාට බහ දෙන්නේ ඇයගේ හිතුමනාපෙටය.එහෙත් ඇයගේ දෙමාපියන් එයට අකමැති වගක් පෙනේ.එනිසා ඇයව වෙන කෙනෙකුට යෝජනා කර ඇත..එහිදී මස්සිනාට අසාධාරණයක් සිදුවී ඇතැයිද කිව හැක.ඒ ඔහුට බලාපොරොත්තු ලබා දී ඔහුව මඟ හැරීමයි..සමහරවිට ඇය ද දෙමාපිය කැමැත්ත ගන්නට උත්සාහ කරන්නට ඇත..එහෙත් දෙමාපියන් එයට අකමැති වන්නට ඇත.දෙමාපියන් සමග විරුද්ධ වී හිතුවක්කාරෙට විවාහ වීම ගැමි තරුණියකට තරම් නොවන බැවින් ඇය දෙමාපිය යෝජනාවට කැමැති වන්නට ඇත.එනිසා ඇය මස්සිනාගේ සිත් අස්වසයි..ඒ පෙර පිං නැතුව ඇතැයි කියමිනි..(සිත නිවන කතා 😁😁)

හැදුවේ ගෙපැල මට තනියෙන් හිඳින්න ද..
බාලේ ඉඳන් බැඳි ආලේ බිඳින්න ද..
රෑ තුන් යමේ මේ හැටි දුක් දෙවන්න ද..
හීනෙන් මිසක හැබැහින් එක් නොවෙන්න ද..

හේන තුලින් ආර්ථික ශක්තිය ද, ගෙපැල තුලින් ආරක්ෂාව ද සංකේතවත් වන බැවින් ද ඔහුටම කියා ඇති ගෙපැල විවාහයකට මූලික සුදුසුකමක් ලෙසට ගැමියෝ සලකති..
ගැමි තරුණයෙකුට ඇත්තේ සරල බලාපොරොත්තු ටිකකි.එනම් තරුණියක සමග විවාහ වී දරු මල්ලන් හදාගෙන සතුටින් ජීවත්වීම පමණි.ඒ සඳහා ඔහුට මාළිගා අවැසි නැත.ගෙපැල හොඳටම ප්‍රමාණවත්ය.
බොහෝවිට එය නිර්මාණය වෙන්නේම ඔහුගේම මහන්සියෙනි.උක්ත මස්සිනා තම ගෙපැල හදන්නේම නෑනා සමග දිවි ගෙවීමේ අටියෙනි.එහෙත් අද නෑනා වෙන කෙනෙකු සමග විවාහ වීමට නියමිතය.එනිසා මම මේ ගෙපැල හැදුවෙ තනියෙන් ඉන්නදැයි නෑනාගෙන් ප්‍රශ්න කරයි...
බාල වියේ පටන් ආ බැඳීම බිඳින්නද හදන්නෙ?එතකොට අපිට එකතුවෙන්න වෙන්නෙ හීනෙන් විතරද?යනුවෙන් ඔහු නෑනාගෙන් අසයි..

නෑනා නැතත් කල දවසක් ගෙවෙන්නයි...
සිටු කුමරියක් කරකාරෙට ලැබෙන්නයි..
පත්තිනි ගම්භාර දෙවියන් රකින්නයි .
කුරහන් කපන දා මා සිහිකරන්නයි..

ඇය ඔහුගෙන් සමුගෙන යන්නේ කැමැත්තකින් නොවන්නට පුළුවන.එහෙත් යතාර්ථට මුහුණ දිය යුතුය.එනිසා ඇය ඔහුව ආරක්ෂා කර දෙන ලෙස පත්තිනි මෑණියන්ගේගෙන් හා ගම්භාර දෙවියන්ගෙන් ඉල්ලා සිටියි.එමෙන්ම ඔහුගේ අනාගතය සාර්ථක වේවා යි ප්‍රාර්ථනා කරයි.එමෙන්ම ඔහුට ධනවත් සහකාරියක් ලැබෙන්නයි ද ඉල්ලයි.එහෙත් ඔහුට ඇයව අමතක නොකල හැකි බව ඇය දනී..එනිසාම ඇය "කුරහන් කපන දා" මා සිහි කරන්න යැයි ඉල්ලයි.එයද ශුංගාරාත්මක යෙදුමකි.
සිය ප්‍රථම ප්‍රේමය අමතක කිරීමට කිසිම පෙම්වතෙකුට/පෙම්වතියකට නොහැක.මෙම කාරණය නෑනා විසින් අවබෝධ කරගෙන ඇති වගක් පෙනේ.එනිසාම දෝ සිටු කුමරිය සමග විවාහ වී,ඒ ප්‍රේමයේ අස්වැන්න නෙලන අවස්ථා වේ නොහොත් " කුරහන් කපන දා " ඇයව මතකයට ගන්නා ලෙස මස්සිනා ගෙන් ඉල්ලයි...

අබේවර්ධන බාලසූරිය යන්ගේ හඬ තුලින් සැබෑ ගැමි තරුණයා තුල ඇති හැඟීම් නියමාකාරයෙන් ඉස්මතු වේ.ත්‍යාගා එන් එඩ්වඩ් ගේ ගායනය තුලින් ද නෑනාගේ ආත්මකථනය අපූරුවට ඉස්මතු වේ..ප්‍රවීණ සංගීතවේදී සරත් දසනායකයන්ගේ සංගීතය තුලින් ගැමි සිතැඟි යාවන් අපූරුවට ප්‍රති නිර්මාණය වී තිබේ..මෙහි ගේය පද මෑතකදී අප අතරින් වියෝ වූ ආචාර්ය අජන්තා රණසිංහයන් ගේය.

බුද්ධික ප්‍රදීප් අතුකෝරල ..


සංහිඳේ දෙයියන්ගෙ පාමුල

සංහිඳේ දෙයියන්ගෙ පාමුල
කඳුළු තියලා එන වෙලේ
වැව් කොනේ තනි එකා ඉඳලා
දිවුල් හෙව්වද උඹෙ කුසේ
අදුර ඇඳගෙන ඇත්තු ඇවිදින
හරිම මූසල මණ්ඩියේ
වැවේ දෙවියනි මේ තියෙන්නේ
අපි උදේ කෑ වැල් අලේ

රැහැයියෝ ඔය ජප කරන්නේ
වැදුම් ගෙදරක මන්තරේ
පොඩි එකා ඇහැ පියාගන්නැති
දකින්නට පෙර කිරි කළේ
වී දෙපෑලක් උගස් කරලා
ගෙනත් ඇති පංචායුදේ
අලි හිතක් ඇයි අඩිය තිබ්බේ
පොඩි පුතා සැතපුණු කුසේ

කණාමැදිරියො එළිය නිවලා
ගුලිවෙලා ඇති මගෙ පැලේ
ගහක් මුදුනට හඳත් නැගලා
බලා ඉන්නැති මර බයේ
මිරිස් හේනක දුව පනින්නට
පුතත් එක්කල මහ වනේ
නංගියේ උඹ ඇවිත් යනවද
හීනයක හෙට කළුවරේ

වල් අලි තර්ජනය හේතුවෙන් දුක් විඳින ජනතාවගේ දුක්ඛිත ජීවිතයේ පැතිකඩක් සේ නිර්මාණය වී ඇති සංවේදී නිර්මාණයයකි,සුජීව හෙට්ටිතන්ත්‍රීන් රචනා කරන ලද සුනිල් දයානන්ද කෝණාරයන් සංගීතවත් කොට ප්‍රතිභාපූර්ණ ගායන ශිල්පී සමන් කොට්ටව ලෙනින් ගායනා කරන "සංහිඳේ දෙයියන්ගෙ පාමුල " ගීතය.

සංහිඳේ දෙයියන්ගෙ පාමුල
කඳුළු තියලා එන වෙලේ
වැව් කොනේ තනි එකා ඉඳලා
දිවුල් හෙව්වද උඹෙ කුසේ
අදුර ඇඳගෙන ඇත්තු ඇවිදින
හරිම මූසල මණ්ඩියේ
වැවේ දෙවියනි මේ තියෙන්නේ
අපි උදේ කෑ වැල් අලේ.

සුජීව මෙහි ප්‍රස්තූතය කොට ගනුයේ,වල් අලියෙකුගේ ප්‍රහාරයකට ලක්ව මිය යන ගැබිණි මවකගේ සංවේදී සිදු වීමකි.
"සංහිඳේ දෙයියන්ගෙ පාමුල කඳුළු තියලා එන වෙලේ"
වල් අලි තර්ජිත ප්‍රදේශවල ඉන්න මිනිසුන් කඳුළු සමඟ ජීවත් වෙන්නෝ වෙති.ඒ ඔවුන්ගේ සමාජීය හා ආර්ථික ගැටලු නිසාවෙනි.එහි ගැබිණි මව්වරුන් යනු,අන් අයටත් වඩා කඳුළු උරුම කරගෙනම දිවි ගෙවන කොටසකි.ඔවුන්ට විශේෂඥ වෛද්‍ය වරු හමුවීමට ඉඩක් නැත.තැනක් නැත.මුදල් නැත.එනිසා ඔවුන්ගේ එකම ගැලවුම් කරුවා වනුයේ තමන් අදහන දෙවියන් ය.වෛද්‍යවරයෙකු ගැබිණියක පරීක්ෂා කර බලා,ඔබගේ දරුවා නීරෝගීව සිටිනවා නිරුපද්‍රිතව ලැබේවී කියූ විට සහනයක් ලබන්නේ යම් සේද,එපරිද්දෙන් ම දෙවියන් ඉදිරියේ තම අරමුණ ඉටුකර ගැනීමට බාර වූ පසුව ගැමි කාන්තාව ලබයි.බාර හාර වූ පසුව ඇය ලබන සතුට " දෙයියන්ගෙ පාමුල කඳුළු තබා"යන්නෙන් සුජීවයන් ඉදිරිපත් කර ඇති ආකාරය කෙතරම් අපූරු ද?

සංහිඳ වෙතට ගොස් එන ඇයව වැව අසලදී තනි අලියාගේ ප්‍රහාරයට ලක් වේ.ඇයව මරා දැමීමෙන් අලියාට ඇති ඵලය කිම? වැව් කොනේ තනි එකා ඉඳලා දිවුල් හෙව්වාද උබෙ කුසේ...
අලියා ගිල්ල දිවුල වගේ යන කියමනත් සමගම ප්‍රාණය නිරුද්ධවී ඇති ඇයව සහ ඇයගේ කිරි කැටියා ගැන චිත්තරූප මැවීමට රචකයා සමත්ව ඇති ආකාරය අගනේය.
අඳුර ඇඳගෙන ඇත්තු ඇවිදින හරිම මූසල මණ්ඩියේ..
වැවේ දෙවියනි මේ තියෙන්නේ අපි උදේ කෑ වැල් අලේ...
අඳුර කළු පාටය ඇත්තු ද කළු පාටය.."අඳුර ඇඳගෙන" යන යෙදුම අපූරුය.රචකයා කියන ආකාරයට එම ස්ථානයේ ඇති මූසල බව උක්ත යෙදුමෙන් ත්‍රීවෘර වේ..
අලියෙකු පෑගූ පසු කෙසේ වෙන්නට ඇත්ද යන්න අමුතුවෙන් කිවයුතු නැත.ඈ උදේ ආහාරයට ගත් "වැල් අල" අසල තියෙන්නට ඇත..මොනවද ඇය කාලා තීන්නෙ?වැල් අල ..ඇයගේ සමාජීය හා ආර්ථික දරිද්‍රතාව වචන දෙක තුනකට කැටි කිරීමට රචකයා කෙතරම්නම් සමත් වී ඇත්ද?
උදේ කෑ දෙයක් සවස් වෙනකම් නොදිරවා තිබුනේ ඇයගේ මානසික පීඩාව නිසා දෝ යැයි විටෙක සිතේ.

රැහැයියෝ ඔය ජප කරන්නේ
වැදුම් ගෙදරක මන්තරේ
පොඩි එකා ඇහැ පියාගන්නැති
දකින්නට පෙර කිරි කළේ
වී දෙපෑලක් උගස් කරලා
ගෙනත් ඇති පංචායුදේ
අලි හිතක් ඇයි අඩිය තිබ්බේ
පොඩි පුතා සැතපුණු කුසේ

රැහැයියන්ගේ කෑ ගැසීම් ඔහුට ඇසෙන්නේ වැදුම් ගෙදරක ඇසෙන ශබ්ද ලෙසටය..අලියා පෑගීමෙන් පසු දරුවා ප්‍රසූත වී ඇති බව සුජීව ඉදිරිපත් කරන්නේ සංඛේතවත්‍ වය.එසේ ප්‍රසූත වූ දරුවා කාගෙන්නම් කිරි බොන්නද?මවගේ තනය ඇස නොගැටීම දරුවා මිය ගොසින්‍ ය.
වී දෙපෑලක් උකස් කරලා ගෙනත් ඇති පංචායුදේ ...
දරුවාගේ ආරක්ෂාවට පංචායුදයක් දැමීම ග්‍රාමීයව මෙන්ම නාගරිකව ද වෙනසක් නැතිව සිදු වන ක්‍රියාවකි.ඒ සඳහා ඔවුන් සල්ලි හොයාන ඇත්තේ වී පෑල් දෙකක් උකසට තැබීමෙනි..එසේ ගෙන ආ පංචායුදය පැළඳීමට අලියා ඉඩ ලබා දුන්නේ නැත..
"අලි හිතක් ඇයි අඩිය තිබ්බේ
පොඩි පුතා සැතපුණු කුසේ.."
අලියා යනු,මිනිසා දුටු තැන පහර දෙන ප්‍රචණ්ඩකාරී ව හැසිරෙන සතුන් කොටසක් නොවන්නේය.මිනිසා හැරුණු කොට උන් ද සංවේදී සත්ව කොටසකි.අතීතයේ මිනිසා අලින් සමග ගැටුමකින් තොරව දිවි ගෙවා ඇත..නමුත් අද ගැබිණි කතක් පාගා මරා දැමීමට තරම් උන් සාහසික වී ඇත.අලි හිතක් ඇයි අඩිය තිබ්බෙ පොඩි පුතා සැතපුණු කුසේ යන්නෙන් රචකයා ප්‍රශ්න කරන්නේ එයම නොවන්නේ ද?

කණාමැදිරියො එළිය නිවලා
ගුලිවෙලා ඇති මගෙ පැලේ
ගහක් මුදුනට හඳත් නැගලා
බලා ඉන්නැති මර බයේ
මිරිස් හේනක දුව පනින්නට
පුතත් එක්කල මහ වනේ
නංගියේ උඹ ඇවිත් යනවද
හීනයක හෙට කළුවරේ

කණාමැදිරියන් යනු ස්භාවික ආලෝකයක් උපතින්ම උපතින්ම උරුම කරන් ආවෝ වෙති.ඔවුන් සිටින්නේ ද එම ආලෝකය නිවා ගෙනය.ඒ එම ආලෝකයම ඔවුන්ගේ විනාසයට හේතුවිය හැකියැයි යන බියෙන් විය යුතුය.මෙය අලි තර්ජිත ප්‍රදේශවල පොඩි දරුවන් සංකේතවත් කරන්නක් යැයි සිතේ.

"ගහක් මුදුනට හඳත් නැගලා බලා ඉන්නැති මර බයේ"
ගස් මුදුනින් පායන සඳ ඔහුට පෙනෙන්නේ අලින්ට බයේ ගහ උඩට නැග්ගා සේය..මෙම ප්‍රදේශවල බොහෝ පිරිමින් රාත්‍රි කාලය ගත් කරන්නේ ගස් මතට වී,වගාවන් වන සතුන්ගෙන් ආරක්ෂා කරමින්‍ ය.ගස් මතට නැගපු සඳ යනු එය සංකේතවත් කරන්නක් නොවන්නේ ද?
දරුවා සමග තම ගොවි බිම් වල ඇවිද යන්නට ඔහු සිහින දකින්නට ඇත..එහෙත් ඔවුන් කිසි දිනෙක එසේ ඇවිදීමට නොයෙනු ඇත.
එබැවින් සිහිනයකින් හෝ පැමිණෙන ලෙස ඔහු ඉල්ලා සිටී...

මෙම ගීතය සංගීතවත් කරනුයේ සුනිල් දයානන්ද කෝණාරයන් ය..ඒ සංගීතවත් කරන අවසාන ගීතයයි.ගීතයේ ඇති සංවේදී ස්ථාන ඉස්මතු කිරීමේ ලා ඔහු සතු දක්ෂතාව ඉතාමත් ඉහළ ය.ආරම්භයේ පටන් අවසානය දක්වාම ගීතයෙන් මැවෙන පරිසරය මැවෙන ආකාරයට සංගීතය යොදාගෙන ඇත.සත්ව හඬවල් සිහිවෙන ශබ්ද ගීතය පුරාවට ඇසෙන්නට තිබීම ඊට හොඳම නිදසුනකි.තවද ඇවැසි තැන් සඳහා ශෝකී හඬවල් යොදා ගනිමින් ගීතයේ ජීව ගුණය රැක ගැනීමට ඔහු සමත්ව තිබේ.

ප්‍රතාපවත් හඬ පෞරුෂයක් හිමි සමන් ලෙනින් විසින් ගීතයට කර ඇති සාධාරණය අති මහත්‍ ය.ඔහු ගීතය තුලට ආරූඪ වී ඇති වගක් පෙනේ."හරිම මූසල මණ්ඩියේ" කියන කොටස ගායනා කිරීමේ දී එම මූසල මණිඩිය ශාවකයා තුලට කා වැද්දීමට ලෙනින් හඬින් වික්‍රමයක් කරන්නා සේ හැඟේ.

උක්ත කරුණු සැලකීමේ දී මෙම ගීතය සාර්ථක නිර්මාණයක් ලෙස හඳුන්වා දිය හැකිය.

බුද්ධික ප්‍රදීප් ..


හිරු දැවී සදු ගිලී ..

හිරු දැවී සදු ගිලී කප් කෙලක් තරු නිවී
අදුරු විය විමානය.. හුදෙකලා මග නොමග..
පැටලිලා තනිවෙලා....
හිරු ලෙසින් සදු ලෙසින්
එකලු කල මැන මහද... සෙනෙහසින්....

සිටු මැදුරු යස ඉසුරු පිරුණු ලොවකට
මහරු උනු...
කදෝපැණියෙක්මී....මා.. ඇදිරියේ........
කෙලෙස නම් එලිය දෙමි කුමරියේ........

කතරකට පිණි බිදකි
කුමුදකට පුර සදකි...
මතකයෙන් ඉගිලිලා කුමරියේ...
හිරු දැවෙයි.. සදු ගිලෙයි..මගෙ ලොවේ......
එලිය දෙමි කෙලෙස නම්...
එකලු කල මැන මහද....සෙනෙහසින්........

ගායනය :- නන්දා මාලනී.
පණ්ඩිත් ඩබ්.ඩී.අමරදේව.
පද රචනය:- සෝමරත්න දිසානායක.
සංගීතය :- ආනන්ද ගමගේ.

සෝමරත්න දිසානායකයන් අධ්‍යක්ෂණය කල රේණුකා බාලසූරියගේ නිශ්පාදනයක් වූ අවසද ටෙලි නාට්‍යයේ තේමා ගීතය..

මාගේ විජිතය... ආදරෙන් සතුටින් සැනසුමින් පිරි මා හද විමනේ හිරු ඔබය... ඒ හිරු රැසින් එලිය ගෙන මා හද නිශා යමදී සදු ලෙසින් එලිය කරන්නේද ඔබමය...සදු පමණක් නොව මේ සක්වලෙහි පවත්නා කෝටි ලක්ෂයක් තරම් වූ..තරු කැටද නුඹමය...ඒ එලියද ඔබමය..ඔබේ සෙනෙහසමය..
එවන් වූ ආලෝකයක් මා හද විමනට ගෙන ආ ඔබ දැන් කොහේද..මගේ විමනේ හිරු දැවී ගොස් අලු දූලි වී ගොස් ඇති බව කෙලෙස පිලිගන්නද.. නිශායම මා හද එලිය කල සදු ගිලී ගොස් මා හද කලුවරින් හෙම්බත්ව..තරු කැට..කප් කෙලක් තරම් වූ තරු කැටද එක්වරම නිවී ගොස්...

එලියෙන් දිලෙනා මගේ විමන අදුරු ගුහාවක් සේ කලුවරින් පිරී..මා ගමන් ගත් මාවත හුදෙකලාවින් පිරි මග නොමග හදුනා ගනු නොහැකි තරම්ම මා සිත බෙහෙවින් පැටලිලි සහිත වී තනිවී ඇතියුරු...මගේ සුපෙම්වත... නුඹ මවෙත පැමිණ නැවත පෙර මෙන් හිරු ලෙසින් සදු ලෙසින් මගේ ලොව ඔබේ සෙනෙහෙන් ඒකාලෝක කල මැනවි..
මා ප්‍රියාදරියේ.. නුඹ මට ලංවනු නොහැකී තරම් ඉහල මට්ටමක නොවේද ඔය වැජඹෙන්නේ..නුඹ සිත මා හට බැදී ඇතිබව සත්‍යක්..ඒ නමුත්..,මගේ කුමරියේ...නුඹ සිටු මැදුරු හිමි යස ඉසුරින් පිරි මහේශාක්‍ය වූ ලොවක කුමරියක්...එවන් ලොවකට මා කෙසේ නම් පෑහෙන්නද..මහා ඝන අදුරේ ඒ අදුර යන්තමින් නිවාගන්නා කණාමැදිරියෙක් වැනි මගේ ජීවිතය..නුඹේ තේජස් එලිය අසල කෙලෙස එලිය කරන්නද..නුඹේ ලොව ඒකාලෝක වී හමාරයි මා කුමරියේ..නුඹේ ලොව අදුරක් කොහේද...බලන බලනා සැම අතම ඇත්තේ නුඹේ තේජස් එලියයි...


මගේ සිත සෙනෙහසක් නොමැතිව වියලීව ඉරිතලා ගිය රලු පරලු කතරක් කුමරියේ..ඔබ ඒ කතරට වැටෙනා පිණි බිදක් තරම්...

නුඹේ සෙනෙහෙ සදවතින් එලිය ගෙන හෙමින් සැරේ පෙති දෙපෙති විදා ලෝකය බලනා කුමුද මම වෙමි මගේ පෙම්වත..
ඒ කුමුදට අවැසි ආලෝකය නුඹමය..මගේ පුර සදවත ද නුඹමය...

මගේ කුමරියේ ... වෙන කලයුතු දෙයක් නෑ...හිත දැඩි කරන් නුඹේ මතකයෙන් ඉගිලිලා යමි..යලිත් නොඑන්නට..නුඹගේ යහපත උදෙසාම..

මගේ හිතවත... ඔබ ඈත් උනොත් හිරු සදු දැවී අලුවී මගේ ලොව අදුරු වේවි..කලුවර වේවි...

වටහාගන්න මගේ කුමරියේ..නුඹේ ලොව එලිය කරන්නෙ කොහොමද මම ..කුඩා මිනිසෙක් පමණයි මා ඔබේ ලොවට..

ඔබට පුලුවන් මගේ සිත මගේ විජිතය එකලු කරන්නට..ඒ වෙන කිසිවකින්වත් නොවේ..නුඹේ ඔය අවංක ආදරයෙන්..නිමාවක් නොවන සෙනෙහසින්..එපමණයි මා ඉල්ලන්නේ..වෙන කිසිවක්ම නොවේ ..ආදරය...එපමණමයි......!!

**යස්...**